ในบรรยากาศที่เต็มไปด้วยแสงแดดของพีระมิดในอียิปต์ ใต้ฟ้าสีฟ้าใสที่มีเมฆขาวนุ่มลอยอยู่ ลมเย็นพัดผ่าน และบางครั้งก็มีเสียงของทรายจากทะเลทรายดังขึ้นมา สถานที่ลึกลับนี้ดึงดูดนักท่องเที่ยวมากมาย แต่ท่ามกลางทะเลทรายนี้ มีสาวน้อยคนหนึ่งชื่อ หลู่หรง ซึ่งในใจของเธอซ่อนความปรารถนาในตำนานโบราณที่ลึกลับ เธอมีเพื่อนสนิทเป็นสิงโตเด็กชื่อ ไทเคอร์ สิงโตตัวนี้ไม่เหมือนสิงโตทั่วไป เขาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและชอบติดตามหลู่หรงไปผจญภัยต่างๆ
หลู่หรงและไทเคอร์นั่งอยู่ในเงาของพีระมิด มองพีระมิดที่สูงเสียดฟ้า เม็ดทรายสีทองดูระยิบระยับในแสงแดด ดวงตาของหลู่หรงสุกสว่างด้วยแสงแปลกๆ “ไทเคอร์ นายอยากรู้ไหมว่าที่นี่มีตำนานอะไรบ้าง?” เสียงของเธอนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น
ไทเคอร์ตั้งหูแน่ใจ เขาใช้กรงเล็บขุดลงไปที่พื้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น “แน่นอน ฉันอยากรู้ หลู่หรง! นายรู้จักตำนานอะไรบ้างไหม?”
หลู่หรงยิ้มเล็กน้อยและเริ่มเล่าเรื่องที่เธอได้ยิน “ตามที่เล่ากันมานานมาแล้ว พีระมิดเหล่านี้คือสุสานของฟาโรห์ และวิญญาณของพวกเขาจะฟื้นคืนในคืนที่มีดวงดาว เมื่อใดก็ตามที่กลางคืนเงียบสงัด หินภายในพีระมิดจะเปล่งแสงอ่อนๆ นั่นคือสัญญาณว่ามีวิญญาณทำพิธีลึกลับ”
“แล้วเราไปดูไหม?” ไทเคอร์ตื่นเต้นพูด กรงเล็บเล็กๆ ของเขาเต้นระรัวราวกับว่าเขาพร้อมที่จะออกเดินทางตลอดเวลา
“แต่เราต้องระมัดระวังนะ ที่นั่นอาจไม่ปลอดภัย” หลู่หรงกล่าวด้วยความกังวล แต่ความอยากรู้ของเธอก็ค่อยๆ ครอบงำความคิดของเธอ
ไทเคอร์ใช้จมูกแตะมือของหลู่หรงเบาๆ “ไม่ต้องห่วง ตราบใดที่มีฉันอยู่ ฉันจะปกป้องนาย!”
หลังจากคิดถึงเรื่องนี้ หลู่หรงตัดสินใจ ดังนั้นเธอจึงลุกขึ้นและปัดฝุ่นออกจากตัว ก่อนมุ่งสูพีระมิด ไทเคอร์เดินเคียงข้างเธอ ราวกับลมเบาๆ
เมื่อเขามาถึงประตูใหญ่ของพีระมิด หลู่หรงรู้สึกถึงกลิ่นอายลึกลับที่เงียบสงัดในอากาศ ประตูเข้าสู่พีระมิดนั้นดูเหมือนเป็นเกลียวคลื่นสีดำขนาดใหญ่ ราวกับกำลังรอคอยการมาถึงของพวกเขา
“จงกล้าหาญ!” หลู่หรงสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนก้าวเข้าไปในประตู ไทเคอร์ตามหลังไปด้วยความกล้าหาญ
เมื่อเข้ามาในพีระมิดแล้ว เสียงสะท้อนต่ำๆ ดังขึ้น ภาพวาดบนผนังมีอักษรและลวดลายโบราณ คาดว่าเป็นเรื่องเล่าที่บอกเล่าเรื่องราวในอดีต มือของหลู่หรงสัมผัสกับลวดลายเหล่านั้น รู้สึกถึงพลังโบราณที่พุ่งเข้าหา “นี่คืออักษรของอียิปต์โบราณ ฉันเคยเห็นในหนังสือ มัน似乎 คือเรื่องราวของฟาโรห์คนหนึ่ง”
“ฟาโรห์นั้นเคยมีอยู่จริงไหม?” ไทเคอร์ถามอย่างอยากรู้ ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยจินตนาการเกี่ยวกับประวัติศาสตร์
“อาจจะเคยมีอยู่จริง แต่ฉันอยากรู้ว่าทำไมเขาถึงทิ้งตำนานไว้ที่นี่?” ความคิดของหลู่หรงเริ่มบุกบั่น เธอกำลังจะเริ่มการสำรวจในอารยธรรมโบราณ
เมื่อพวกเขาเข้าไปในพีระมิด ลำแสงค่อย ๆ มืดลง แต่ในใจพวกเขายังคงมีความเต็มใจที่จะได้รู้ โดยทันใดเมื่อไปถึงมุมหนึ่ง หลู่หรงพบประตูเล็กๆ ที่มีลวดลายสดใส ภาพวาดเป็นนกฟีนิกซ์ที่บินสูง嘴กลางเป็นอัญมณีระยิบระยับ
“นี่คืออัญมณีลึกลับ เค้าว่ากันว่ามันสามารถทำให้ความปรารถนาเป็นจริง!” หลู่หรงตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น
“เราจะเอามันกลับไปได้ไหม?” ไทเคอร์ถามด้วยความตื่นเต้น เขาขึ้นหูด้วยความดีใจ
“เราต้องระมัดระวัง ประตูนี้อาจซ่อนความลับอยู่” หลู่หรงค่อยๆ เข้าใกล้ประตู ลมเย็นพัดเข้ามาทำให้เธอสั่นนิดหน่อย
ประตูถูกดันเปิดออกพร้อมเสียงดัง คราวนี้โลกภายในคือห้องกว้าง ที่กลางห้องตั้งอยู่แท่นบูชาที่ละเอียดอ่อน อัญมณีที่ระยิบระยับนั้นวางอยู่เฉยๆ บนแท่นราวกับรอคอยการมาถึงของพวกเขา
“เรามาเข้าไปกันเถอะ หลู่หรง” ไทเคอร์พูดเสียงเบา ภายในใจเต็มไปด้วยความคาดหวัง
หลู่หรงค่อยๆ ก้าวเข้ามาในห้อง หัวใจของเธอเต้นรัว เหมือนมีความเชื่อมโยงกับอัญมณีนั้น เธอเข้าใกล้แท่นบูชา จ้องมองที่อัญมณี แสงระยิบระยับเหมือนดวงดาวดูเหมือนกำลังเรียกเธอ
“ความปรารถนา ขอให้ความปรารถนาของฉันเป็นจริง……” เธอพูดเบาๆ เห็นภาพวันเวลาที่จะไม่เหงา การสำรวจและผจญภัยมากมาย
ในขณะที่เธอกำลังหลับตา ไทเคอร์ร้องออกมาว่า “ระวัง!” หลู่หรงตื่นขึ้นมา แต่พบว่าแสงรอบๆ อัญมณีสว่างจ้าและสั่นไหว เสียงสั่นสะเทือนดังขึ้น แผ่นหินโบราณเริ่มครวญคราง
หลู่หรงและไทเคอร์ถอยห่างไป เราเห็นแท่นบูชาที่แตกออก พร้อมกับแสงทองคำพวยพุ่งออกมา ราวกับว่าฟาโรห์ในตำนานนั้นได้ปรากฏตัวอย่างแท้จริง “ยินดีต้อนรับคุณนักผจญภัยผู้กล้าหาญ” เสียงต่ำและลึกลับดังก้องอยู่ในอากาศ ทำให้ห้องทั้งหมดสั่นสะเทือน
หลู่หรงและไทเคอร์หวาดกลัวถอยออกไป พวกเขารู้ว่าตนกำลังเข้าสู่โลกที่ไม่เคยฝันถึง แสงสว่างลดลง และปรากฏตัวสิ่งที่ดูเหมือนฟาโรห์ใส่ชุดทองเปล่งประกายโดยที่มีรอยยิ้มใจดี ฟาโรห์มีดวงตาที่ลึกซึ้งดั่งท้องฟ้ายามค่ำคืน แสดงถึงปัญญาและพลัง
“ฉันคือผู้พิทักษ์ที่ดินแดนนี้ วิญญาณของฉันถูกขังอยู่ในอัญมณีนี้ ผู้กล้าที่มีใจอันบริสุทธิ์เท่านั้นที่จะปลุกฉันได้” เสียงของฟาโรห์เหมือนเสียงฟ้าคำราม แต่ก็อ่อนโยน
หลู่หรงรวบรวมความกล้า บูชาฟาโรห์ “ฟาโรห์ผู้มีเกียรติ เราเพียงแค่ต้องการสำรวจตำนานที่ท่านทิ้งไว้ และหวังว่าจะเข้าใจความลับของดินแดนนี้”
ไทเคอร์ก็อดไม่ได้ที่จะอุทาน “ฟาโรห์ ไม่ทราบทำไมเราถูกดึงดูดโดยความลึกลับตรงนี้ ฉันมีความปรารถนา อยากจะปกป้องดินแดนนี้เพื่อให้คนอื่นได้รู้ถึงความสวยงามของที่นี่”
ฟาโรห์ยิ้มและพยักหน้ารับ “ความกล้าและความดีของพวกเธอได้กระทบหัวใจของฉัน การทำให้ความปรารถนาของพวกเธอเป็นจริงไม่ใช่เรื่องยาก แต่ต้องเข้าใจว่าการปกป้องดินแดนนี้ต้องใช้ความเพียรพยายามและความกล้าหาญ”
“ฉันจะจดจำและปกป้องประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของดินแดนนี้ จะให้คนมากมายรู้จักตำนานที่นี่!” หลู่หรงพูดด้วยความแน่นอน หัวใจของเธอร้อนผ่าวด้วยพลังที่เข้มแข็งยิ่งขึ้น
“ดีมาก! ดังนั้นฉันจะมอบพลังและปัญญาให้กับพวกเธอ” ฟาโรห์ยกไม้เท้า แผ่นดินเริ่มเปล่งแสง ในทันใดนั้นแสงสีทองห่อหุ้มหลู่หรงและไทเคอร์ ทำให้พวกเขารู้สึกถึงพลังที่ไหลออกมาจากภายใน
“ในทุกการผจญภัยของพวกเธอ พลังนี้จะนำทาง แต่หวังว่าสิ่งที่พวกเธอต้องเผชิญในอนาคตควรจะใช้ความดีและปัญญาในการรับมือ”
หลู่หรงรับรู้ถึงพระพรของฟาโรห์ น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว นี่คือความตื่นเต้นและความรู้สึกอารมณ์ เธอและไทเคอร์สบตากัน ทั้งสองสามารถรู้สึกถึงความเข้าใจในใจของกันและกัน
“ขอบคุณท่าน ฟาโรห์ผู้มีเกียรติ” หลู่หรงกล่าวเบาๆ ขอบคุณสำหรับพลังที่เขาให้
“ไปเถอะ นักผจญภัยผู้กล้าหาญ การเดินทางในอนาคตรออยู่พวกเธอ” ฟาโรห์กล่าวด้วยอารมณ์ที่เต็มไปด้วยกำลังใจ จากนั้นแสงสว่างเลือนหายไป เขาค่อยๆ หายไปกลับสู่ความไร้รูปร่าง
หลู่หรงและไทเคอร์ยังไม่ยอมจากไปในสถานที่เงียบสงบนี้ การผจญภัยนี้ไม่เพียงแต่ทำให้พวกเขาเข้าใจตำนานโบราณ แต่ยังให้ความกล้าหาญในการค้นหาสิ่งใหม่และคาดหวังในอนาคต
ไทเคอร์ยืดตัวราวกับยืดเหยียดด้วยเสียงคำรามต่ำ “เราสำเร็จการผจญภัยครั้งหนึ่งแล้ว ดูเหมือนว่าครั้งถัดไปจะน่าตื่นเต้นยิ่งขึ้น!”
“ถูกต้อง เรามาเตรียมตัวกันเถอะ นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น!” หลู่หรงยิ้มด้วยความสุขใจ หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความฝันมากมาย เธอและไทเคอร์เริ่มเดินทางกลับ เตรียมเก็บประสบการณ์นี้ไว้ในใจ ตลอดไปไม่มีวันลืม
เมื่อออกจากพีระมิด แสงแดดได้สาดส่องมายังตัวพวกเขาอีกครั้ง เม็ดทรายสีน้ำตาลทองได้เต้นรำในสายลมที่คุ้นเคยเหมือนกับยินดีต้อนรับการกลับมาของพวกเขา
ตั้งแต่นั้นมา หลู่หรงและไทเคอร์ไม่ใช่เพียงแค่ผู้สำรวจ แต่เป็นผู้พิทักษ์ของดินแดนนี้ ทุกครั้งที่เวลากลางคืนมาถึง และดวงดาวส่องแสง พวกเขาจะนึกถึงคำสอนของฟาโรห์ที่จะกล้าหาญเผชิญหน้ากับอนาคต และเขียนตำนานที่เป็นของพวกเขาเอง。