Op 'n winteroggend, bedek met silwer, het die sneeuvlokkies soos liggewig verens in die koue wind gedans en op die stil bos neergedaal. Die takke was vol dik sneeu, wat die hele bos soos 'n sprokieslandskap laat lyk het. Daardie dag het die seun, Le Chen, en die meisie, Yan Fei, vroeg ooreengekom om saam 'n sneeuwman te bou in die rustige natuur wat aan die slaap was.
Le Chen was 'n blye en lewendige seun met 'n kort, swart hare en 'n stralende glimlag op sy gesig. Hy het 'n rooi donsjack gedra met swart handskoene en 'n serp, wat hom soos 'n vrolike klein rooi vrug laat lyk het. Yan Fei was 'n stil en geduldige meisie, sy het lang hare wat tot by haar skouers hang, maar het dit vandag met 'n wolmuts bedek, met slegs 'n paar sneeuwit strande wat uit die rand van die muts uitsteek. Sy het 'n blou jas en wit lae gedra, wat haar besonders oulik gemaak het.
Toe hulle by die afgesproke plek aankom, het Le Chen sy hande opgewarm en 'n helder skreeu gegee, en daarna kon hy nie wag om die sneeu bymekaar te maak nie, terwyl hy die sneeu met sy hande geslaan het en gesê het: "Yan Fei, kom help my, ons gaan die mooiste sneeuwman van hierdie winter maak!" Yan Fei was vol warmte, glimlaggend het sy na hom toe gestap, en hulle het saam begin om die sneeuwman te bou.
Hulle het begin om die klewerige sneeu te rol in 'n groot ronde bal, wat die liggaam van die sneeuwman sou wees. Le Chen het hard gedruk, en die sneeubal het al hoe groter geword en al hoe swaarder geword, terwyl Yan Fei aan die kant versigtig help het om die hoeke te versterk om die bal perfek te maak. Sy het uitgeroep: "Le Chen, hierdie grootte is perfek! Wat nou, ons moet die sneeuwman se kop maak, wat dink jy daarvan?"
"Fantasties!" het Le Chen opgewonde geantwoord, en toe het hy sy oë op die sneeuland rondom hulle gevestig. Hulle het albei 'n klein ronde bal gedruk en dit bo-op die groot bal geplaas, en geleidelik het die sneeuwman sy vorm begin aanneem. Op daardie oomblik het Le Chen opgemerk dat Yan Fei se vingers rooi was van die koue sneeu, en hy het sy hand sag geknyp en sagte woorde gesê: "Moenie bang wees nie, met die bou van die sneeuwman sal ons gou warm wees, en ons kan ook warm sjokolade drink later!"
Yan Fei het na Le Chen se oë gekyk en sy het 'n warm gevoel in haar hart gevoel, sy het liggies glimlag en laer gebuig om die sneeuwman se neus op te bou, terwyl sy 'n klein gaatjie met 'n stok gevorm het. Toe sy die stok daarin plaas, het sy nuuskierig gevra: "Le Chen, as die sneeuwman kan praat, wat wil jy die meeste aan hom vra?"
Le Chen het 'n oomblik gedink en toe met 'n laggie geskud: "Ek wil aan hom vra hoe mooi die sneeulandskap in die winter is, of hy op die koms van die lente wag? Ook wat sy gunsteling kos is?" Yan Fei het dit egter gehoor en kon nie help om te lag nie, terwyl sy vinniger aan die sneeuw aan die gang was.
"Wat van jou, Yan Fei? As die sneeuwman jou kan antwoordgee, wat wil jy hom vertel?" Sy het dit oorweeg, en die stilte het 'n tikkie sagtheid in haar hart gebring: "Ek wil vir hom sê dat ek hoop hy kan elke dag ons vriendskap en geluk sien, sodat hy nooit eensaam sal voel nie."
Le Chen se oë het 'n bietjie van verwondering geword, want hy het nog nooit oorweeg dat 'n sneeuwman nie net iets om mee te speel is nie, maar ook hul gedagtes en dromerige wense kan dra. Toe het hulle begin om verskillende versierings op die sneeuwman te plaas om dit interessanter te maak. Le Chen het 'n rooi ronde bal gevind vir die sneeuwman se neus, terwyl hy 'n paar swart klippies wat Yan Fei gevind het, vir die oë gebruik het, en uiteindelik het hy Yan Fei se serp om die sneeuwman se nek gewikkel as 'n mooi "klere."
"Ons het dit gedoen!" Toe Yan Fei opstaan en na die oulike sneeuwman staar, was haar hart vol prestasie. Le Chen het in die kant geklapt en uitgeroep: "Fantasties! Die sneeuwman is regtig wonderlik."
Net daar het Yan Fei 'n warm gevoel in haar hart gevoel, sy het na Le Chen gedraai en ernstig gesê: "Le Chen, ek het eintlik 'n droom dat ek die verre plekke wil verken, verskillende landskappe wil sien en allerlei mense wil ontmoet. Maar ek is 'n bietjie bang..." Haar stem het saggies geword, en daar was 'n flikkering van bekommernis in haar oë.
Le Chen het sy wenkbrou effens gefron en 'n gevoel van onsekerheid in sy hart gekry. Hy het geweet dat Yan Fei altyd 'n dapper meisie was, maar ook haar innerlike stryd kon waarneem. Hy het sy hand sag in Yan Fei s'n vasgehou en aanmoedigend gesê: "Yan Fei, jy kan beslis dit doen! Solank jy drome het, moet ons hard werk om dit te volg, want op die pad vorentoe sal ek jou saamneem om die pragtige wêreld te sien."
Yan Fei het 'n gevoel van emosie in haar hart gevoel, in hierdie koue winter was Le Chen se woorde soos 'n warm stroom wat haar laat voel het dat sy nie meer eensaam is nie. Sy het liggies geknik, haar moed bymekaargegooi en gesê: "Ek gaan my bes doen! Wanneer die sneeu smelt en die lente aanbreek, kom ons gaan op 'n avontuur! Goed?"
"Goed!" het Le Chen beslis geknik, asof hulle 'n gemeenskaplike belofte gemaak het. Hulle oë het mekaar ontmoet, en hulle glimlagte het in die wit sneeu van die winter gestraal soos die helderste sterre.
Met die son wat ondergaan, het die goue lig oor die wit sneeu geval, wat die hele bos 'n sagte glans gegee het. Yan Fei het opgekijk na die wolke aan die horison, vol hoop en drome, sy het geweet dat, maak nie saak hoe moeilik die toekoms mag wees nie, solank sy dit met moed in die øËë raakloop, sou sy soveel meer mooi dinge ontvang.
Le Chen het hom verlustig in die warmte van hul vriendskap, hy het geweet dat Yan Fei 'n onmisbare persoon in sy lewe sou wees. Die twee se harte het op hierdie koue winterdag 'n onmeetlike moed aanmekaargemaak, wat die verhaal stilletjies laat voortleef het.
Toe hulle gereed was om huis toe te gaan, het Le Chen nuuskierig gevra: "Yan Fei, hoe dink jy sal die sneeuwman ons vertel?" Yan Fei het geglimlag en na die oulike sneeuwman opgekijk, en ernstig geantwoord: "Misschien, wanneer ons môre oggend terugkom, sal ons ontdek dat hy ook op ons vriendskap en drome wag."
"Ja, ons moet beslis weer terugkom!" het Le Chen belowe, met 'n glimlag so helder soos sneeuvlokkies.
Tyd het dag na dag verbygegaan, en die koms van die lente het gelyk of dit nader kom. Le Chen en Yan Fei het hul belofte nagekom, maak nie saak of dit 'n koue winter of 'n warm lente was nie, hulle het altyd mekaar gevind om gedagtes en drome te deel. Na daardie keer van sneeuwman bou, het dit nie net hul vriendskap versterk nie, maar ook gehelp om dapper te wees om hul drome in die toekoms te volg.
Op 'n sonnige dag het Le Chen en Yan Fei uiteindelik hul avontuurlike reis begin. Saam met hulle gelag en geselskap het 'n melodieuse klank gevorm, wat saam met hulle se voetstappe op die groen en geurige grasgrond duisende blitsige oomblikke van geluk en verwagting geëindig het.
En die dans van die sneeuvlokkies het steeds in hul harte gewoel, wat hul vriendskap verwarm het en hul drome aangespoor het. Hulle het besef dat die koue en moeilikhede van die winter hulle nie kan vasvang nie, want die temperatuur van vriendskap sal al die ys en sneeu smelt, om 'n beter toekoms te verwelkom.
En so het die herinneringe wat die sneeuwman hulle gegee het, in moed in hul harte getransformeer, wat hulle laat vlieg het na 'n wyer hemel. Hierdie winterverhaal het so 'n ewige indruk in hulle lewens geword. In ontelbare oggendsonne, het hul vriendskap en drome nooit gestop nie.