عطر قهوه زیر نور ماه و افسانه‌های اسطوره‌ای

در یک بعدازظهر آفتابی، مِنگ یائو به کافه مورد علاقه‌اش قدم گذاشت. اینجا مکانی است که در آن مواد غذایی و قهوه با هم ترکیب شده‌اند، دیوارهای آن پر از آثار هنری دست‌ساز است و بر روی میزها گیاهان متنوعی قرار دارد، به طوری که احساس می‌شود در یک گالری هنری کوچک قرار دارند. بوی قهوه و عطر ملایم عسل در هوای کافه پخش شده است که باعث می‌شود مِنگ یائو هر بار که به اینجا می‌آید احساس آرامش و سکون عمیقی کند.

مِنگ یائو به طلافروشی نزدیک می‌شود و می‌گوید: "دوست عزیز، یک لیوان لاته می‌خواهم، ممنون." صاحب کافه، مردی میانسال و با حس شوخ‌طبعی، با لبخندی به او اشاره می‌کند و شروع به آماده کردن قهوه‌اش می‌کند. مِنگ یائو سرش را به آرامی تکان می‌دهد و سپس به سمت پنجره برمی‌گردد و با چشمانش به مناظر بیرون خیره می‌شود.

دنیای بیرون همانند یک نقاشی باستانی چینی است، کوه‌ها و دره‌های طبقاتی، رودخانه‌ای زلال و صدای آب که به نظر می‌رسد می‌تواند زمان را درنوردد و انسان را از نگرانی‌های دنیوی دور کند. او به فکر می‌افتد که این شهر پرهیاهو چه زمانی می‌تواند آرام شود تا همه بتوانند مانند این نقاشی با روحی آرام زندگی کنند. نور خورشید از شیشه‌های پنجره بر روی میز او می‌افتد، نرم و گرم، و روحیه‌اش نیز همچون نور آفتاب به تدریج روشن‌تر می‌شود.

"این لاته است." صدای صاحب کافه مِنگ یائو را از افکارش بیرون می‌آورد. او فنجان قهوه را می‌گیرد و یک جرعه کوچک می‌نوشد، طعم غنی قهوه به گلویش می‌رسد و باعث می‌شود حالت روحی‌اش شاداب‌تر شود. او قهوه را روی میز می‌گذارد و کمی به صندلی تکیه می‌دهد و از سکوت این لحظه لذت می‌برد.

کمتر از چند قدم دورتر، دختری با لباس سفید به او لبخند می‌زند. مِنگ یائو این دختر را قبلاً ندیده است، اما حس صمیمی آن باعث می‌شود که به طور ناخودآگاه لبخند بزند. دختر به سمت او می‌آید و مقابلش می‌نشیند، در چشمان خندانش نرمی مانند نسیم بهاری نمایان است.

"سلام، من شو لین هستم." دختر به آرامی معرفی می‌کند.

"سلام، من مِنگ یائو هستم." مِنگ یائو پاسخ می‌دهد و کنجکاو می‌شود که این دختر چرا در اینجا است.

"مدتی است که متوجه تو شده‌ام، به نظر می‌رسد که تو همیشه با اینجا هماهنگ هستی." صدای شو لین نرم است، مانند یک ملودی آرام که مِنگ یائو را راحت می‌کند.

مِنگ یائو کمی متعجب می‌شود، این نوع مشاهده‌گری را چندان نمی‌بیند. "ممنون، من هم به جو اینجا خیلی علاقه‌مندم." او با لبخند پاسخ می‌دهد.

سپس، مِنگ یائو و شو لین شروع به صحبت‌های عمیق کردند و احساسات و دیدگاه‌هایشان درباره زندگی و آینده را به اشتراک گذاشتند. مِنگ یائو از عشقش به هنر صحبت کرد و از الهام بی‌پایانش در هنگام نقاشی گفت. شو لین نیز رویایش را که می‌خواهد نویسنده شود، با او در میان گذاشت و اینکه توانسته باشد احساسات و داستان‌ها را منتقل کند.

علاوه بر این، مِنگ یائو و شو لین متوجه شدند که علایق مشترک زیادی دارند و درباره اینکه چرا هر دو به این کافه علاقمندند، صحبت کردند. با پیشرفت گفت‌وگو، انگار پلی بین دل‌هایشان ساخته شده است که فاصله‌شان را نزدیکی بیشتری می‌بخشد.

"فکر می‌کنم شاید بتوانیم با هم داستانی بنویسیم." پیشنهاد شو لین مِنگ یائو را شگفت‌زده می‌کند.

"این ایده عالی است!" مِنگ یائو بلافاصله موافقت می‌کند، "می‌توانیم از مناظر زیبا اینجا الهام بگیریم."




آنان شروع به توضیح جادوگری این سرزمین کردند و مِنگ یائو از یک شهر باستانی پنهان در کوه‌ها صحبت کرد و شو لین افسانه‌ها و داستان‌های داخل آن شهر را توصیف کرد. هر دو هر چه بیشتر درگیر می‌شدند، گویی در حال بافندگی یک خواب شگفت‌انگیز هستند.

در همین حال، صدای زنگ‌های بیرون به صدا درآمد، در کافه باز شد و مردی با روحیه‌ای باوقار وارد شد که توجه آن‌ها را جلب کرد. او یک عبا تیره به تن داشت، موی بلندی بر روی دوش‌هایش ریخته شده بود و چشمانش عمیق و پر از حکمت به نظر می‌رسیدند، گویی می‌تواند به عمق زندگی نگاه کند.

"به نظر می‌رسد که او یک مسافر است." مِنگ یائو به آرامی به شو لین می‌گوید.

"شاید او داستان‌های جالبی بداند." شو لین پاسخ می‌دهد که نگاهی کنجکاو در چشمانش نمایان است.

آن مرد به طلافروشی نزدیک می‌شود و با نرمی از صاحب کافه نوشیدنی‌ای سفارش می‌دهد و سپس در یک جای نزدیک پنجره می‌نشیند. حالت باوقار او باعث می‌شود که به طور ناخودآگاه فردی به او جذب شود. مِنگ یائو و شو لین به یکدیگر نگاه می‌کنند و سپس با لبخند جسارت را به خود می‌بخشند و در دل خود تصمیم می‌گیرند که آیا باید به او نزدیک شوند یا نه.

"چرا به او دعوت نکرده و با او صحبت نکنیم؟" مِنگ یائو پیشنهاد می‌دهد.

شو لین سرش را تکان می‌دهد، بنابراین آن‌ها با هم به سمت میز آن مرد می‌روند و مِنگ یائو با لبخند می‌گوید: "سلام، من مِنگ یائو هستم و این دوست من شو لین است. ما تازه درباره چند داستان صحبت کردیم، وقتی شما را اینجا دیدیم نتوانستیم مقاومت کنیم و خواستیم بدانیم آیا شما داستان‌های جالبی برای به اشتراک گذاشتن دارید؟"

آن مرد سرش را بلند می‌کند، لبخندی ملایم می‌زند و با نگاهی عمیق به آن‌ها می‌نگرد، "آه، آیا شما می‌خواهید داستان بشنوید؟ واقعاً به خاطر عشق به داستان‌ها سفر می‌کنم."

"عالی است!" شو لین با هیجان می‌گوید، "لطفاً یک داستان به ما بگویید."

مرد لحظه‌ای فکر می‌کند و سپس شروع به روایت داستانی می‌کند. از طریق دهان او، داستان قلعه‌ای قدیمی در یک سرزمین دور دست جاری می‌شود، جایی که یک پرنسس تنها در آن زندگی می‌کند و هر روز به تنهایی در کنار پنجره نشسته و به کوه‌ها و دره‌ها نگاه می‌کند و آرزوی آزادی دارد. یک روز، یک شوالیه شجاع به زندگی‌اش وارد می‌شود و او را به یک ماجراجویی هیجان‌انگیز می‌برد.

با پیشرفت داستان، مِنگ یائو و شو لین احساس می‌کنند که به آن زمان دور دیوانه می‌شوند. آن‌ها چشم‌هایشان را می‌بندند و به عظمت قلعه، شجاعت شوالیه و لطافت پرنسس فکر می‌کنند. هر جزئی از داستان همچون جادو در ذهنشان نقش می‌بندد. با لحن پر احساس مرد، آن‌ها احساس می‌کنند که هر یک از شخصیت‌های داستان، احساسات واقعی خود را دارند، گویی خودشان در آن ماجراجویی حضور دارند.

در لحظه اوج داستان، ناگهان قلب مِنگ یائو با احساسی ناشناخته پر می‌شود. حمایت و درک متقابل پرنسس و شوالیه او را به یاد دوستی عمیقش با شو لین می‌اندازد و دلش از لطافت پر می‌شود. او به آرامی به شو لین نگاه می‌کند و می‌بیند که او با دقت متوجه داستان شده است و گویی به شدت غرق در رخدادهای داستان است.

پس از اتمام داستان، در چشمان مرد درخشش حکمت وجود دارد و او می‌پرسد: "شما از این داستان چه احساسی دریافت کردید؟"

مِنگ یائو بدون تردید پاسخ می‌دهد: "قوت و همراهی دوستان را حس کردم و فکر می‌کنم هر زمان با مشکلات مواجه شویم، فقط کافی است که از حمایت یکدیگر برخوردار باشیم تا بتوانیم بر آن‌ها غلبه کنیم."

شو لین به سرعت ادامه می‌دهد: "من هم اینطور احساس می‌کنم که شجاعت و عشق هسته اصلی همه چیز است، که ما را در چالش‌ها به پیش می‌راند."

مرد با لبخند سرش را تکان می‌دهد، نگاهی تحسین‌آمیز در چشمش نمایان است، گویی از نظرات آن‌ها خوشنود شده است. "دختران باهوش، داستان نه تنها یک روش ابراز احساسات، بلکه یک زاویه تفکر است. امیدوارم شما در زندگی آینده‌تان، این شجاعت و عشق را به افراد بیشتری منتقل کنید."

زمان به تدریج می‌گذرد، زنگ‌ها همچنان به صدا درآمده و مِنگ یائو و شو لین در حال به اشتراک گذاشتن گفتگوهای بیشتر با آن مرد هستند، داستان‌هایشان همدیگر را به یک بوم رنگین پیوند می‌دهند. در این کافه دلپذیر، سه روح در یکدیگر به شعله کشیده می‌شوند و این بعدازظهر به نظر می‌رسد که قسمتی غیرقابل فراموش از زندگی‌شان شده است.

این روزها مِنگ یائو را به فکر وا می‌دارد، که شاید زندگی مانند این فنجان قهوه است، تلخی‌ای که با شیرینی همراه است و مهم این است که این سفر را با چه کسی شریک شوید. او نفس عمیقی می‌کشد و گویی وسعت و زیبایی جهان را احساس می‌کند.

زمانی که خورشید به آرامی غروب می‌کند، مِنگ یائو و شو لین به سختی با آن مرد که نامش "ستاره" بود خداحافظی کرده و از کافه خارج می‌شوند. در کنار نور غروب، سایه‌های آن‌ها در آفتاب مایل کشیده می‌شود و بیانگر مسیر جوانی است که با هم گذرانده‌اند.

مِنگ یائو می‌داند که این ملاقات تصادفی نیست، بلکه زیبایی‌ای است که سرنوشت بافته است. او و شو لین توافق می‌کنند که در آینده، هر آخر هفته به این کافه برگردند و داستانشان را ادامه دهند و دوستی‌شان در اینجا پرورش و رشد خواهد کرد.

شب فرارسیده و چراغ‌های شهر به آرامی روشن می‌شوند، مِنگ یائو با لبخند اندکی احساس شادی می‌کند. او نفس عمیقی می‌کشد و آماده استقبال از هر روز جدید است، زیرا می‌داند که فردا آغاز جدیدی برای داستانش خواهد بود.