Onder het glasheldere blauwe water van Nacpan Beach bevindt zich een unieke zeepaleis. Dit is geen luxueus paleis uit de mythologie, maar een plek waar talloze bijzondere stenen en koralen verweven zijn, en vissen als dansende linten ertussen door zwemen. Telkens wanneer de ochtendschemering over het water valt, verschijnt er een regenboogbrug gemaakt van water, die de realiteit met dromen verbindt. En in deze diepe zee kijken de jongen Jiqiu met zilverblauwe haren en het meisje Rige met zwart haar en groene ogen elkaar rustig aan.
Om hen heen zwermen zeedieren. Een enorme schildpad rust op een glazen spiraalschelp, terwijl stralende kwal de lucht vullen met zacht licht. Enkele felgroene clownvisjes flitsen alert tussen de koralen door, en raken af en toe de vingertoppen van Jiqiu aan, die een verfrissend gevoel geven. Diep in het koraalwoud schuilt er een ongezegd gesprek tussen de jongen en het meisje.
"Rige, wat zou je doen als deze zeepaleis ooit verdwijnt? Zou je dan verdrietig zijn?" vraagt Jiqiu met een zachte, lage stem, terwijl hij in de reflectie in Rige's ogen kijkt, alsof daar een andere wereld verborgen ligt.
Rige lacht zachtjes, haar stem klinkt als pareltjes die met de golven meedeinen. "Maar hoe kan een zeepaleis ooit verdwijnen? Het is hier zo vredig, elk wezen leeft hier goed."
"Maar wat als?" vraagt Jiqiu opnieuw, met een tikkeltje spanning. Terwijl hij een blauwgroene schelp vasthoudt, trilt zijn pink lichtjes.
Rige kantelt haar hoofd, haar lange haar beweegt in de stroming. Ze antwoordt niet meteen, maar streelt de clownvis die naast haar zwemt. Na een tijdje zegt ze zachtjes: "Ik zou erg verdrietig zijn. Dit is ons huis."
Jiqiu haalt diep adem en blijft stil naar Rige kijken. Zijn hart lijkt omgeven door de oceaan, soms ver weg en dan weer dichtbij, soms breed en dan weer smal. Hij verbergt een geheim in het diepste deel van het zeepaleis, iets uit het verleden dat Rige nog niet weet.
Terwijl ze zwijgen, lijkt de omringende zeedieren een bijzondere sfeer te voelen. De kwallen verzamelen zich dichter bij elkaar en weven een gordijn van licht tussen de twee; de schildpad drijft langzaam naar hen toe, alsof hij hun gedeelde droom beschermt; zelfs de diep rode zee ster verzamelt zich stil in een hartvorm op het witte zand bij hun voeten.
Rige kijkt naar Jiqiu, haar ogen glinsteren: "Jiqiu... heb je misschien dingen die je wilt zeggen, maar nog niet hebt gezegd?"
Jiqiu's blauwachtige haren bewegen, en eindelijk kijkt hij in Rige's ogen, terwijl zijn stem een beetje haperend is: "Eigenlijk... ben ik niet van hier."
Rige kijkt verward, hoewel ze Jiqiu al lange tijd kent, heeft ze nooit gehoord dat hij over zijn verleden praat. De omringende zeedieren lijken te stoppen met bewegen, alsof ze allemaal naar Jiqiu's verhaal luisteren.
Jiqiu reikt de blauwgroene schelp naar Rige, en begint langzaam te vertellen: "Lang geleden dreef ik in een versleten boot op zee, elke dag in gezelschap van de getijden. Totdat er op een nacht een zware storm kwam, en de golven de boot meevoerden. In die verwarde toestand zag ik iemand in het water met een zachte gloed, die me naar dit zeepaleis leidde."
Hij kijkt naar de schaduw in de diepe zee en daarna op naar Rige. "Die nacht heeft het zeepaleis me opgevangen. Maar in deze wereld kan elke nieuwkomer slechts één identiteit kiezen - trouw zijn aan het zeepaleis of het verraden en vertrekken. Of je blijft of gaat, er zijn altijd consequenties."
Rige's lippen openen zich een beetje, ongelooflijk kijkend naar Jiqiu: "Wat voor een prijs?"
Jiqiu kijkt neer: "Volgens de legende, als je kiest om te blijven, kun je nooit meer terugkeren naar de wereld van voor; als je kiest om te vertrekken, moet je een van de meest kostbare herinneringen van het zeepaleis meenemen." Hij kijkt op, zijn ogen helder en vastbesloten. "Rige, ik heb de realiteit verraden en gekozen om hier te blijven, ook voor jou."
Rige's adem stokt, haar hart bonst tegen haar ribben. Ze kijkt Jiqiu recht in de ogen, waar de tegenstrijdige gevoelens van genegenheid en schuld samen schitteren. "Maar waarom vertel je me dit nu?"
Jiqiu's hand trilt lichtjes terwijl hij zijn vingers teder over Rige's haarpunten laat glijden. "Omdat... ik heb recent een droom gehad over een verandering in het zeepaleis, ik ben bang dat het jou in gevaar kan brengen."
Bijna fluisterend, wordt zijn stem steeds dieper. De zeedieren tussen de koralen lijken de rust voor de storm te voelen, zorgelijk zwemmend, en onder de gloed van de kwallen lijkt Rige's schaduw eenzaam en kwetsbaar.
Rige kijkt gefocust naar haar handpalm, bedekt met fijn zand en schelpfragmenten. Ze probeert te glimlachen: "Ik herinner me ook dat er op een strand buiten het zeepaleis een stem was die me vertelde dat blijven hier een keuze is. Ik kies ervoor om hier te blijven, omdat... jij hier bent."
Ze kijkt zachtjes omhoog, haar ogen glinsteren met tranen: "Wat er ook met het zeepaleis gebeurt, geloof me alsjeblieft, en laat me ook in jou geloven."
De atmosfeer onder de zeedieren verandert subtiel; de eerder zware groep kwallen begint langzaamaan te ontspannen in hun lichtstralen, en de koraalvissen draaien in spiralen, alsof ze de gevoelens van de twee aanvoelen.
Op dat moment komt er een sterke stroming uit de diepe zee. Terwijl het water rolt, komt de grote deur van het zeepaleis met een dreun tot leven, en de deuren, geweven van goud en parels, openen zich langzaam. Een bijzondere zeedraakleider komt van buiten, met een rug vol glanzende schubben en ogen als de oudste sterren in de afgrond.
De leider, Lanming, heeft een krachtige, lange stem, waarbij elke zin als het geluid van een klok door de zee klinkt: "Jiqiu, Rige, vanavond is de tijd van de zielsloten getijden, het zeepaleis heeft jullie vastberadenheid nodig. Er zijn al scheuren in het paleis."
Rige voelt een knoop in haar maag: "Leider, wat voor scheuren?"
Lanming antwoordt niet onmiddellijk, maar blijft de twee aanstaren. "Er is een externe verstoring, die zich vanuit de diepste diepten van het zeepaleis aandient. Als de kernsteen van het paleis vervuild raakt, zal het hele zeepaleis in duisternis zinken. Alleen door eerlijkheid en samenwerking kunnen we de scheuren herstellen."
Jiqiu en Rige kijken elkaar aan, hun gedachten communiceren in stilte. Ze weten dat als ze het zeepaleis en elkaar willen beschermen, ze al hun twijfels en geheimen moeten loslaten.
"Wat moeten we doen?" vraagt Rige moediger, haar stem eenvoudig en vastberaden.
Lanming beweegt langzaam, zijn vingers raken de waterstroom aan. "Allereerst moeten jullie opnieuw de diepste weg van het zeepaleis bewandelen. Alleen door naar de kernsteen te gaan en een belofte vanuit jullie hart te doen, kunnen jullie de waarheid zien."
Jiqiu pakt Rige's hand en samen stappen ze over het pad van fijn zand, terwijl de wezens naast hen meezwommen. In de tunnel vervaagt het heldere blauwe licht geleidelijk en ze kunnen de vochtige kou onder hun voeten voelen bij elke stap.
Diep in het zeepaleis komen ze bij de heiligste plek - de kernsteen. Dit is een enorme saffier, met een transparant centrum vol met talloze lichtpunten, als een bloeiende sterrennevel.
Rige kijkt naar de kernsteen: "Hoe herstellen we de scheuren?"
Jiqiu knielt eerst neer, zijn handen op de rand van de kernsteen en fluistert: "Ik belijd met de meest oprechte toewijding dat ik, waar ik ook ben, nooit het zeepaleis zal verraden en nooit een stap van Rige zal wijken. Moge de kernsteen mijn trouw getuigen."
Terwijl het licht zich vermengt, verschijnen de scheuren in de kernsteen, als een donkere rivier onder de zeebodem.
Rige knielt ook neer, plaatst haar handen op die van Jiqiu en zegt zachtjes: "Ook ik leg me onder deze belofte, ongeacht welke storm ik in dit leven tegenkom, kies ik om aan jouw zijde te staan. Moge de kernsteen mijn trouw opnemen, en moge het paleis altijd in vrede zijn."
De kernsteen absorbeert de beloftes uit hun harten, en het licht breidt zich geleidelijk uit. De randen van de scheuren beginnen langzaamaan te herstellen, en talloze lichtjes stromen als golven naar binnen, waardoor de beschadigde plekken perfect worden hersteld. Het hele zeepaleis gonst met een verre echo, en het zeewater resoneert.
Een ongekende geruststelling omarmt Jiqiu en Rige tegelijk. Alle wezens in het zeepaleis voelen de verandering in de atmosfeer: de oude schildpad opent traag zijn ogen, de kleurrijke zeepaardjes dansen vrolijk om het koraal, en de kwallen stralen met een nog helderder licht boven het zeepaleis.
Lanming nadert rustig en knikt naar de twee. "Jullie hebben de scheuren hersteld met trouw en hebben het zeepaleis opnieuw tot rust gebracht. We zijn jullie oprecht dankbaar."
Jiqiu staat op en kijkt naar Rige, voorzichtig glimlachend: "Ik was bang dat je boos zou zijn om mijn geheim en zelfs aan me zou twijfelen."
Rige knippert met haar ogen, met een ondeugende glimlach: "Ik ben eerder bang dat jij me te angstig vindt. Eigenlijk zou ik willen dat we dit zeepaleis voor altijd kunnen beschermen, zonder meer bang te zijn."
De twee staren lange tijd naar elkaar voor de kernsteen, hun handen stevig in elkaar, terwijl alle verborgen zorgen door hun vingers als fijn zand wegglippen. De zeedieren dansen elegant om hen heen, clownvisjes leiden de lichtgevende krabben in een dans, en een paar koraalvissen komen dichtbij, alsof ze het lied van het zeepaleis humen.
Naarmate de nacht vorderde, verschenen er talloze fijne lichtjes rond het zeepaleis, als sterren die op de zeebodem vallen. Rige leunt op Jiqiu's schouder, haar stem vol rust en een glimlach: "Jiqiu, laten we voor altijd vrienden zijn in deze zee, ongeacht hoe de wereld verandert."
Jiqiu geeft Rige een zachte tik: "Dat zullen we zeker doen, zolang we elkaar blijven vertrouwen, zal dit zeepaleis voor altijd bestaan."
Alles keert weer tot rust, slechts de golven wiegen zachtjes als in een wieg. Jiqiu en Rige, evenals elk leven in het zeepaleis, beschermen deze diepe zee met trouw, zodat genezing en vrede in dromen kunnen voortblijven.