ใต้แสงอาทิตย์ตกของอาณาจักรมายา ขอบฟ้าในระยะไกลเปล่งประกายเป็นสีส้มแดง ราวกับโลกทั้งใบถูกย้อมด้วยสีอบอุ่น ในช่วงเวลานี้ ตลาดที่พลุกพล่านมีผู้คนแน่นขนัด เด็กหญิงชื่อเหยาอิงสวมใส่ชุดประเพณีอันงดงาม เธอมีใบหน้าที่ยังมีความไร้เดียงสาเล็กน้อย ขมวดคิ้วเล็กน้อยและอารมณ์ที่ผสมผสานทำให้เธอดูน่าสนใจเป็นพิเศษ มือของเธอถือกระ basket ที่เต็มไปด้วยผลไม้สด มีกลิ่นหอมที่ดึงดูด เมื่อผู้คนเดินผ่านไป มันจึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของความครึกครื้นของตลาดนี้
เสียงเตือนจากแม่เริ่มดังขึ้นในหัวของเหยาอิง “เหยาอิง ผลไม้เหล่านี้คือวิถีชีวิตที่เราต้องพึ่งพา อย่าทำผิดพลาดเด็ดขาด” ความคาดหวังของแม่หนักเหมือนหงส์ขนาดใหญ่กดทับอยู่บนหัวใจของเธอ เธอต้องพยายามถือความหวังนี้ไว้ในมือ แต่ในใจกลับมีความไม่สงบอยู่เสมอ ทุกครั้งที่พระอาทิตย์ตก เธอไม่สามารถหยุดมองออกไปข้างนอกได้ โดยมีความปรารถนาในใจที่จะผจญภัยในโลกที่เป็นของตัวเอง เพื่อหลบหนีจากชีวิตที่เป็นเรื่องปกติในแต่ละวัน
ในขณะนั้นเอง เด็กชายที่สวมชุดแนวอภินิหารเดินเข้ามาในตลาด เขาชื่อซื่อหยวน แบกดาบยาวสะอาดตาบนบ่า รูปร่างสูงโปร่ง เคลื่อนไหวเบาเหมือนนกซึ่งผู้คนรอบข้างหยุดทำกิจกรรมและจ้องมองไปที่เขา การปรากฏตัวของเขาเหมือนทำให้เกิดคลื่นเล็กๆ ในตลาด ทำให้ทุกคนอยากเห็นว่าชายในชุดนี้จะเป็นอย่างไร ซื่อหยวนแสดงให้เห็นถึงความดื้อดึงในใบหน้า และความแข็งแกร่งที่ไม่ยอมแพ้ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความกล้าหาญและไม่กลัว
เหยาอิงถูกดึงดูดไปที่เขาในทันที ราวกับมีพลังลึกลับดึงดูดเธอให้เข้าใกล้ตามก้าวของซื่อหยวน เธอแค่อยากได้ยินเรื่องราวต่างๆ ที่เขาเคยผ่านมา เข้ามาจับมือถือกระ basket ที่ดูเหมือนจะหนัก แต่หัวใจของเธอกลับเบาขึ้นเมื่ออยู่เคียงข้างซื่อหยวน การปรากฏตัวของเขาทำให้ชีวิตเดิมของเธอเปลี่ยนไป และทำให้ความฝันของเธอมีชีวิตชีวาขึ้น
“สวัสดีครับเด็กหญิง” เสียงของซื่อหยวนใสและอบอุ่น ราวกับแสงแดดที่ตกกระทบหัวใจ
“สวัสดีค่ะ” เสียงของเหยาอิงสั่นเล็กน้อย แม้ว่าใจของเธออัดแน่นไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความหวัง แต่กลับไม่สามารถแสดงออกมาได้ง่ายๆ
“คุณกำลังทำอะไรอยู่ครับ?” ซื่อหยวนชี้ไปที่ผลไม้ในมือของเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมีน้ำใจ
“ดิฉันกำลังช่วยงานที่ตลาด ผลไม้เหล่านี้จะขายให้ลูกค้า” แก้มของเหยาอิงเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงอ่อน เธอเพิ่งรู้ตัวว่าเธออาจแสดงออกมาค่อนข้างมาก จึงต้องหายใจลึกและพยายามทำให้ตัวเองดูสงบสติอารมณ์
“ให้ผมช่วยมั้ยครับ? ดูเหมือนว่าคุณจะหนักใจนิดหน่อย” น้ำเสียงของซื่อหยวนอ่อนโยน เหมือนกับสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านใจของเธอ ทำให้เต็มไปด้วยความอบอุ่น
“จริงหรอ? นั่นดีมาก!” ดวงตาของเหยาอิงส่องประกายด้วยความหวังในการผจญภัย ในช่วงเวลานี้ เธอมั่นใจว่าเธอได้เริ่มต้นความฝันแล้ว
เมื่อซื่อหยวนเข้ามาช่วยตลาดของเธอก็เริ่มคึกคักมากขึ้น เขาช่วยเหยาอิงจัดเรียงผลไม้ หยิบยกเรื่องตลกทำให้ลูกค้าหัวเราะ และดึงดูดผู้คนที่เดินผ่านไปมา เหยาอิงรู้สึกประหลาดใจ เธอไม่เคยคิดว่าจะมีประสบการณ์แบบนี้ทำให้เธอได้รู้สึกถึงความเป็นไปได้อย่างอื่นในชีวิต
“คุณมีความสามารถจริงๆ!” เหยาอิงอดไม่ได้ที่จะชื่นชม ความปรารถนาภายในใจของเธอเริ่มแข็งแกร่งขึ้น
“จริงๆแล้ว ผมแค่ชอบชีวิตที่เป็นอิสระ อยากจะออกไปท่องเที่ยวและดูวิวที่ไม่เหมือนใคร” ดวงตาของซื่อหยวนเปล่งประกายไปด้วยความเข้มแข็งทำให้เหยาอิงรู้สึกตื้นตันใจ
“ฉันก็อยากไปดูโลกที่ยังไม่เคยเห็น” ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในใจเหยาอิง ดูเหมือนความปรารถนาของเธอจะไหลมาเหมือนกระแสน้ำ
“ถ้าอย่างนั้น เราไปด้วยกันเลยนะ” ซื่อหยวนยิ้มเล็กน้อย ราวกับเขาเห็นใจเหยาอิงดีกว่า “ชีวิตไม่ควรถูกผูกมัดอยู่ในเรื่องยุ่งเหยิงแบบนี้ เราควรจะเดินตามความฝันของเรา”
“แต่ครอบครัวของฉันต้องการฉัน” คิ้วของเหยาอิงเริ่มขมวดเล็กน้อย ภาระความจริงทำให้หัวใจของเธอรู้สึกหนักขึ้น
“ถ้าอย่างนั้นก็ให้บอกไปเลยว่าคุณมีความปรารถนาอะไร ให้พวกเขาหนุนหลังคุณ” คำพูดของซื่อหยวนดูเหมือนจะให้กำลังใจเหยาอิง ทำให้เธอไม่รู้สึกกลัวอีกต่อไป
เหยาอิงคิดว่า พ่อแม่ของเธอมักหวังให้เธอมีชีวิตที่มั่นคง แต่ถ้าเธอไม่ลองตามหาความฝันของตัวเอง จะให้บอกให้พวกเขาเข้าใจได้อย่างไร? ในช่วงเวลานี้ เธอรู้สึกถึงกระแสความอบอุ่นในใจ อาจจะชีวิตนี้ไม่ควรมีแค่เส้นทางเดียว
“ถ้าฉันบอกพวกเขา พวกเขาจะเข้าใจไหม?” เธอถามด้วยเสียงต่ำใจเต็มไปด้วยความคาดหวังแต่มีความไม่สงบอยู่เล็กน้อย
“ทุกคนมีทางเลือกของตัวเอง สิ่งสำคัญคือคุณต้องการแสดงออกหรือไม่” แววตาของซื่อหยวนสื่อถึงความมั่นคง เขายกมือไปเบาๆ ตบที่ไหล่ของเหยาอิง เหมือนมอบพลังให้เธอ
“ฉันจะพยายามบอกเขา” เหยาอิงไม่สามารถควบคุมยิ้มของเธอได้ ภายในใจเต็มไปด้วยความกล้าหาญ เหมือนว่าช่วงเวลานั้นแสงแดดได้ส่องทะลุเข้าไปในหมอกในใจ ทำให้เธอเห็นเส้นทางใหม่
随着时光的流逝，市集逐渐进入了尾声，两人也结束了今天的工作。若瑛看着该收摊的水果，心中虽然不舍，但她知道这只是个开始。她望向思远，眼中满是期待，“我们还会再见面吗？”
“当然，我还会回来的。”思远微微一笑，像是拥有无限的信心，令人感受到希望的力量。