ในวิทยาเขตที่เงียบสงบ แสงอาทิตย์ส่องผ่านยอดต้นไม้ลงมาเป็นเงาแบบกระจัดกระจาย ลมเบาๆ สัมผัสหญ้า ดอกไม้หลากสีสันเปล่งปลั่งบนพื้นดิน ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ นี่คือวันที่เหมาะแก่การผจญภัย และสาวน้อยชื่อเหลงชิงกำลังเดินอยู่ในวิทยาเขตอันแสนฝันนี้ เริ่มต้นการผจญภัยในการค้นหาความทรงจำที่สูญหายไป
ในใจของเหลงชิงมักมีความรู้สึกขาดแคลนที่ไม่สามารถอธิบายได้ เธอเชื่อว่าความทรงจำที่สูญหายอยู่ที่มุมใดมุมหนึ่งของวิทยาเขต รอให้เธอค้นพบ สายตาของเธอเปล่งประกายเด็ดเดี่ยวเหมือนมีความกล้าที่จะเปิดเผยปริศนาเหล่านั้น ในขณะนั้น เพื่อนรักชื่อซิงเซอร์ก็เข้ามาข้างๆ เธอ ยิ้มแย้มแจ่มใส
"เหลงชิง คุณกำลังคิดอะไรอยู่เหรอ?" ซิงเซอร์ถามด้วยความอยากรู้
"ฉันกำลังคิดว่า บางทีที่นี่อาจมีสิ่งที่ฉันลืมไป เช่น ความทรงจำที่ฉันสูญเสียไป" เหลงชิงหายใจเข้าลึกๆ และบอกความคิดที่กองอยู่ในใจให้ซิงเซอร์ฟัง
"ถ้าอย่างนั้นเรามาหาไปด้วยกันเถอะ!" ซิงเซอร์ตบไหล่เหลงชิง ดวงตามีประกายแห่งการสนับสนุนและความคาดหวัง "ถ้าเราร่วมมือกัน เราจะต้องค้นหาหลักฐานได้แน่!"
จากนั้นพวกเขาจึงตัดสินใจสำรวจจากต้นไม้ที่เก่าแก่ที่สุดในวิทยาเขต ต้นไม้ต้นนี้เล่าลือกันว่ามีอายุมานับสิบปี เป็นพยานของเรื่องราวหลายหลากของนักเรียน เมื่อพวกเขาเข้าใกล้ เหลงชิงมองดูลำต้นที่เหมือนกำลังโอบกอดกันอย่างแน่นหนา มีความรู้สึกคุ้นเคยปรากฏขึ้นในใจ
"ต้นไม้นี้...เหมือนมีแรงดึงดูดให้ฉันอยากสัมผัสมัน" เหลงชิงพูดพึมพำขณะยื่นมือไปสัมผัสลำต้น
"บางทีคุณอาจเคยเล่นกับเพื่อนๆ ที่นี่?" ซิงเซอร์คาดการณ์ด้วยความคิดสร้างสรรค์ในสายตา
เหลงชิงยิ้มเล็กน้อย "บางทีนะ บรรยากาศที่นี่ทำให้ฉันรู้สึกสบายใจ"
เธอสัมผัสลำต้นอย่างช้าๆ นิ้วของเธอสางผ่านลายของเปลือกไม้ ราวกับสามารถรู้สึกถึงทุกอย่างในอดีตได้ ในขณะนั้น เสียงกระซิบก็ดังขึ้น ราวกับต้นไม้กำลังแบ่งปันเรื่องราวเก่าแก่ เหลงชิงหันไปอย่างประหลาดใจ แต่รอบข้างยังคงเงียบสงบ
"คุณได้ยินไหม?" เหลงชิงกล่าวเสียงเบาไปที่ซิงเซอร์
"ได้ยินแล้ว เหมือนต้นไม้กำลังเล่าอะไรบางอย่างอยู่? เราน่าจะหยุดฟังดู" ซิงเซอร์นั่งลงบนสนามหญ้า มองดูต้นไม้สูงใหญ่
จากนั้นพวกเขาจึงนั่งเงียบๆ แนบหูไปที่ลำต้น เงียบสงบฟังไปสักพัก เสียงกระซิบก็เหมือนจะชัดเจนขึ้น สร้างภาพในความสลัว
"ที่นี่เคยมีเสียงหัวเราะมากมาย เด็กๆ วิ่งเล่นกันใต้ต้นไม้ แบ่งปันช่วงเวลาดีๆ..." ความทรงจำเล็กๆ ในใจของเหลงชิงตื่นขึ้น แต่เธอก็ไม่รู้ว่านั่นคือเมื่อไหร่
"เราอาจจะควรถามเพื่อนๆ คนอื่น พวกเขาอาจจะช่วยให้เราได้เบาะแส" ซิงเซอร์ลุกขึ้น สายตามีกลิ่นของความตื่นเต้น
จากนั้น ทั้งสองจึงเดินไปยังอีกด้านของวิทยาเขต ที่นั่นพวกเขาเจอนักเรียนที่กระตือรือร้นคนหนึ่งชื่อเซี่ยวอวี้ นั่งอยู่บนม้านั่งอ่านหนังสือ
"สวัสดีค่ะ! พวกคุณกำลังหาสิ่งอะไรอยู่หรือเปล่า?" เซี่ยวอวี้ยิ้มไปที่พวกเขา
เหลงชิงรู้สึกหวังเล็กน้อย รีบเดินไปพูดว่า "เรา กำลังมองหาความทรงจำที่สูญหาย คุณเคยได้ยินเกี่ยวกับเรื่องราวที่นี่หรือไม่?"
เซี่ยวอวี้ยิ้มเล็กน้อย "แน่นอน ที่นี่มีเรื่องราวมากมาย คุณสนใจฟังตำนานในวิทยาเขตไหม?"
"สนใจค่ะ!" เหลงชิงและซิงเซอร์ตอบพร้อมกัน
เซี่ยวอวี้เลือกเรื่องหนึ่งมาเล่า "มีตำนานว่าที่มุมหนึ่งของวิทยาเขตซ่อนความลับโบราณ เมื่อหลายปีก่อน นักเรียนคนหนึ่งพบไดอารี่ลึกลับในวิทยาเขต ซึ่งบันทึกปริศนามากมาย หากค้นหาเจอไดอารี่เล่มนั้น ก็จะสามารถคลี่คลายความทรงจำทั้งหมดได้"
เหลงชิงตื่นเต้น "คุณรู้หรือเปล่าว่าไดอารี่อยู่ที่ไหน?"
เซี่ยวอวี้ส่ายหัว "ที่นี่มีความลับมากมาย ไม่มีใครรู้ ฉันเคยได้ยินพ่อแม่พูดถึง แต่ไม่แน่ใจ จึงตั้งใจหาโอกาสสำรวจ"
ในขณะนั้น ซิงเซอร์มีแสงสว่างในดวงตา "เราอาจออกค้นหาร่วมกันมันจะสนุกมาก!"
"ถือเป็นการเดินทางที่น่าตื่นเต้นไปค้นหา" เซี่ยวอวี้เห็นด้วย และยิ้มขณะลุกขึ้น
สามคนเริ่มเตรียมตัวออกเดินทางเพื่อค้นหาไดอารี่ที่สูญหาย บนทางเดินของโรงเรียนมีภาพถ่ายจากหลายกิจกรรมทางโรงเรียน แขนยาวๆ ของเหลงชิงมองหน้าตาที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา ทำให้เกิดความรู้สึกแปลกๆ "อาจจะมีฉันเป็นส่วนหนึ่งอยู่ หรือเคยเล่นสนุกด้วยกัน"
พวกเขามาถึงห้องสมุด สถานที่เต็มไปด้วยกลิ่นของหนังสือ ซึ่งทำให้จิตใจสงบ เหลงชิงมองดูชั้นวางหนังสือสูงใหญ่ ที่เต็มไปด้วยความรู้และเรื่องราว "ที่นี่อาจมีไดอารี่เล่มนั้น"
"เราสามารถเริ่มจากหนังสือเก่าๆ กันก่อน" ซิงเซอร์เสนอ สามคนเริ่มเดินไปตามระหว่างชั้น ว่าด้วยความระมัดระวัง
ในขณะนั้น เหลงชิงก็สะดุดตาไปที่หนังสือโบราณเล่มหนา "นี่คือหนังสืออะไรนะ?" เธอรู้สึกอยากรู้และหยิบมันออกมา โดยมีตัวอักษรทองสีจางๆ ปรากฏอยู่เหมือนเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราว
ซิงเซอร์เดินเข้ามา เมื่อเห็นหนังสือเล่มนั้น ตาก็เปล่งประกาย "ให้ฉันดูบ้าง!" เขาไม่รอช้าที่จะยืนใกล้เหลงชิง
เมื่อพวกเขาเปิดหนังสือ พบว่าในนั้นมีแผ่นกระดาษที่เหลืองซึ่งบันทึกสัญลักษณ์ที่ไม่รู้จักและตัวอักษรโบราณ เหลงชิงสั่นเล็กน้อย "นี่คืออะไร?"
เซี่ยวอวี้มองดูแผ่นกระดาษอย่างตั้งใจ "ฉันคิดว่านี่อาจเป็นเบาะแสสำหรับไดอารี่ เราอาจติดตามสัญลักษณ์เหล่านี้ไปยังที่ที่ไดอารี่ซ่อนอยู่" สายตาของเธอมีประกายของนักสำรวจ
จากนั้น พวกเขาจึงเริ่มต้นค้นหาตำแหน่งลึกลับตามสัญลักษณ์ในแผ่นกระดาษ ขณะเดินผ่านสนามกีฬา พวกเขาพบเพื่อนนักเรียนกำลังเตะฟุตบอล เสียงหัวเราะดังหลงเหลืออยู่ ดอกไม้บนหญ้ารับลมอยู่ ราวกับกำลังต้อนรับพวกเขา
"ถ้าได้ไดอารี่ เราจะจดบันทึกการผจญภัยของเราได้นะ?" ซิงเซอร์เสนอขณะเดินไปด้วยกัน
"ความคิดดี!" เหลงชิงตอบด้วยความตื่นเต้น
จากนั้นพวกเขามาถึงสวนหลังห้องสมุด สถานที่แห่งนี้เคยเป็นสวนร้าง หญ้าเต็มไปด้วยดอกไม้ป่า แต่กลับแสดงถึงบรรยากาศลึกลับ "อาจจะมีสิ่งที่เราต้องการอยู่ที่นี่" เหลงชิงกล่าว โดยความรู้สึกตื่นเต้นในใจเพิ่มพูนขึ้น
เธอมองไปรอบๆ สังเกตเห็นสิ่งที่ยื่นออกมาจากพื้นดิน "ที่นี่ดูเหมือนไม่ปกติ เราน่าจะลองขุดดู!" เหลงชิงเสนอ
ดังนั้น พวกเขาจึงเริ่มขุดบนหญ้า โดยเต็มไปด้วยความคาดหวัง ไม่นานก็พบกล่องไม้โบราณ เหลงชิงดีใจ "นี่อาจเป็นคำตอบของเรา!"
พวกเขาค่อยๆ เปิดกล่องไม้ ในนั้นมีคีย์ทองคำที่เปล่งประกาย ซึ่งมีลวดลายแปลกตา "นี่คือ...คีย์ของไดอารี่?" ซิงเซอร์คาดเดาด้วยความสุข
"เราน่าจะใช้คีย์นี้ไปค้นหาไดอารี่ที่แท้จริง" เซี่ยวอวี้พูด สายตาของเธอเปล่งประกายด้วยปัญญา
ทั้งสามคนต่างส่งเสียงกระตุ้นกัน เพื่อเดินหน้าตามคำแนะนำในแผ่นกระดาษ เริ่มต้นเดินไปสู่จุดหมายสุดท้าย ในการสำรวจของพวกเขา เหลงชิงเริ่มรับรู้ถึงความเชื่อมโยงอย่างรุนแรง ความทรงจำที่สูญหายนั้นเริ่มปรากฏขึ้นในหัวใจ ราวกับว่ามันผสมพันธุ์กับชีวิตของเธอ
สุดท้าย ในมุมลึกของสวนดอกไม้ พวกเขาพบกับบ่อน้ำโบราณ รอบๆ บ่อน้ำมีพืชพรรณต่ำเขียวขจี และน้ำใสสะท้อนภาพสะท้อนของพวกเขา เหลงชิงมองดูน้ำในบ่อน้ำ เป็นความรู้สึกสั่นไหวในใจ ราวกับคลื่นแห่งความทรงจำเริ่มถูกรวบรวม
"น้ำที่นี่ทำให้ฉันนึกถึงความลับ ฉันเคยขอพรที่นี่...แต่ไม่สามารถจำได้ว่ามันคืออะไร" เสียงของเหลงชิงมีความสับสนเล็กน้อย
"บางทีนี่ก็คือปริศนาที่เราต้องแก้ไข" ซิงเซอร์กล่าวด้วยความคิด เขาใช้ปลายนิ้วสัมผัสหินด้านข้างบ่อ รู้สึกถึงน้ำหนักแห่งประวัติศาสตร์
เหลงชิงนึกขึ้นได้ "บางทีไดอารี่จะอยู่ที่ก้นบ่อนี้!"
ทั้งสามหันไปที่บ่ออย่างระมัดระวัง "เราจะลงไปอย่างไรดี?" เซี่ยวอวี้ถาม
"อาจจะลองใช้คีย์นี้ดู ตรวจหากจะมีกลไกซ่อนอยู่" เหลงชิงเสนอ
พวกเขาค้นไปที่ขอบบ่อ สุดท้ายก็พบช่องดึงพิเศษพอที่จะวางคีย์ทองคำ เหลงชิงวางคีย์ลงในช่องโดยมือสั่นๆ ตามมาด้วยการสั่นอย่างอ่อนโยน น้ำในบ่อเริ่มพุ่งขึ้น
"ดูสิ! มีแสงที่บ่อ!" ซิงเซอร์ชี้เตือนด้วยความตื่นเต้น
ผิวน้ำเริ่มเปล่งประกาย จนทำให้พวกเขาต้องปิดตาเพื่อป้องกันสายตาจากความ眩ส่อง เมื่อแสงเริ่มลดลง พวกเขาก็พบว่า ที่ก้นบ่อน้ำมีไดอารี่เก่าๆ ลอยอยู่
"ดีใจมาก เราพบแล้ว!" เหลงชิงอดไม่ได้ที่จะร้องออกมา จิตใจเต็มไปด้วยความสุขและความหวัง
พวกเขาพยายามดึงไดอารี่ออกมาอย่างระมัดระวัง พลิกหน้าขึ้นดู บันทึกเกี่ยวกับเรื่องราวในวิทยาเขตที่ผ่านไปมาเจอเพียงหนึ่งหน้าอีกหน้า เหมือนทางเดินแห่งเวลาได้นำพวกเขากลับไปในช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ
เมื่อพวกเขาเห็นบันทึกท้ายนั้นใจของเหลงชิงสะดุ้ง รู้ว่านั้นคือความทรงจำที่เธอกำลังค้นหา: เธอและเพื่อนๆ วิ่งเล่นในวิทยาเขต ช่วงวันที่ไม่มีความกังวล ขณะนี้กลับกลายเป็นความทรงจำที่ถูกนำกลับมา "แท้จริงแล้วฉันเคยมีช่วงเวลาที่งดงามแบบนี้"
ซิงเซอร์และเซี่ยวอวี้เงียบๆ มองดูเธอ ทั้งสามคนรับรู้ถึงความรู้สึกที่เชื่อมโยงกัน พวกเขารู้ว่า การสำรวจครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อช่วยเหลงชิงหากแต่เพื่อให้มิตรภาพของพวกเขาแน่นแฟ้นขึ้น
"เหลงชิง ความทรงจำเหล่านี้เป็นของคุณ แต่การเดินทางนี้เป็นของพวกเราทุกคน" เซี่ยวอวี้พูดเสียงเบา แต่เต็มไปด้วยความเข้าใจและการสนับสนุน
เหลงชิงยิ้มด้วยความอบอุ่น น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว "ขอบคุณพวกคุณ ที่ทำให้ฉันไม่รู้สึกโดดเดี่ยว"
ในช่วงเวลานั้น แสงอาทิตย์ลอดผ่านรอยร้าวของใบไม้ ปรากฏเป็นแสงทอง สามคนหัวเราะอย่างสนุกสนานภายในวิทยาเขต ราวกับกำลังเล่าเรื่องราวใหม่
พวกเขารู้ว่าไม่ว่าจะเป็นความทรงจำที่สูญหายมากเพียงใดมิตรภาพจะยังอยู่ข้างกายเสมอ พร้อมที่จะเผชิญกับทุกความท้าทายและการผจญภัยในอนาคต