ในมุมที่อบอุ่นของมหานครอนาคต มีบ่ายที่สวยงามและสงบอบอวลไปด้วยแสงแดดที่ส่องผ่านอาคารไฮเทค เม็ดแสงทองอ่อนๆ เปล่งประกายลงบนถนน ทำให้เมืองดูเหมือนเป็นโลกแห่งความฝัน เลียบข้างถนนมีพืชพรรณสีเขียวสดและดอกไม้หลากสีสันเรียงร้อยเป็นภาพที่มีชีวิต ต้นไม้เขียวขจีดุจผู้พิทักษ์ที่เงียบงันเฝ้ามองทุกสิ่งที่ผ่านไป ในบรรยากาศที่เงียบสงบนี้ ดาวน์ยุคและน้องสาวของเขา เสี่ยวชิง กำลังเดินเล่นอย่างสบายใจในหัวใจเต็มไปด้วยความหวังที่สวยงามต่อชีวิต
ดาวน์ยุคถือกล่องขนมที่เพิ่งซื้อมา ข้างในมีผลไม้ทาร์ตที่เขาชอบมาก เปลือกที่กรอบถูกปกคลุมไปด้วยผลไม้ตามฤดูกาลที่สีสันสดใส ทำให้ผู้ที่เห็นไม่สามารถต้านทานความอยากชิมได้ ดวงตาของเขาส่องประกายและพูดกับเสี่ยวชิงว่า “เสี่ยวชิง มาเร็ว แชร์ขนมอร่อยๆ เหล่านี้กันเถอะ!”
ใบหน้าของเสี่ยวชิงปรากฏรอยยิ้มสดใสทันที ดวงตาของเธอเหมือนดาวที่พราวระยับ ดูเหมือนจะถูกดึงดูดโดยผลไม้ทาร์ตแต่ละชิ้น เธอจูงมือดาวน์ยุคไปที่ม้านั่งน่ารักใกล้ๆ นั่งลงและรอคอยการปาร์ตี้ขนมหวานนั้น หุ่นยนต์สุนัขมีมี่ก็อยู่ข้างพวกเขา ส่ายหางด้วยความอยากที่จะได้ขนมสักชิ้น มีมี่มีรูปร่างน่ารักกลมปุยนุ่น และเปลือกสีขาวของมันก็เปล่งประกายภายใต้แสงแดด เพิ่มสีสันให้กับบ่ายนี้
“มีมี่ ขอนะ นี่แค่พวกเรา จะได้ไม่โลภมากนะ!” ดาวน์ยุคได้เตือนมีมี่อย่างดูจริงจัง มีมี่เหมือนจะเข้าใจ เจ้าตัวเอนหัวเล็กน้อยในท่าทางคาดหวัง ราวกับว่าจะบอกว่า “ฉันไม่ขโมยแน่นอน”
เสี่ยวชิงไม่อาจกลั้นหัวเราะได้ จากนั้นจึงลูบหัวของมีมี่เบาๆ “มีมี่น่ารักที่สุด เรามากินด้วยกันเถอะ” เธอเปิดกล่องขนมออก สองชิ้นผลไม้ทาร์ตตั้งอยู่ตรงหน้า พวกมันส่งกลิ่นหอมชวนทำให้คนท้องร้อง น้ำลายสอ เมื่อกัดคำแรก น้ำผลไม้หวานผสมกับเปลือกกรอบทำให้พวกเขาอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้น
“อร่อยมาก! นี่คือผลไม้ทาร์ตที่ดีที่สุดที่ฉันเคยทาน!” เสี่ยวชิงพูดด้วยความพอใจในขณะที่เคี้ยว ดาวน์ยุคส่งผลไม้ทาร์ตอีกชิ้นให้เธอ “ฉันก็เช่นกัน ความรู้สึกนี้ไม่สามารถบรรยายได้เลย” ในใจของเขารู้สึกมีความสุขอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ความหวานนี้ไม่เพียงมาจากอาหาร แต่ยังมาจากความรักที่ลึกซึ้งระหว่างเขากับน้องสาว
ขณะที่พูดคุย มีมี่ก็เงี่ยหูรอฟังเหมือนหวังจะเห็นว่าพวกเขาจะทำอะไรต่อไป เสี่ยวชิงลูบไปที่หลังของมีมี่ และพูดพร้อมกับหัวเราะว่า “จะเป็นไรไหม หากเราจะให้มีมี่ลองผลไม้ทาร์ตนี้ด้วย?” มีมี่ส่งเสียงบี๊บเบาๆ ดูเหมือนจะเห็นด้วยกับข้อเสนอ
ในเวลานั้น ดาวน์ยุคก็มีความคิดกระทบขึ้นมา เขาได้ฉีกมุมของผลไม้ทาร์ตออกมาชิ้นเล็กๆ ส่งให้มีมี่ “โอเค นี่คือรุ่นพิเศษของเธอนะ มีมี่ต้อง珍惜!” มีมี่รับไปกินได้อย่างเอร็ดอร่อย ปรากฏว่ามีความพอใจบนใบหน้า
“บ่ายนี้น่าสนใจจริงๆ” ดาวน์ยุคมองน้องสาวของเขา และอบอุ่นในใจ ทำให้เขานึกถึงภาพความทรงจำที่พวกเขาใช้เวลาด้วยกัน เมื่อปีผ่านไป พวกเขาได้เผชิญกับหลายสิ่งร่วมกัน ไม่ว่าจะเป็นอารมณ์ดีหรือไม่ดี ทุกสิ่งทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาแน่นแฟ้นขึ้น
เมื่อขนมทานหมดลง ทั้งคู่และมีมี่ก็เดินต่อไปในแสงแดด พวกเขาเดินผ่านถนนหินดำข้างต้นไม้ใหญ่ที่ให้ร่มเงา ช่วยลดความร้อนของฤดูร้อน เสี่ยวชิงชี้ไปที่ร้านหนังสือที่ตั้งอยู่ไกลออกไปอย่างตื่นเต้นพูดว่า “ดาวน์ยุค เราไปดูหนังสือกันเถอะ! ฉันคิดว่าเราอาจจะเจอหนังสือใหม่ๆ ที่น่าสนใจอ่าน”
ดาวน์ยุคพยักหน้าเห็นด้วย เขารู้ว่าเสี่ยวชิงรักเรื่องราวเสมอ พวกเขารีบเดินไปที่ร้านหนังสือ ร้านหนังสือแห่งนี้มีโครงสร้างเป็นกล่องโปร่งใสด้วยกระจกและเหล็ก ภายในมีหนังสือทุกรูปแบบเรียงเต็มไปหมด ตั้งแต่หนังสือนิทานจนถึงหนังสือวิทยาศาสตร์ ดูเหมือนว่าหลังหนังสือแต่ละเล่มกำลังเล่าเรื่องราวที่เป็นเอกลักษณ์ของมัน
เมื่อเข้าไปในร้านหนังสือ กลิ่นของกาแฟที่หอมหวานผสมกับกลิ่นของหนังสือทำให้รู้สึกสดชื่น ดาวน์ยุคและเสี่ยวชิงแยกกันค้นหา หนังสือเรียงเป็นระเบียบสวยงามด้วยปกหลากสี ดูเหมือนคลังสมบัติแห่งความรู้ที่ดึงดูดสายตาของพวกเขา
“เสี่ยวชิง ดูนี่สิ! นี่คือเรื่องราวการผจญภัยนะ!” ดาวน์ยุคพบหนังสือที่มีภาพประกอบสวยงาม และโบกมือเรียกเสี่ยวชิง เสี่ยวชิงวิ่งมาที่เขาเมื่อเห็นภาพบนปกที่描描ภาพฮีโร่กับสัตว์วิเศษ ดวงตาของเธอกระพริบเป็นประกายทันที “ดีมากเลย มามองเล่มนี้ด้วยกันเถอะ!”
แบบนี้เอง ทั้งสองได้นั่งอยู่ในมุมของร้านหนังสือ มีหนังสือการผจญภัยที่เต็มไปด้วยจินตนาการอยู่ตรงหน้า พวกเขาเปิดอ่านหน้าเพจ และตัวละครกับเหตุการณ์ในเรื่องค่อยๆ ดึงดูดใจพวกเขา ในช่วงเวลานั้น ดาวน์ยุคและเสี่ยวชิงเหมือนลืมทุกสิ่งรอบตัว พวกเขาจมอยู่กับเรื่องราวที่น่าตื่นเต้น เวลาเหมือนจะหยุดนิ่ง
“ฮีโร่คนนี้เก่งมาก เขาต้องไปช่วยเจ้าหญิงในหมู่บ้าน!” เสี่ยวชิงเต็มไปด้วยอารมณ์ในเรื่องราว ดวงตาของพวกเขาจับจ้องด้วยความรอคอย “และเขายังมีมังกรที่ฉลาดมากเป็นเพื่อนคู่ใจ” ดาวน์ยุคนั่งข้างๆ อธิบาย
พวกเขาพูดคุยเกี่ยวกับตัวละครและเหตุการณ์ในหนังสืออย่างต่อเนื่อง แบ่งปันความรู้สึกที่มีต่อเรื่องราว ความรักที่แน่นแฟ้นระหว่างกันราวกับเป็นรุ้งที่สวยงาม ผูกใจให้กัน เวลาเหมือนจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่รู้ตัวจนเข้าบ่ายแล้ว
เจ้าของร้านหนังสือเห็นพวกเขาจดจ่อก็ยิ้มอย่างพอใจ เขารู้ว่า ความรักและการมีปฏิสัมพันธ์ระหว่างพี่ชายน้องสาวคู่นี้คือพลังที่นำมาซึ่งความอบอุ่นและความหวัง ในเมืองอนาคตที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีเช่นนี้ ความรู้สึกที่แท้จริงก็เป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดและยั่งยืนที่สุด
หลังจากเสร็จสิ้นการผจญภัยการอ่านที่แสนสวยงามนี้ ดาวน์ยุคและเสี่ยวชิงก็ถือหนังสือใหม่กลับมา ยังมีถุงกาแฟเล็กๆ ที่เตรียมไว้เซอร์ไพรส์แม่ด้วย พวกเขาเดินออกจากร้านหนังสือ มองผ่านกระจกใสเห็นพระอาทิตย์ตกทำให้ท้องฟ้ากลายเป็นสีทองส้ม ทำให้เมืองนี้เหมือนจะหยุดเวลาในช่วงเวลาที่สวยงามนี้
เสี่ยวชิงหยุดลงพลันและหันไปหาดาวน์ยุคว่า “ดาวน์ยุค วันนี้เป็นวันที่มีความสุขมาก ฉันรู้สึกขอบคุณจริงๆ ที่มีพี่อยู่” ดาวน์ยุคยิ้มให้เสี่ยวชิง รู้สึกถึงความอบอุ่นในใจ กล่าวเบาๆ ว่า “ฉันก็ขอบคุณที่มีเธอเป็นน้องสาว การได้ผ่านเรื่องราวเหล่านี้ด้วยกันเป็นความสุขจริงๆ”
บนเส้นทางกลับบ้าน ใจของพวกเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกขอบคุณและรอคอยต่อพรุ่งนี้ที่ใหม่ เดินด้วยกัน ช่วงเวลาเดินเท้าเริ่มจะลงตัว มือของพวกเขายังประคองกันไว้ ดำดิ่งอยู่ในเมืองแห่งความฝันนี้
เมื่อค่ำคืนค่อยๆ มาถึง แสงไฟของเมืองจับกลุ่มกันเหมือนดาว มีมี่ส่ายหางอยู่ข้างๆ ดูเหมือนจะถูกชักชวนให้รับรู้ถึงความรู้สึกนี้ ในมุมเล็กๆ ของเมือง ดาวน์ยุคและเสี่ยวชิงร่วมกันทอถักเรื่องราวแห่งความสุขที่เป็นของพวกเขา แบ่งปันความรู้สึกระหว่างกัน ในทุกวันของอนาคต ความรักนี้จะยังคงเปล่งปลั่งและส่องสว่างต่อไป
ในขณะที่ใกล้ถึงบ้าน ดาวน์ยุครู้สึกถึงความทรงจำของวันนี้เกิดขึ้นในสมองของเขา เขาคิดว่า ไม่ว่าชีวิตจะยุ่งเพียงใด เวลาที่ได้แบ่งปันกับครอบครัวคือสมบัติที่ควรค่าที่สุดที่จะเก็บรักษา พวกเขากอดกันเดินผ่านถนนที่ครึกครื้น ให้ความอบอุ่นนี้อยู่เคียงข้างกันตลอดไป