Katika chuo cha شمال أوروبا kilicho na utulivu, mwangaza wa jua la jioni unang'ara kwa upole kwenye kila jani, na vivuli vya miti vikipunguza mwangaza, vikunda uchoraji wa asili. Kicheko safi kinachorindima kutoka kwenye chuo hicho, na vijana Xiaoyang na msichana Qiuy a wakikaa chini ya mti mkubwa wa mkwaju, wakifurahia wakati huu wa utulivu na kupumzika. Kando yao kuna majani yaliyanguka, na mwangaza wa dhahabu ukimwagika kupitia majani na kuanguka kwenye magoti yao, ukiwa kama vipande vya nyota vya upole.
“Xiaoyang, je, umewahi kufikiria, kama maisha ni kama safari, ungechagua safari gani?” Qiuy a alisema huku akipinda kidogo kichwa chake, jua likimwangazia uso wake, ikichora macho yake safi na tabasamu lake angavu, ambalo linawavutia watu.
Xiaoyang alifikiria kidogo, akitoka katika uchovu wa kujiandaa kwa kozi. “Nadhani ningechagua njia iliyojaa changamoto, kwa sababu ni tu katika mchakato wa kushinda matatizo ambapo naweza kweli kuhisi furaha ya mafanikio.” Alisema kwa ujasiri, macho yake yakionyesha tamaa ya siku zijazo.
“Ibadi yako ni nini? Au pengine changamoto zetu kila mmoja ni sehemu ya ukuaji wetu?” sauti ya Qiuy a ilikuwa laini lakini yenye kina, akijua kuwa alijua kuhusu maswali haya kwa sababu aliamini kuwa kila shida ni fursa adimu.
Xiaoyang alitazama angani kati ya matawi, akihisi hisia ambayo haiwezi kueleweka. “Nakumbuka wakati mmoja, nilipokutana na changamoto kubwa katika shindano la hesabu shuleni. Wakati huo nilikuwa karibu kukata tamaa, lakini nikakumbuka wewe, na yale uliyosema kwangu katika shindano la mwaka jana. Ulisema, ‘Changamoto ni za muda tu, wale wanaoshikilia wataona mwangaza wa matumaini hatimaye.’”
Qiuy a alikuwa akimsikiliza kwa makini, midomo yake ikitabasamu kidogo, joto likitiririka moyoni mwake. Alikumbuka hali hiyo, akijua Xiaoyang alidumu kwa sababu ya imani hiyo. “Sasa? Ulifanya nini baadae?” alitaka kujua kwa hamu.
“Kwanza, nilijitahidi kuj relax, kwa sababu kuwa na wasiwasi kunafanya mtu afanye vibaya zaidi. Kisha nilichukua muda kuelewa kila tatizo, nikiangalia kwa hatua kwa hatua, kama ulivyonifundisha. Kila nikiweza kutatua tatizo, hisia ya kufaulu ilinifanya niwe na uhakika kwa maswali yanayofuata.” Xiaoyang alikumbuka, uso wake ukiwa na hisia za fahari.
Qiuy a aliendeleza mada hii, akitarajia kusikia hadithi zaidi za kina. “Na baadae? Uliondoleaje tatizo gumu zaidi?”
“Tatizo la mwisho lilikuwa kuhusu jiometri, nilikuwa sina wazo la kuanzia. Wakati nilikuwa karibu kukata tamaa, ghafla fikra ikanijia, nilikumbuka tatizo lililokuwa na jinsi fulani, hivyo nikalitafutia suluhisho kwanza. Na fikra hii ilinipa mtazamo mpya juu ya tatizo la mwisho. Mwishowe, niliweza, na kila jasho nililoingiza halikupotea bure.” Aliposema hivi, macho ya Xiaoyang yaligundua mwangaza, sauti yake ikawa yenye furaha, “Nilihisi, furaha ya wakati huo haiwezi kuelezeka kwa maneno, kama kipande cha jua katika siku ya baridi kinavyosafisha huzuni moyoni.”
Macho ya Qiuy a yalimg'ara kwa mshangao, alitikiswa na hadithi ya Xiaoyang. “Hii ni uzoefu mzuri! Kuvunja mipaka, kupita changamoto, hii ndio maana ya juhudi!” Alitabasamu, mashavu yake yakichukua rangi ya waridi, akiwa na hisia.
“Naye wewe, Qiuy a? Je, una hadithi ya kushinda?” Xiaoyang alimwangalia, macho yake yakiwa na uhamasishaji.
“Nilihudhuria maonyesho ya sanaa, lakini nilipokutana na ajali saa chache kabla ya kumaliza,” sauti ya Qiuy a ilikuwa ya kimya, kana kwamba akijikumbusha hali hiyo. Mikono yake iligusa udongo wa karibu, kana kwamba akiondoa kivuli moyoni mwake, “Kazi yangu, ilikumbwa na dhoruba isiyotarajiwa, iliharibiwa, wakati huo nilihisi huzuni kubwa, hata nilifikiria kukata tamaa.”
“Lakini hukukata tamaa, sivyo? Bila shaka ulitafuta suluhisho.” Xiaoyang alimhimiza kwa kutazama.
“Ndio, mwanzoni nilikuwa na wasiwasi. Lakini baadaye, wazazi wangu walinipa msaada mwingi, waliniambia, hata nikikabiliwa na changamoto, nopaswa kujaribu kutatua, badala ya kushindwa.” Macho ya Qiuy a yaligeuka kuwa na ujasiri, akikumbuka maneno ya wazazi wake, yalitufanya ahisi joto moyoni mwake.
“Hivyo niliamua kutokata tamaa, nikafanya kazi tena usiku na siku.” Sauti yake iliongezeka nguvu, “Ingawa ilikuwa kwa siku chache tu, niliongeza mawazo yangu ya awali, na nikafanya kazi yangu kwa njia bora zaidi!”
Xiaoyang alitabasamu, akijivunia kwake. “Monyesho la mwisho lilikuwaje?”
“Wakati kazi hiyo ilipotolewa, hisia zangu hazikuweza kuelezeka kwa maneno. Hii si hadithi ya kushindwa, bali ni kumbukumbu nzuri iliyozaliwa kupitia juhudi. Nilishinda tuzo katika maonyesho, na zaidi ya hayo, nilijifunza kuwa popote nikikabiliwa na changamoto, inahitajika kuwa na ujasiri kukabiliana nazo.” Macho ya Qiuy a yaliekwa kumangaza, kama alikuwa akigundua ujasiri wa wakati huo.
Wakati huu, mwangaza wa jua chini ya mti ulikuwa na nguvu zaidi, wawili hao walitazamana na tabasamu, hisia zilizoanzishwa kwenye mioyo yao zikawa za kina zaidi. Hii ilikuwa kwa pamoja mtazamo wao, na pia ni kiungo kati yao. Katika chuo hiki kizuri, urafiki wao ulipokua kama maua ya msimu wa machipuko, ukinchipuka kwa upole, ukikalia ndani ya nyoyo zao.
“Hadithi zetu zitaendelea, bila kujali ni changamoto ngapi zinazokabiliwa katika siku zijazo, tunaweza kushinda pamoja.” Xiaoyang alisema, akionyesha matumaini zaidi kwa siku zijazo.
“Ndio, tunaweza kusaidiana, kamwe hatukate tamaa.” Qiuy a alikubali, akithibitisha mawazo yake, “Haijalishi ni kiasi gani njia ilivyo ngumu, tutatembea pamoja!”
Walitazamana tena, kicheko chao kikarudi katika hewa, kama wimbo wa matumaini usio na mwisho, na roho zao zikikaribiana katika jioni hii ya mwangaza. Wakati ulienda polepole, mwangaza wa jua wa dhahabu ulipokitega tabasamu zao, na kila kitu katika chuo kiliguswa na picha hii.
Kwa muda mrefu, urafiki wao ulikuwa kama chuo hiki kizuri cha شالم, kisichoweza kufutwa. Kila wakati wa kushiriki, kila hadithi, iliwafanya wahisi uwezekano wa maisha. Katika wakati huu, walikuwa na shida, tu hadithi, wakati wa kimya ukitiririka moyoni.
Katika chuo hiki kilichojaa matumaini, vijana hao walikuwa na imani ya siri moyoni mwao, kuwa pamoja tu, hakuna changamoto isiyoweza kushinda. Wangeelekea kwenye siku zijazo zozote za kutofahamu, wakikabiliwa na kesho yenye mwangaza zaidi. Jua lilikuwa likichomoza, usiku ukikaribia, chuo kilichaojengwa kuwa joto zaidi.