ในช่วงบ่ายที่เงียบสงบ ผิวน้ำในทะเลสาบเป็นเหมือนกระจกเรียบและสงบ เศษลมเบา ๆ พัดผ่านเป็นครั้งคราว ทำให้เกิดแสงกระจายที่ผิวน้ำ อาเฉียนและพี่ชายของเธอ อาเซียน นั่งอยู่ในเรือเล็ก ล่องไปอย่างเงียบเชียบ และเก็บเกี่ยวช่วงเวลาที่ไร้ความกังวลนี้ แสงแดดที่ส่องลงบนใบหน้าของพวกเขาทำให้ทุกการยิ้มแย้มดูมีประกายราวกับว่าน้ำในทะเลสาบสว่างมากขึ้นด้วยเสียงหัวเราะของพวกเขา
ในดวงตาของอาเฉียนส่องประกายความทรงจำวัยเด็ก เธอกล่าวกับอาเซียนว่า "คุณจำได้ไหมว่าครั้งแรกที่เรามาที่นี่ เราวิ่งไล่ตามกบอยู่ที่ริมทะเลสาบ วันนั้นเมื่อเราลื่นตกลงไปในน้ำดูน่าเกลียดมาก ว่ามันช่างน่าขำจริงๆ" น้ำเสียงของเธอดูซุกซน และใบหน้าของเธอไม่สามารถปิดรอยยิ้มได้
อาเซียนยิ้มเบาๆ ขณะระลึกถึงบ่ายวันนั้นในฤดูร้อน ตามองไปที่ผิวน้ำในทะเลสาบ เหมือนกับว่าเวลากำลังหยุดลงตรงนี้ เขากล่าวว่า "ไม่ใช่แค่จำได้ แต่ผมยังจำได้ว่าเราหมุนในน้ำโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำให้แม่ไม่สามารถสงบใจได้เลย เมื่อไหร่ก็ตามที่นึกถึงภาพนั่น，我都忍不住想笑。”
ทั้งสองคนหันมามองกันและยิ้ม เสียงหัวเราะทำให้ความรู้สึกของความรักความแค้นระหว่างพี่น้องของพวกเขาชัดเจนยิ่งขึ้น ทะเลสาบนี้ไม่ใช่แค่พื้นที่น้ำสำหรับพวกเขา แต่เป็นสถานที่ที่บรรจุความทรงจำมากมาย เชื่อมโยงช่วงวัยเด็กและจิตใจของพวกเขาเข้าด้วยกัน
"ที่นี่ทำให้ฉันนึกถึงเรื่องเล่าเกี่ยวกับนักรบ" อาเฉียนพูดขึ้นอย่างจริงจัง น้ำตาของสายตาของเธอส่องประกาย "คุณรู้ไหม? บางครั้งฉันรู้สึกว่าสถานที่รอบ ๆ ทะเลสาบนี้ซ่อนเรื่องลึกลับของวรรณกรรมมากมาย"
อาเซียนขมวดคิ้วเล็กน้อย แสดงความสนใจในหัวข้อนี้ เขาหันไปมองน้องสาว พร้อมส่งเสริมให้เธอพูดต่อ "คุณหมายความว่า คนที่มีความลับบนโลกของนักรบซ่อนอยู่ในภูเขาเหล่านี้เหรอ?"
"ใช่แล้ว คุณดูตรงนั้นที่เงาต้นไม้ มันรู้สึกเหมือนมีเรื่องราวรอที่จะเปิดเผยอยู่ที่นั่น บางทีตำนานนักรบอาจจะซ่อนตัวเพื่อรอการวางแผนที่ใหญ่" อาเฉียนพูดด้วยความหวัง และแววตามีแสงแห่งการผจญภัย
อาเซียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง จิตใจของเขาถูกดึงดูดด้วยความลึกลับนี้ เขาพูดเบา ๆ ว่า "ถ้ามันเป็นจริง ทำไมเราไม่ลองสำรวจภูเขาใกล้ ๆ นี้ล่ะ บางทีเราอาจจะพบสิ่งที่น่าสนใจ"
"ความคิดที่ดี!" อาเฉียนตบมือด้วยความตื่นเต้น ใบหน้าของเธอส่องประกายไปด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง "เราสามารถหาหลักฐานที่อยู่ริมทะเลสาบและค้นหาสัญญาณของนักรบเหล่านั้นได้"
เรือล่องอยู่บนผิวน้ำในทะเลสาบ และการสนทนาของพวกเขาก็เข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ จินตนาการถึงการผจญภัยที่เป็นไปได้และวิธีการที่พวกเขาจะได้รับความลับต่าง ๆ แสงแดดส่องเข้ามาผ่านช่องระหว่างใบไม้ กระจายเป็นลาย ๆ บนเรือของพวกเขา เหมือนเป็นการเติมสีสันแห่งความลึกลับให้แก่แผนการของพวกเขา
"ถ้าเราจริง ๆ ได้พบกับปรมาจารย์ทางศิลปะการต่อสู้ คุณจะอยากเรียนรู้อะไร?" อาเซียนถามอย่างอยากรู้
อาเฉียนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า "ฉันอยากเรียนรู้เทคนิคการวิ่งอย่างว่องไวระหว่างต้นไม้ เหมือนนก ที่มีอิสระเต็มที่ เหมือนตัวเอกหญิงในนิยายซามูไร สามารถหนีไปได้อย่างรวดเร็วในยามฉุกเฉิน"
อาเซียนหัวเราะออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้ "จริง ๆ แล้วฉันอยากเรียน 'การต่อสู้ด้วยการโจมตีครั้งเดียว' ศิลปะการต่อสู้ที่โจมตีได้อย่างรุนแรง ซึ่งจะทำให้ฉันสามารถปกป้องคุณได้นะ"
ทั้งสองคนหัวเราะออกมาจากความตลกนี้ จิตใจของพวกเขาเต็มไปด้วยความคิดไม่รู้จบ และในขณะนั้น เสียงดังจากพุ่มไม้ตรงข้ามทะเลสาบก็ดังขึ้น ทำลายเสียงหัวเราะของทั้งสอง
“คุณได้ยินไหม!” อาเฉียนมองไปที่พุ่มไม้ด้วยความประหลาดใจ ใบหน้าของเธอปรากฏความเครียด "ที่นั่นมีเสียง!"
อาเซียนนั่งตัวตรงทันที พยายามมองเห็นสถานการณ์ที่นั่น เขาพูดเบาๆ “อาจเป็นสัตว์ป่าตัวหนึ่ง ไม่ต้องกลัว”
แต่เสียงนั้นกลับใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เหมือนซ่อนความคุ้มภัยบางอย่าง พี่น้องสองคนมองตากันด้วยความประหลาดใจและคาดหวัง อาเฉียนรวบรวมความกล้าพูดว่า "เราไปดูเถอะ!"
พวกเขาเริ่มพายเรือไปในทิศทางที่เสียงนั้นดังขึ้น ดวงใจพวกเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความตึงเครียด เรือจึงแล่นข้ามผิวน้ำเป็นลอนคลื่นขยายต่อไปอย่างราบเรียบ ราวกับความคาดหมายในใจเริ่มเดือดขึ้น
เมื่อใกล้ถึงฝั่ง ตรงพุ่มไม้นั้น สายตาของพวกเขาพบเห็นเงาที่วูบไหว และทำให้หัวใจของพวกเขาเต้นแรง เมื่อพวกเขาเห็นชัดเจน มันกลับกลายเป็นชายวัยกลางคนที่สวมเสื้อผ้าธรรมดา เขามีทักษะที่ว่องไว เหมือนกับปรมาจารย์ทางศิลปะการต่อสู้ที่อาเฉียนเล่าไว้เมื่อครู่นี้
“คุณมาจากทางทะเลสาบหรอ?” ชายคนนั้นถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตร
อาเซียนและอาเฉียนตกใจ แต่เขารีบระงับอารมณ์แล้วตอบว่า “ใช่ เรากำลังแลกเปลี่ยนเรื่องราวการผจญภัยในวัยเด็ก และตามเสียงที่ดังมาที่นี่”
ชายคนนั้นยิ้มเล็กน้อย แววตามีความเฉลียวฉลาด “ระหว่างทะเลสาบและภูเขา ซ่อนเรื่องราวมากมาย ดูเหมือนว่าคุณสองคนสนใจเรื่องราวพวกนี้มากเลยนะ?”
อาเฉียนพยักหน้า แววตามีความตื่นเต้น “เราต้องการรู้เกี่ยวกับความลับทางศิลปะการต่อสู้นี้!”
ชายคนนั้นยิ้มบาง ๆ เหมือนเครียดไว้ก่อนแล้ว เขาพูดว่า “ความลับทางศิลปะการต่อสู้มักต้องใช้ความกล้าหาญและปัญญาในการค้นคว้า ถ้าหัวใจของคุณเต็มไปด้วยความสงสัยและความกลัว ก็จะไม่เห็นความจริง”
“เราไม่กลัว!” อาเซียนยืนยัน
“ถ้าอย่างนั้น ฉันจะบอกความลับหนึ่งที่เป็นจริง” ชายคนนั้นมองรอบๆ แล้วพูดต่อ “ที่ใต้ทะเลสาบนี้ มีตำนานบอกไว้ว่า มีหยกลึกลับซ่อนอยู่ที่สามารถทำให้ความสามารถทางศิลปะการต่อสู้ของมนุษย์เพิ่มขึ้นได้ แต่หยกนี้ได้รับการคุ้มครองโดยผู้ที่กล้าหาญและมีจิตใจดีเท่านั้น”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทั้งอาเฉียนและอาเซียนก็รู้สึกถึงความตื่นเต้นที่กระชากใจ เหมือนกับไฟในการผจญภัยได้ลุกโชนขึ้นมา พวกเขาแลมองกันอย่างรู้ใจ ว่านี่จะเป็นการผจญภัยที่ไม่เหมือนใคร
“แล้วเราจะหามันเจอได้อย่างไร?” อาเซียนถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและความอยากรู้
ชายคนนั้นยิ้มบาง ๆ และพูดด้วยน้ำเสียงที่ส่งเสริม “อันดับแรก คุณจำเป็นต้องแก้ปริศนาสัญลักษณ์ลึกลับที่อยู่ริมทะเลสาบ ซึ่งสัญลักษณ์เหล่านี้บันทึกความลับที่อยู่นอกน้ำ คุณจะเห็นมันได้ก็ต่อเมื่อถึงเวลาพระอาทิตย์ตกเท่านั้น”
“เวลาพระอาทิตย์ตก? ยังมีเวลาอีก!” อาเฉียนมองด้วยความตื่นเต้น ดูเหมือนว่าเธอจะไม่สามารถรอการเริ่มต้นการผจญภัยครั้งนี้ได้อีกต่อไป
ชายคนนั้นบอกพวกเขาเกี่ยวกับสถานที่ของสัญลักษณ์ และยังอธิบายรายละเอียด ก่อนที่จะเตือนว่า “จงจำไว้ว่า ไม่ว่าจะมีสถานการณ์ใดเกิดขึ้น ก็อย่าถอยหลัง ให้ยืนหยัดต่อไปเพื่อให้ได้ความกล้าหาญที่แท้จริง”
จนกระทั่งลาจากชายคนนี้ อาเซียนและอาเฉียนก็เต็มไปด้วยความคาดหวัง พวกเขากลับมาอยู่ในเรือและพายไปยังอีกด้านของทะเลสาบ ความปรารถนาของพวกเขาเหมือนคลื่นที่ทำให้ทะเลสาบขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ
“เราจะหาสัญลักษณ์เหล่านั้นได้อย่างไร?” อาเฉียนพายเรือไปพร้อมกับคิดในใจ
อาเซียนตอบ “เราสามารถค้นหาริมน้ำไปเรื่อย ๆ บางทีอาจจะพบเบาะแซงบางอย่างเมื่อถึงเวลาพระอาทิตย์ตก”
เวลาในภารกิจของพวกเขาผ่านไปอย่างน้อย เมฆแดดลดลง แสงสีทองกระจายไปทั่วทะเลสาบ อยู่ในช่วงนั้นเอง เงาของต้นไม้ข้างเคียงดูเหมือนจะเปลี่ยนแปลงในวินาทีนั้น ความสนใจของพวกเขาจึงถูกดึงดูด
"ตรงนั้น!" อาเซียนชี้ไปที่พุ่มไม้ริมฝั่ง รู้สึกตื่นเต้น เขาแล่นเรือไปหา สำรวจทุกพื้นที่อย่างระมัดระวัง หวังว่าจะค้นพบเบาะแสชิ้นต่อไป
อาเฉียนสำรวจอยู่ โดยไม่สนใจใคร และทันใดนั้น เธอค้นพบเครื่องหมายแปลก ๆ ใกล้ต้นไม้ใหญ่ เครื่องหมายเหล่านั้นคือสัญลักษณ์ที่พวกเขากำลังค้นหา "อาเซียน เร็ว! มาดูสิ!" เธอเรียกด้วยความตื่นเต้น ดวงตาของเธอส่องแสง
อาเซียนรีบมาหาเธอและจ้องมองที่เครื่องหมายอย่างตั้งใจ ทั้งสองคนเข้าใจว่านี่อาจเป็นเบาะแสสำคัญในการค้นหาหยก ทำให้หัวใจของพวกเขาพองโตไปด้วยความตื่นเต้น
“เราจำเป็นต้องตีความสัญลักษณ์พวกนี้ให้ละเอียด มันอาจจะบอกเราถึงขั้นตอนต่อไป” อาเซียนกล่าว
พวกเขาเริ่มพูดคุยกัน บันทึกแต่ละสัญลักษณ์ และให้กำลังใจกัน ความกล้าหาญในหัวใจของพวกเขายิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เวลาเริ่มผ่านไป แสงแดดก็เริ่มมืดลง แต่พวกเขายังคงถูกดึงดูดโดยการผจญภัยที่ไม่รู้ และไม่สามารถหยุดได้
“ดูสิ นี่มีทางเข้าเล็ก ๆ!” อาเฉียนตะโกนเมื่อพบจุดบรรจุที่มีการยุบที่นั่น ซึ่งพุ่มไม้ปกคลุมอะไรบางอย่าง
พวกเขาตื่นเต้นเมื่อเปิดทางเข้าเล็ก ๆ นั้น เผยให้เห็นห้องที่แคบซึ่งดูเหมือนจะนำไปสู่ที่ที่ลึกลงไป และดูเหมือนจะมีพลังลึกลับที่ซ่อนอยู่
“ฉันรู้สึกว่านี่คือขั้นตอนถัดไปของเรา!” อาเซียนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง
"ถ้าอย่างนั้นเราจะไม่กลัว!" อาเฉียนตอบ เรียกความกล้าหาญในใจกำลังเพิ่มขึ้น พวกเขาจึงปีนเข้าไปในทางแคบอย่างระมัดระวัง อากาศรอบข้างดูเหมือนจะหนักหน่วงและลึกลับ ขณะที่พวกเขาเดินลึกเข้าไป เงาหน้าบ้านของพวกเขาก็เริ่มปรากฏขึ้น แสงน้อยที่ช่วยให้เห็นเบรคการเคลื่อนไหว
พลันเสียงดนตรีนุ่มนวลก็ดังมา ราวกับมาจากอดีตที่ไกลโพ้น ดนตรีนี้ทำให้ทั้งสองคนรู้สึกประหลาดใจและมีความสุข เหมือนดึงดูดพวกเขาไปสู่สิ่งที่ลึกลับมากขึ้น
“นี่คืออะไร?” อาเซียนถามเบาๆ
อาเฉียนตอบ “บางทีอาจจะเป็นภูผาแห่งราตรีที่กำลังปกป้องที่ลี้ลับแห่งนี้” ความเห็นครบถ้วนของเธอส่งผลต่อบรรยากาศเหมือนว่ารอบตัวมีความเปลี่ยนแปลงและสื่อสารถึงพวกเขา
พวกเขายังคงก้าวไปข้างหน้า หวังว่าจะเปิดเผยความลึกลับที่มากขึ้น ในที่สุดพวกเขามาถึงพื้นที่ที่กว้างขึ้น ซึ่งตรงนั้นมีบ่อน้ำที่สามารถมองเห็น และน้ำที่อยู่ในบ่อมีแสงสีแปลกประหลาด
"ตรงนี้ทำให้ฉันนึกถึงตำนานโบราณ" อาเซียนพูดเสียงตื่นเต้น “ตำนานที่มีน้ำที่ให้พลังอันไม่สิ้นสุด!”
อาเฉียนตาเป็นประกายด้วยความปรารถนาที่จะสัมผัสน้ำที่ผิวเผิน เธอค่อย ๆ เข้าหาและรู้สึกถึงความเย็นที่มาจากคลื่นน้ำ
ทันใดนั้น มีแสงวิบวับปรากฏขึ้น ที่ใต้ผิวน้ำปรากฏหยกที่ส่องแสงใสและมีพลังลึกลับ ซึ่งเป็นสิ่งที่พวกเขาตามหาไม่หยุด
“เราเจอแล้ว!” อาเฉียนตะโกนด้วยความตื่นเต้น จวนเจียนที่จะกระโจนไปที่น้ำ
“รอก่อน!” อาเซียนดึงเธอไว้ ด้วยสีหน้าเป็นห่วง "อย่ารีบไปสัมผัส มันอาจจะมีกับดัก"
พวกเขาสังเกตหยกนั้นอย่างระมัดระวัง สัมผัสถึงพลังที่ยิ่งใหญ่แต่ภัยอันซ่อนเร้นในขณะเดียวกัน แต่เมื่อใกล้ๆ ยิ่งรู้สึกว่าอากาศรอบๆ เริ่มตึงเครียดลง ทั้งสองตัดสินใจที่จะหาวิธีที่ปลอดภัยกว่าในการรับพลังนี้
ขณะที่พวกเขากำลังคิดอยู่ เสียงดนตรีกลับดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ลึกซึ้งและโดดเด่น ยังเหมือนอะไรบางอย่างกำลังดึงดูดพวกเขาเข้าไป
"เสียงดนตรีนี้คือ…" อาเฉียนพูดไม่ออกใจกลาง แสดงถึงความหวังและความสงสัย
"มันกำลังเรียกเรา อาจจะพยายามบอกเราเกี่ยวกับวิธีการรับพลัง" อาเซียนพูดเบา ๆ ยิ่งสำรวจลึกเข้าไป ความวิตกกังวลในใจพวกเขาก็ยิ่งเพิ่มขึ้น
พวกเขาฟังดนตรีอย่างตั้งใจ พยายามนึกภาพความหมายของเสียงเพลงเหล่านั้น แต่ดนตรีนี้กลับส่งมอบความพยายามด้วยวิธีการทดสอบที่ยาก
ในที่สุด อาเฉียนตัดสินใจเดินไปสัมผัสผิวน้ำ ขณะนั้น สายน้ำกระจายออกไป ดนตรีจึงดังกว่าวิ่งเพิกถอนจากความพยายามของเธอ
ในเสี้ยววินาที ทิวทัศน์รอบตัวดูเหมือนจะเบลอและกลายเป็นลาง บรรยากาศอัดแน่นราวกับมีเมฆหมอกหมุนวนเข้ามา หัวใจของพวกเขาตั้งอยู่ในใจกลาง ความเงียบสงบในใจต่างเชื่อมโยงกัน
“เร็ว! เราต้องฝืนแล้ว!” อาเซียนตะโกนพยายามไม่ให้ตกสู่ความมืดมิด
"เราต้องทำได้!" อาเฉียนปล่อยให้ความกล้าหาญกำลังเผยแพร่ในใจพักตร์เสีย เนื่องจากพี่น้องจับมือกันแน่น ข้อความที่เติมไปด้วยพลังเริ่มพาผลักดันพวกเขาจนสามารถต้านทานอำนาจที่คุกคามนี้ได้
ต่อหน้าพวกเขา แสงสว่างจากหยกเริ่มส่องสว่างพื้นที่มืด ความมืดค่อย ๆ รวมกันไปที่หยก เกิดเป็นกระแสน้ำใหม่ที่ดุจดังการสร้างแรงบันดาลใจให้กับพวกเขา
“เราต้องเชื่อมั่นในตัวเองและไม่ยอมแพ้ในความพยายาม!” อาเซียนตะโกนออกมา กระตุ้นความกล้าหาญในใจของพวกเขา
ตามเสียงดนตรีที่ไต่ระดับขึ้นไป พื้นที่รอบข้างเปลี่ยนไป สุดท้ายอำนาจมืดถูกกวาดล้างไป เหลืออยู่เพียงความสว่างอันบริสุทธิ์
อาเฉียนหลับตา ส่งความปรารถนาของเธอเกี่ยวกับพลังและการผจญภัย จิตใจของเธอรู้สึกถึงบรรยากาศรอบข้างกลับคืนสู่ความสงบ น้ำไม่สั่นเลย คล้ายกับการสัมผัสจิตวิญญาณของพวกเขาด้วยกัน
เจอกับหยกโดดเด่นที่ลอยอยู่เหนือถนนผสมทุกอย่างในแสงสว่าง สติและใจของพวกเขากับพลังประสานเป็นหนึ่ง
“เราสำเร็จแล้ว!” อาเซียนกล่าวด้วยความสุขในใจ วิบัติรอยยิ้มเผยออย่างหวานซ่อน
“ใช่ นี่คือผลที่มาจากความกล้าหาญและความพยายามของเรา!” อาเฉียนคลอไหนพร้อมยิ้มกลับ ว่าพวกเขาทราบว่านี่คือความทรงจำที่สวยงามที่สุดในชีวิตพวกเขา ถึงแม้จะไม่ทราบว่าพลังนี้จะนำไปที่ใด แต่ในขณะนี้ความสำเร็จนี้เพียงพอแล้วที่จะทำให้พวกเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจ
นิทรายเริ่มมาถึง ดาวบนฟ้าส่องแสงให้เห็น พี่น้องต้องลาจากทะเลสาบด้วยความไม่อยากทำ แต่พวกเขาก็พายเรือไปสู่ท้องฟ้าสีกรมที่มืดมน ในใจของพวกเขากล่าวสาบานร่วมกันว่า จะสำรวจการผจญภัยอีกมากมายในอนาคตและส่งมอบการปกป้องกันอย่างเงียบ ๆ
ทุกครั้งเมื่อพวกเขาย้อนรำลึกถึงวันนั้น จิตใจก็เต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งความอบอุ่นและความกล้าหาญ เหมือนกับทะเลสาบที่ยังคงส่องแสงไหว มองไปถึงภาพหรือลงอยู่ในความทรงจำที่ไม่มืดมน