Onder de droomachtige, azuurblauwe diepten van de oceaan beweegt een glinsterende schaduw door het koraalwoud. Zij is Lichuan – met ogen die stralen als sterren in de nacht, kijkt ze recht vooruit en glijdt ze zelfverzekerd door de waterstroom. Haar lichaam is strak omhuld door een zwarte duikuitrusting, een erfstuk van haar vader, en het is haar harnas geworden tijdens talloze diepe exploraties.
Als kind leefde Lichuan in een klein havendorp dat zich openstelde naar de zee. Haar vader was de enige duikinstructeur in de omgeving en een legendarische figuur met beheersing van vechtkunsten. Op een bepaalde nacht, toen de zee woedend was, werd de kleine boot die haar vader haar had gegeven met geweld weggesleurd. Ze stond, met een kapotte peddel in haar handen, aan de pier en keek naar de oprijzende getijden onder het zilveren maanlicht. Op dat moment hield haar vader haar hand vast en zei ernstig: "Lichuan, diep in de zee liggen geheimen en gevaren. Alleen moed en wijsheid kunnen de echte lichtpunten onthullen." Deze woorden werden haar leidraad.
Tegenwoordig duikt ze alleen in de diepblauwe zee, op zoek naar de legendarische 'Waarheid van het Licht'. Dit is een mysterieuze lichtstraal die gezegd wordt de harten van mensen te kunnen verlichten en duisternis te verdrijven, verborgen in de onzichtbare diepten van de oceaan. Alleen de dappere en pure zielen zijn waardig genoeg om het te zien. Lichuan voelde altijd een onbenoembare verbinding tussen het vertrek van haar vader en dit licht, dus trainde ze haar lichaam en geest, en leerde zelfs de vechtkunsten die haar vader had doorgegeven, om een sterkere wil en ongeëvenaarde behendigheid te ontwikkelen.
De onderwaterwereld is kleurrijk, met enorme schotelvormige koralen die zich langzaam uitspreiden op de zeebodem, alsof een beeldhouwer vrij zijn penseel hanteert. Regenboog vissen flitsen met zilverblauwe glans langs haar zijde, en snelle koraalvissen, als konijntjes, stoppen af en toe om luchtbellen uit haar handpalmen te zuigen. Lichuan heeft een bijzondere connectie met deze zee-elfen, en ze kent de textuur en de onderstromen van deze zee beter dan wie dan ook.
Ze streelt een kleurrijke hertengewei-koraal en voelt een subtiele trilling. Tussen de koraalranden flonkerde een schemerig licht. Lichuan sluit haar ogen en houdt haar adem in om de waterstroom te voelen. Plotseling komt er een heftige golf vanuit de grond onder haar op, reflexmatig rolt ze om en trekt haar korte zwaard – dit zwaard werd ooit door haar vader met de hand gemaakt, het is niet alleen razendsnel, maar bevat ook speciale drijfstenen in de handgreep. Terwijl de geluiden van de borrelbellen omhoog stijgen, kijkt ze alert om zich heen en ziet plotseling een enorme inktvis zich verstoppen achter de koraal.
"Waarom volg je mij al de tijd?" vraagt Lichuan kalm terwijl ze de inktvis aankijkt. De inktvis antwoordt niet, maar zwaait met zijn lange tentakels om haar pad te blokkeren.
Lichuan geeft een lichte kreet, duwt zich af met haar benen en springt als een pijl die drie lengtes van het koraal ver springt. De inktvis vervolgt haar zonder het ooit te kunnen raken. Tijdens het ontwijken, tikt ze met haar linkerhand en laat een serie luchtbellen omhoogschieten, die de gehoor van de inktvis verstoren. Ze draait soepel om en haar zwaard snijdt door de lucht, niet in haar lichaam maar in twee van zijn tentakels. "Dit is niet jouw gebied," zegt ze zacht. "Ik ben op zoek naar de waarheid van de zee en zal niet worden tegengehouden door jouw angst."
De inktvis lijkt haar moed te begrijpen, zijn gespannen tentakels trekken langzaam terug en zijn lichaam zinkt in de schaduw van de diepte.
Lichuan haalt opgelucht adem, maar haar reis is nog lang niet ten einde. Onder de door koralen bedekte zeebodem bevindt zich een onzichtbare scheur die per ongeluk een warme, melkachtige gloed uitstraalt. Toen ze dichterbij keek, ontdekte ze dat er een warme oceaanstroom door de spleet stroomde. Lichuan haalt diep adem, grijpt de randen van de spleet en wringt haar lichaam door de smalle doorgang.
In de spleet is het duister als inkt, maar Lichuan's scherpe zintuigen stellen haar in staat de ongelijkheden in de omgeving moeiteloos te onderscheiden. Ze tikt met haar korte zwaard tegen de wand, waarmee een helder geluid van metaal op steen weerklinkt bij elke tik. Uiteindelijk merkt ze een holte op waar de echo ongewoon is. Lichuan steunt tegen de wand en duwt zichzelf naar binnen.
Voor haar verschijnt een vreemde steenruimte. In de hoeken van de ruimte zijn vier verschillende kleuren kristallen embedded: amber, paarsblauw, smaragdgroen en bloedrood. In het midden staat een steenpilaar vol oude symbolen, bovenop de pilaar ligt een heldere kristallen bol. Binnenin de bol draait een zilverwitte spiraalvormige straal constant.
Lichuan's hart slaat over; dat is de 'Waarheid van het Licht' die ze zo verlangde! Voorzichtig omcirkelde ze de pilaar, haar handpalmen rustend op de ruwe oppervlakte, terwijl ze een beetje haar interne energie vrijlaat. Haar vader had haar ooit geleerd om valstrikken en mechanismen te detecteren door de luchtstromen te observeren, het koele of brandende gevoel van een bries op haar huid te voelen, en te luisteren naar de subtiele trillingen tussen stenen en kristallen. Ze luisterde aandachtig; precies zoals ze had verwacht, kwam er een zwak geluid van waterstromen vanuit een positie met de rug naar de deur. Lichuan bukt om aandachtig te observeren en ontdekte dat het water langs een klein schakelaartje stroomde. Als ze roekeloos de kristallen bol aanraakt, zal de valstrik in de steenruimte in werking treden.
Snel haalt ze een touw tevoorschijn en omwikkelt het om de pilaar, met behulp van de speciale bevestigingsmiddelen van haar duikuitrusting, verankert ze zichzelf aan het plafond. Ze houdt haar adem rustig, net zoals ze haar martial arts oefende onder haar vaders begeleiding; het is een volmaakte concentratie zonder afleiding.
"Als ik het juiste moment kan vangen en de koude gebieden kan vermijden..." mompelt Lichuan. Plotseling flitst het amberkleurige kristal met een zwak licht en er verschijnt een luchtstroom vanuit de opening. Ze concludeert dat de val wanneer deze sterker wordt, nu verzwakt; onmiddellijk springt ze naar beneden en waarbij ze beide handen samenvoegt, drukt ze in het midden van de bol een vreemd vispatroon aan dat in de bodem is gekerfd. Op datzelfde moment wordt het mechanisme van de steenruimte automatisch uitgeschakeld, de kristallen en de pilaar flitsen samen, en heldere witte lichten stromen als de dageraad.
Lichuan sluit haar ogen en voelt de warme lichtstralen haar ziel in stromen. In deze pure witte lichtzee ziet ze het antwoord waar ze als kind altijd naar verlangde: het silhouet van haar vader verschijnt in het licht en knikt naar haar. Die lang gemisde omhelzing en zachte woorden leken vlakbij te fluisteren.
Ze hoort haar vader zeggen: "Lichuan, echte kracht komt niet van uiterlijk, maar van de verandering die je met je hart brengt. Wees niet bang voor de duisternis, durf het licht na te jagen, dat is de overtuiging in jouw hart. Je hebt het al gedaan."
Ze lacht, terwijl er een glinstering van tranen in haar ogen komt. In dat pure licht ziet ze de verloren onschuld van vroeger en begrijpt ze dat de 'Waarheid van het Licht' eigenlijk de toewijding aan haar eigen overtuiging en liefde is, en de vastberadenheid om het onbekende na te jagen. Het licht in de steenruimte omhulde haar ziel en gaf een warme, zachte kleur aan de lange eenzaamheid en inspanning.
Bij het verlaten van de steenruimte kijkt Lichuan opnieuw naar de wereld. De kleurrijke koralen en vissen zwemmen nog steeds om haar heen, maar haar ogen stralen nu zoals de ochtendgloren. Terwijl ze langs de koraalriffen gaat, ziet ze plotseling een pas uitgebroede babyoctopus die vastzit tussen de rotsen. Ze denkt even na, tilt voorzichtig de rots op en redt de babyoctopus, die langzaam naar de school vissen zwemt. Lichuan lacht en zwaait naar hem: "Voor de weg die voor je ligt, wees net zo moedig als ik."
Op dat moment flitste er een nog mysterieuzer licht vanuit de verte dat haar aandacht trok. In haar hart borrelt er een nieuwe verlangen op: "Er zijn nog veel geheimen in deze wereld. Zolang ik blijf zoeken, zal mijn eigen licht steeds helderder stralen."
Lichuan duikt opnieuw de diepzee in, haar bewegingen zijn sierlijk, en haar ogen stralen zelfvertrouwen en diep inzicht uit. De kleurrijke koralen en vissen applaudisseren voor haar, de oceaan legt een magische toekomst voor haar uit. Elke waterstroom, elke luchtbel getuigt van haar onvermoeibare moed en oprechtheid.
Wanneer de nacht valt en het zilveren maanlicht over de oceaan glinstert, omhult de diepe blauwe zee de schaduw van dit meisje. Ze blijft moedig de waarheid van het verre licht achterna jagen en schrijft haar eigen grote avontuur in de mysterieuze oceaan.