In die oggend van die Banaue-terrassen, het die son deur die oggendmis geskyn, en 'n stof van goud het oor die aarde geval, wat dit met 'n sagte goue laag bedek het. Die gronddomme van hierdie bergagtige terras lyk soos lae smaragde, wat die lig van die lewe weerkaats. Die begin van die dag is altyd vol hoop en hergeboorte, en op hierdie goddelike grond is die meisie Yuexi besig om met haar eerlike hande vir die boere saad te saai, wat die drome van die toekoms oor die aarde versprei.
Yuexi se glimlag is soos die oggenddauw, vars en helder. Sy kyk af, gefokus op die swaar rys sade wat sy versigtig in die grond plaas, terwyl die sweet op haar voorkop van die sonlig geblink het, wat saam met haar glimlag glinster. Die grond van die terrasse word meer vrugbaar deur haar hande, en 'n onbeskryflike vreugde vul Yuexi se hart, wat haar laat voel soos 'n boodskapger van die natuur.
"Yuexi, vandag se taak is nie maklik nie! Is jy gereed?" het die boer Alaha langs haar gesê, terwyl hy haar op die skouer geslaan het met 'n speelse toon. Alaha is 'n plaaslike ou boer, wat in sy jonger dae hard gewerk het op hierdie grond, en hy het baie ervaring, terwyl hy elke stuk grond soos sy eie ken.
Yuexi het haar kop opgetel, met 'n besliste glans in haar oë, "Ek is gereed, Alaha! Elke saad dra 'n nuwe lewe, en ek glo ons gaan 'n ryk oes hê." Haar stem was helder en kragtig, vol passie vir die werk.
"Goed! Volg my, vandag gaan ons hierdie grond se rys sade saai." Alaha het liggie glimlaggend gesê, terwyl hy Yuexi na die veld waar hulle sou werk, gelei het. Hulle het op 'n kronkelige pad geloop, omring deur groen, met veldblomme wat elke hoek van die terras versier het, soos 'n seën vir hulle harde werk.
Langs die veld het Yuexi neergeduk, 'n handvol rys sade in haar handpalm gele word, die subtiele tekstuur voel. Sy het na hierdie gewone maar vol hoop sade gekyk, en in stilte 'n wens gemaak, hoop dat hulle in die volgende sonlig en reën sal groei, en saam met die aarde se gawes sal glans.
"Onthou, wees geduldig terwyl jy saai, elke saad het 'n siel, en hulle kan jou emosies voel," het Alaha met die wysheid van 'n onderwyser gesê, ernstig. Yuexi het geluister, en het instemmend geknik, terwyl sy haar emosies in die ywer van elke handvol sade probeer laat vloei.
Terwyl die tyd verbygegaan het, het die son helderder geword, en die twee se besige figure het 'n pragtige beeld op die gladde grond geskep. Yuexi het soms opgestaan om haar stywe liggaam te strek, en daarna weer gebuk gekom, vinnig en akkuraat die sade in die grond geskuif. Alaha se laggeluide het soms opgevlam, wat saam met die voëls se gesang en die sagte briesie 'n ontspanne atmosfeer oor die oggend gebring het.
Namate hulle voortgegaan het met die saai, het die gesprek tussen Yuexi en Alaha meer gereeld geword. Alaha het stories oor sy jeug vertel, hoe hy in 'n storm sy boot geneem het om die velde te besproei, en hoe hy eens per ongeluk kunsmis toegedien het, wat veroorsaak het dat die gewasse in die hele veld uiters floreer. Yuexi het met groot belangstelling geluister, haar oë het af en toe met vreugde gestraal, "Alaha, dan is jy die beskermheer van hierdie grond!"
Alaha het geglimlag, met 'n tikkie trots in sy gesig, "Moet nie te veel spog nie, hierdie grond beskerm ons ook. Sonder dit, hoe sou ons hierdie wonderlike tyd gehad het?" Sy woorde was eenvoudig maar vol wysheid, wat Yuexi se hart gevul het met 'n onverklaarbare respek vir die aarde.
Die son het hoër op die hemel gestyg, en soms het 'n paar wit wolke oor die lug gedryf, wat die brandende son verlig het, en vir hulle 'n briesie van verkoeling gebring het. Yuexi se wange het rooi geword van die harde werk, maar die vreugde in haar hart het alle moegheid uitgedaag. Op daardie oomblik het sy gevoel dat sy 'n onbeskryflike band met die aarde gehad het, soos 'n touw wat haar siel verbind het.
Net toe het Yuexi 'n klein sprankel wat deur die veld gevlieg het opgemerk, sy vlerke was dun soos 'n varsplant, dansend in die briesie. Aanvanklik het sy gedink dit is 'n illusie, maar toe sy naderkyk, het sy besef dat die sprankel voor haar dans, asof dit 'n misterieuse boodskap oorgedra het.
"Alaha! Kyk!" het Yuexi na die sprankel gewys, vol opwinding, "Is dit... 'n sprankel?" Alaha het stopgemaak om te kyk, sy ken gedraai, met 'n verbaasde uitdrukking op sy gesig, "Wow, regtig! Ek het al 'n geruime tyd nie so 'n sprankel gesien nie, hulle verskyn gewoonlik net wanneer ons saad saai!"
Die sprankel het voor hulle gedans, asof dit 'n lied vir hulle harde werk sing, en die helder geluid het gelyk asof dit 'n seën van die bos was. Yuexi kon nie help om te glimlag nie, terwyl sy omring was deur die lewenskrag van hierdie grond, wat haar met hoop vir die toekoms vul.
"Misschien se dit ook vir ons 'n seën vir ons saai!" het Yuexi bly gesê, haar oë gefokus op die sprankel. Alaha het sy kop geknik, en saam met die sprankel het die twee begin wieg op die ritme, saam met gelag, wat 'n harmonieuse beeld geskep het. Die moegheid van die werk het op daardie oomblik nie meer belangrik gelyk nie, en die afstand tussen hul harte was baie nader gebring.
Namate die tyd verloop het, het die son helder geskyn, en Yuexi en Alaha het uiteindelik hulle saaiwerk vir die dag voltooi, terwyl hulle terugkyk na die terras wat met sade voltooi is, het 'n gevoel van trots in hulle hart begin opkom. Hierdie grond was soos 'n verwagtende belofte, wat wag op die oorvloed van die volgende jaar.
"Kom ons vervolg dit morgen, miskien sal ons ons sade sien ontkiem!" het Yuexi 'n stralende glimlag gewys, vol hoop vir die toekoms. Alaha het met tevredenheid na haar gekyk, "Ja! Elke jaar se saai is 'n aansporing en 'n belofte vir die lewe, mag al die harde werk vir ons wonderlike vrugte terugbring."
Die skemer het al hoe roder geword, en Yuexi het die helder lig gevolg, vol dankbaarheid en verwagting, op pad huis toe. In haar hart het hierdie liefde en eerbied vir die natuur stilweg gewortel, en saam met haar verlangen na môre, het sy geglo dat alles in die toekoms net so gelukkig en vervullend sou wees soos vandag se saai.
Op hierdie pragtige grond het Yuexi se verhaal net begin. Sy sal voortgaan om met hierdie grond te kommunikeer en 'n beskermheer daarvan te word, sodat die lewens sade in haar hart gewortel en ontkiem, en saam met elke seisoen se verandering meer volop hoop kan voortbring.