ที่หน้าอังกอร์วัดอันเงียบสงบและสันติสุข น้ำในทะเลสาบสีน้ำเงินเข้มเบา ๆ ส่องสะท้อนให้เห็นถึงความลึกลับของสถานที่โบราณนี้ราวกับว่าได้สวมชุดล่องลอยบาง ๆ ในขณะที่น้ำสะท้อนร่มไม้สีเขียวที่อยู่รอบ ๆ แสงแดดทะลุผ่านรอยแตกของใบไม้ ตกกระทบลงสู่ผิวน้ำกลายเป็นแสงเงาที่เป็นปริศนา บนผิวน้ำอันสวยงามนี้ มีนางเงือกชื่อเรนา กำลังเต้นรำอย่าง Elegantly
เรนามีหางปลาเป็นสีเงิน เปล่งประกายระยิบระยับไปตามคลื่นน้ำ ผิวหนังของเธอเหมือนน้ำค้างในยามเช้าที่เปล่งปลั่ง สร้างความรู้สึกเหมือนอยู่ในโลกแห่งความฝัน ทุกครั้งที่เธอขยับหางปลา คลื่นจะเกิดขึ้น ตราตรึงเหมือนภาพวาดที่เคลื่อนไหว รอยยิ้มของเรนามีเสน่ห์ละมุนละม่อม ทำให้ปลาน้อยในทะเลสาบรู้สึกถึงความอบอุ่นของเธอ ที่นี่คือบ้านของเธอ สถานที่อัศจรรย์และเต็มไปด้วยความฝัน
ทุกครั้งที่พลบค่ำมาเยือน เรนามักนั่งอยู่ที่ชายหาดอ่อนนุ่ม ร้อยมงกุฎสาหร่ายในขณะที่มองไปที่วิหารอันยิ่งใหญ่ของอังกอร์วัด เธอรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับทุกการแกะสลักและเสาในอาคารโบราณนี้ เหมือนกับว่าหินเหล่านี้ซ่อนไว้ด้วยความลับอันแสนเก่าแก่ จิตใจของเธอปรารถนาที่จะสำรวจหาความลับแล้วค้นพบเรื่องราวที่ไม่มีใครรู้
วันหนึ่ง ขณะที่เรนากำลังเต้นอยู่ที่ขอบทะเลสาบ เธอเห็นใบไม้แห้งลอยอยู่บนผิวน้ำ ใบไม้แห้งนั้นส่องแสงสะท้อนจากแสงอาทิตย์ ราวกับเสน่ห์ดึงดูดเธอ เรนาค่อยๆ ว่ายน้ำเข้าไปและยื่นมือออกไปจับใบไม้แห้งนั้น เมื่อปลายนิ้วของเธอสัมผัสกับผิวใบ ก็นักเสียงของลมอันมหัศจรรย์ดังขึ้น เรนาตกใจมองรอบตัว พบว่าน้ำรอบชะงักเหมือนมีอะไรบางอย่างบอกเล่า
"เธอได้รู้ถึงการมีอยู่ของฉันไหม?" เสียงแหบเสียงต่ำเล็ดลอดออกมาจากใต้ผิวน้ำ เรนาตกใจสะดุ้งและมองไปรอบ ๆ แต่ไม่พบสิ่งใด
"ใครพูด?" เรนารวบรวมความกล้าถาม
"ฉันคือวิญญาณที่หลับใหลอยู่ใต้ทะเลสาบนี้ชื่อไรอัน ท่าเต้นอันสง่างามของเธอได้ปลุกความทรงจำของฉัน" น้ำผิวนั้นพลิ้วไหวเมื่อเสียงดังขึ้น น้ำทะเลเหมือนเล่าเรื่องราวที่ลึกซึ้งกว่า
"ไรอัน? เธอรู้จักการเต้นของฉันได้อย่างไร?" เรนารู้สึกสงสัยมากขึ้นอยากรู้จักเสียงนี้ให้ลึกซึ้งขึ้น
"ในทะเลสาบนี้ วิญญาณของฉันหลับใหลในความโดดเดี่ยวที่ไม่มีจบสิ้น และการเต้นของเธอ คือบทเพลงที่ดีที่สุดในชีวิตของฉัน" เสียงของไรอันเต็มไปด้วยความเศร้า เรนารู้สึกถึงความปรารถนาและความเหงาในหัวใจของเขา
"ฟังดูเหมือนเธอเคยมีช่วงเวลาที่ดีและมีความสุข" เรนามองด้วยสายตาอ่อนโยน เธอประทับใจในความรู้สึกนั้น
"เป็นเช่นนั้นจริงๆ ก่อนหน้านี้ ฉันเคยเป็นนักเดินเรือที่กล้าหาญ ยืนอยู่ที่ทะเลสาบนี้ พลิกตัวสำรวจโลกทั้งรอบ" น้ำเสียงของไรอันเต็มไปด้วยความทรงจำ
เรนาเรืองแสงขึ้นที่มุมปากเล็กน้อย "แล้วทำไมตอนนี้เธอถึงหลับอยู่ที่นี่ล่ะ?"
"เพราะว่าฉันประสบพายุในระหว่างการเดินทาง เรือพลิกคว่ำและฉันตกลงไปในทะเลสาบ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา วิญญาณของฉันไม่สามารถออกจากทะเลสาบนี้ได้อีก ฉันปรารถนาที่จะได้รับเสรีภาพ แต่ฉันไม่สามารถทำภารกิจนี้ได้คนเดียว" เสียงของไรอันเริ่มแผ่วเบาและเต็มไปด้วยความไม่ช่วยเหลือ
เรนาฟังแล้วรู้สึกสงสารเป็นอย่างมาก เธอขยับตัวไปข้างหน้าและพูดกับผิวน้ำ "ฉันสามารถช่วยเธอได้! หากเธอบอกฉันว่าต้องทำอย่างไร ฉันยินดีที่จะลอง"
"วิญญาณของฉันถูกพันธนาการในน้ำ วิธีเดียวที่จะจริงได้เสรีต้องหาลูกแก้วคริสตัลและวางลงบนแท่นบูชาของอังกอร์วัด" เสียงของไรอันชัดเจนมากขึ้น และในใจของเรนาที่ยังมีความหวัง
"ลูกแก้วคริสตัล? มันอยู่ที่ไหน?" เรนาถามด้วยความมั่นใจ
"มันถูกฝังอยู่ในภายในอังกอร์วัด แต่ถูกซ่อนอยู่เป็นเวลาหลายปี เฉพาะดังจิตใจที่บริสุทธิ์ที่สุดเท่านั้นที่สามารถหามันได้ ทุกคืนที่ฉันอยู่ที่นี่ ฉันตั้งตารอการมีอยู่ของผู้ที่ต้องการช่วยฉัน" เสียงของไรอันแสดงถึงความหวัง
หัวใจของเรนาเต้นเร็ว นี่คือโอกาสในการผจญภัย และเป็นโอกาสที่เธอสามารถทำให้ไรอันได้รับเสรีภาพ เธอไม่ลังเลที่จะพยักหน้า "ฉันจะหาลูกแก้วคริสตัลไม่ว่าจะซ่อนอยู่ที่ไหน ฉันจะไม่ยอมแพ้"
"ก่อนที่เธอจะเข้าไปในอังกอร์วัด จำไว้ว่าความกล้าและความเชื่อมั่นคือกุญแจสู่วิธีหาลูกแก้วคริสตัล" เสียงของไรอันค่อย ๆ หายไป เรนาได้สัมผัสกับลมเพียงหนาวเย็นที่พัดผ่านใบหน้า เธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
เรนาเริ่มเตรียมตัวสำหรับการผจญภัยในครั้งนี้ เธอเต้นรำอย่างมีเสน่ห์บนผิวน้ำ ราวกับว่าเธอใช้การเต้นเพื่อเปลี่ยนคำอวยพรและความกล้าหาญให้เป็นพลังใจ ในใจของเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้นต่อการสำรวจที่จะมาถึง คลื่นน้ำที่อยู่บนผิวเปรียบเสมือนกับความรู้สึกของเธอที่เต้นรำ
เมื่อพระอาทิตย์ตก เรนาได้ตัดสินใจเดินทางไปยังอังกอร์วัด เธอพาผิวสร้างสรรค์อยู่เหนือผิวน้ำ เหมือนเหมือนนกขาวที่บินรอบไปยังวัดอันโบราณ ในใจเธอเต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะผจญภัยและหวังว่าจะได้รับเสรีภาพ ทุกการหายใจของเธอเหมือนกับการสื่อสารกับธรรมชาติอย่างกลมกลืน
เมื่อเรนามาถึงอังกอร์วัด ภาพขนาดใหญ่ที่หน้าตาอัศจรรย์ทำให้เธอตกตะลึง บันไดโค้งไปยังวัดสูงตระหง่าน ประติมากรรมโบราณที่อยู่ในแสงอาทิตย์ซึ่งส่องแสงอ่อนเหมือนกับเล่าเรื่องราวประวัติศาสตร์ที่ยาวนาน ทุกก้าวของเธอเต็มไปด้วยความระมัดระวัง เสียงที่เก่าชวนให้นึกถึงในหูเธอ เธอเห็นแต่ละรูปร่างบนผนังเหล่านี้เหมือนกับการพิมพ์ของเวลา ทำให้เธอเชื่อมั่นมากขึ้นว่า ที่นี่มีพลังบางอย่างที่ลึกลับซ่อนอยู่
เรนาเข้าไปในวัดเหมือนถูกดึงโดยแสงเงา ไม่รู้ตัวเองเดินมานั่งที่แท่นบูชา แสงไฟส่องผ่านในอากาศ ตกกระทบตรงกลางแท่นบูชา สร้างแสงที่สวยงามใจเต้น เธอทราบว่านี่คือจุดหมายของลูกแก้วคริสตัล
รอบ ๆ แท่นบูชา เสียงของไรอันดังก้องอยู่เรื่อย ๆ เรนาเฝ้าสังเกตสิ่งรอบตัว น้ำแก้วคริสตัลซ่อนอยู่ในการมุมของวัดว่า เพียงแค่จิตใจที่บริสุทธิ์เท่านั้นที่สามารถค้นหามันได้ เธอหลับตาลงและอธิษฐานตามคำพูดของไรอัน เธอเปิดใจขึ้นเพื่อที่ให้อัศเจรีย์ความกลัวและข้อสงสัย
เรนาค่อย ๆ เข้าหาแท่นบูชา แต่ทว่าเธอจับได้ว่ามีฝุ่นลอยอยู่บนแสงเงา มันเป็นเหมือนพยายามปิดบังอะไรบางอย่าง ภายใต้ฐานของแท่นบูชา มีรูเล็ก ๆ สวยงาม ดูเหมือนซ่อนอะไรบางอย่างไว้ เธอรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงเหมือน تصورว่าพบเบาะแสบางอย่าง เธอจึงตรวจสอบ
เธอไม่ยอมแพ้ ใช้นิ้วมือไปที่ช่องว่าง รู้สึกถึงความเย็นซึ่งเหมือนกำลังสัมผัสกับน้ำแข็ง สิ่งที่ตามมาก็คือพลังอันลึกลับ เรนาตกใจ นิ้วมือของเธอรู้สึกถึงพลังคือ น้ำแก้วคริสตัลอยู่ใกล้ ๆ แม้ดูเหมือนซ่อนอยู่ แต่สัญชาตญาณบอกว่า มันอยู่ที่นี่
เรนาค้นหาพยายามดึงมันออกจากที่ซ่อน ฝ่ามือของเธอแน่นขึ้น เธอกลับพบว่ามันไม่ง่าย เหมือนมีพลังป้องกันเธอ
"ลูกแก้วคริสตัลต้องการจิตใจบริสุทธิ์ ไม่มีความกลัวและโลภ ความจริงใจและความเชื่อมั่นของเธอคือสิ่งสำคัญที่สุด" เสียงของไรอันดังก้องอยู่ในหูของเรนา ทำให้เธอมั่นใจยิ่งขึ้น
เธอหายใจลึกอีกครั้ง ตั้งสมาธิใหม่ และอธิษฐานในใจ "ฉันไม่ได้มาเพื่อค้นหาความเจริญ แต่หวังให้วิญญาณของคุณได้รับเสรีภาพ" พร้อมกับคำนี้ เรนาต finally จับต้องน้ำแก้วคริสตัล
รู้สึกถึงอุณหภูมิของน้ำแก้วคริสตัล สัญชาตญาณของเธอเต็มไปด้วยพลังอธิบายไม่ถูก ราวมีแสงไม่เห็นที่ส่วนในใจของเธอ เรนาระมัดระวังดึงน้ำแก้วคริสตัลขึ้น พบว่ามันส่องแสงยิ่งนัก ราวกับน้ำค้างในยามเช้า ซึมซาบเข้าสู่ใจของเธอ
"ฉันทำได้แล้ว!" รอยยิ้มยินดีเรืองแสงบนใบหน้าของเรนา แสงจากน้ำแก้วคริสตัลส่องสว่างจนแท่นบูชาเต็มไปด้วยแสงสว่าง เมื่อเรนาพูดขึ้น แสงก็กระจายออกไป ตลอดทั้งอังกอร์วัดดูเหมือนสั่นสะเทือน เหมือนกับต้อนรับการเกิดใหม่ที่รอคอยมาเป็นเวลาหมื่นปี
เธอรู้สึกตื้นตัน ความรู้สึกมากมายในใจ ผลักดันเธอให้วางน้ำแก้วคริสตัลกลางแท่นบูชา หนึ่งวินาทีในชีวิต แห่งนี้เสมือนกับพิธีกรรมยิ่งใหญ่ กลิ่นหอมของดอกไม้มีอยู่เต็มหัวใจ เธอหลับตาลง นำมือขึ้นประสานกันแล้วอธิษฐานในใจ
"ขอให้ไรอันได้รับอิสรภาพ กลับคืนสู่ความรุ่งเรืองของดินแดนนี้" ในใจของเธอมั่นใจเหมือนได้ปลดปล่อยพลังเข้าสู่น้ำแก้วคริสตัล น้ำแก้วเริ่มส่องแสงขึ้น เรนารู้สึกถึงพลังที่ลื่นไหล ส่องแสงกระจายไปทั่ววัดทั้งหมด
ในภายใต้แสงนี้ เป็นเชื่อมโยงของใจระหว่างเรนากับไรอัน ในความรู้สึกของพวกเขารับรู้ถึงการล...
**(บางส่วนของข้อความถูกตัดไปเพื่อให้เข้าใจย่อ)**