ในพระที่นั่งทาอาจิที่ล้อมรอบไปด้วยหมอกหนา แสงแดดในตอนเช้าก็ยากที่จะทะลุผ่านหมอกหนาออกมาได้ มีเพียงแสงเล็กน้อยที่ทะลักผ่านหมอกออกมาไหลหลั่งอยู่บนหินโบราณหลานนี้ สิ่งก่อสร้างอันยิ่งใหญ่แห่งนี้สะท้อนแสงที่ลึกลับในยามรุ่งเช้า แต่ผนังสีขาวบริสุทธิ์นั้นก็ซ่อนเรื่องราวที่ไม่เคยมีใครรู้จักมาก่อน ไลออน หนุ่มน้อยผู้มีใบหน้าครุ่นคิด เดินอยู่บนขั้นบันไดกว้างคนเดียว ข้างๆ มีสุนัขพันธุ์เกรย์ฮาวด์ชื่อฮอว์ก ตัวสุนัขนี้มีการรับรู้ที่ไวและความฉลาดสูงอยู่เสมอ มันสามารถรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงรอบตัวได้ในทันที
เมื่อคืนที่ผ่านมา เพื่อนสนิทของไลออน ชื่ออามีร์ ได้หายไปในระหว่างการสำรวจ ไลออนรู้สึกไม่สบายใจและคิดถึงเขาอยู่ตลอด มีแต่ความวิตกกังวลและความไม่สบายใจเมื่อเขาต้องนึกถึงเหตุการณ์ที่อามีร์หายไป ทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดปกติ เหมือนกับแก้วที่กำลังจะแตก เพื่อที่จะตามหาเพื่อน ไลออนได้ตัดสินใจเดินลึกเข้าไปในพื้นที่ที่แปลกประหลาดและมีความลี้ลับนี้ เขาเชื่อว่าอามีร์จะต้องอยู่ใกล้ๆ นี้แน่ เขายกสายตามองไปที่กำแพงที่ทอดยาวออกไปในระยะไกลในใจของเขามีความตั้งใจที่จะหาความจริงให้ได้
“ฮอว์ก ไปกันเถอะ เราต้องเร่งฝีเท้า” ไลออนพูดกับตัวเองเสียงเบา หมอกหนาทำให้เสียงของเขาฟังดูทุ้มต่ำและก้องกังวาน สุนัขของเขา ฮอว์ก ได้ยินคำสั่ง จึงยกหูขึ้นและวิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ราวกับมันกำลังบอกไลออนว่า “ไม่ต้องห่วง เราจะหาตัวเขาเจอ”
ทั้งสองเดินผ่านอากาศที่ซีดเซียว ไลออนมองหาทุกมุมมอง ในหูของเขารับรู้ถึงเสียงแปลกๆ เสียงเหมือนคนต่ำเสียดังอยู่ไม่ไกล เขาสัมผัสได้ว่า หัวใจของเขาเต้นรัว ความรู้สึกเครียดที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ทำให้เขาต้องหยุดฟัง ฮอว์กก็ชะลอฝีเท้าลง และมีความระมัดระวังโดยการตั้งหู ฟังเสียงต่างๆ ไลออนพยายามรวบรวมความกล้าเดินตรงไปที่ทิศทางของเสียง
“คุณแน่ใจหรือว่าต้องทำอย่างนี้? ที่นั่นอันตรายมาก” ไลออนได้ยินเสียงที่ทุ้มและเครียด
“ฉันต้องหากลับมา นี่คือภารกิจของฉัน!” อีกเสียงหนึ่งบอกมาด้วยความมั่นใจและไม่กลัว
“แต่ถ้าคุณล้มเหลว... เราก็จะไม่สามารถกลับมาที่นี่ได้อีก”
ไลออนเดินเข้าใกล้แหล่งเสียงอย่างระวังพยายามจะมองเห็นคนที่กำลังสนทนา เขาหายใจให้มั่นคง กำหมัดแน่น ความคิดของเขาสั่นไหว ในขณะนั้น เขาก็รู้ว่าแหล่งเสียงอยู่ในทิศทางที่เขาเหลือบไปเห็น ดูเหมือนว่าเขาจะเข้าไปในสวนเล็ก ๆ ที่มีรูปปั้นลึกลับและหนามยิ่งทำให้สถานที่ดูน่าสงสัย
“ปล่อยฉัน! ฉันจะไม่กลับไป!” ทันใดนั้น ไลออนได้ยินเสียงที่คุ้นเคยและอ่อนหวาน มันคือน้ำเสียงของอามีร์ เขารู้สึกสะเทือนใจ รีบวิ่งเข้าไปในสวน แต่เมื่อเขาฉีกผ่านหมอกหนา เขาก็พบว่าตัวเองอยู่ในเขตที่ลึกซึ้งมีอาคารรอบตัวที่มีรูปร่างผิดปกติ ดูเหมือนว่าทุกสิ่งในท่าอาจิในขณะนี้กำลังผิดรูป
“อามีร์!” ไลออนตีหน้าอกตัวเองและตะโกนเรียกชื่อเพื่อนด้วยน้ำเสียงตึงเครียดและระทึก เขาพยายามค้นหาแหล่งเสียง ราวกับว่าเพียงแค่เรียกชื่ออามีร์ เขาจะปรากฏตัวขึ้นในทันที อย่างไรก็ตามในอากาศนั้นกลายเป็นเสียงสะท้อนกลับของเขาเอง ราวกับว่าทุกสิ่งในพระที่นั่งนี้กำลังปฏิเสธการมีอยู่ของเขา
ในทันใดนั้น ฮอว์กก็ส่งเสียงคำรามต่ำ ไลออนขอรับรู้และกลับคืนสติให้ทัน พร้อมกับควบคุมจังหวะหัวใจของเขา เขารู้ว่าถ้าอยู่ในอันตราย เขาต้องใช้สติรับมือกับมัน เขาค่อย ๆ เข้าใกล้ฮอว์ก ตั้งใจจะติดตามกลิ่นที่น่าสงสัยของที่มา
“ฮอว์ก คุณดมอะไรอยู่?” ไลออนพูดด้วยเสียงเบาไปยังสุนัขที่เขารัก ฮอว์กยังคงส่งสัญญาณเตือนยืนนิ่ง ตาของมันจ้องมองไปในบรรยากาศอันลึกลับ พรรคเพื่อนที่มีความถูกต้องเหมาะแก่ว่าเป็นไปภายใต้ความกดดัน
ภายในใจของไลออน ความวิตกกังวลเริ่มพุ่งสูงขึ้น ในสวนเล็กหินปั้นและบรรยากาศรอบตัวประสานกันสร้างพลังแปลกๆ ทำให้เขาสัมผัสถึงความกลัว อีกนิดหนึ่งก็ทำให้รู้สึกเหมือนถูกดึงดูด ให้เขายากที่จะก้าวไปข้างหน้า ในขณะนี้เสียงของอามีร์กลับดังอีกครั้ง ราวกับว่าอยู่ข้างหูว่า “ไลออน... ฉันอยู่ที่นี่!”
ไลออนรู้สึกถึงคลื่นความรู้สึกที่รุนแรง แน่นใจ “ฉันมาแล้ว อามีร์!” เขาวิ่งไปตามทิศทางของเสียงอย่างไม่เกรงกลัว หมอกดูเหมือนจะหนาขึ้น สิ่งที่เขามองดูจึงยิ่งมิเบา ในใจของเขามีความเชื่อมั่นที่ไม่เสียหาย
“ปล่อย ฉันไม่ต้องการแบบนี้!” เสียงของอามีร์ที่ดำเนินเหมือนเสียงที่ขัดขืนนั้นทำให้หัวใจของไลออนเจ็บปวด เหมือนโยนเขาใส่มีดเพราะแต่ละเสียงเรียกร้องดูเหมือนจะเตือนให้เขาหาวิธีที่จะพบกับเพื่อน แต่ไลออนไม่รู้เลยว่าข้างหน้าเขารอคอยอะไรเพียงแต่ก้มหน้าและยิ่งเร็วขึ้น
เมื่อเขามาถึงแหล่งเสียง ทิวทัศน์ตรงหน้าเขาทำให้เขาสับสน ที่ข้างๆ น้ำพุเก่า กลุ่มเงาใส่ชุดดำกำลังล้อมอามีร์ ไลออนรู้สึกเหมือนได้เรียนรู้จากความชุลมุน ความใจเย็นที่เขาเคยมีมันหายไปพร้อมกัน เขารีบมองไปรอบๆ หาวิธีที่จะช่วยอามีร์
“พวกคุณคือใคร! ปล่อยเขา!” ไลออนตะโกนเสียงดัง แม้ว่าเสียงจะกล้าวก็ใจเขาจริงๆ รู้สึกกลัว สมาชิกชุดดำหยุดเคลื่อนไหวพลัน หันมามองที่เขา ไลออนรู้สึกช็อคกับสายตาของพวกเขาที่เย็นชาและไร้ความปราณี
“คุณไม่ควรมาที่นี่ เด็กหนุ่ม” หนึ่งในกลุ่มชุดดำตอบเสียงเย็น โดยมีน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยการข่มขู่ ไลออนรู้สึกเหมือนอกแน่นแต่ก็ไม่ยอมให้ความอ่อนแอเข้าครอบงำ ทำให้เขาต้องยังประคองใจให้เยือกเย็น ในขณะที่ยังจ้องตาอามีร์
“ฉันไม่ให้ใครทำอันตรายเขาได้!” ไลออนก้าวไปข้างหน้ายืนยันเผชิญหน้ากับกลุ่มชุดดำ
“คิดว่าคุณสามารถหยุดเราหรือ? ” หนึ่งในกลุ่มชุดดำยิ้มอย่างเยาะเย้ย พร้อมทั้งคว้าตัวอามีร์ไว้ ภายในใจของไลออนเต็มไปด้วยความตระหนกกังวล
“ปล่อยเขา!” ไลออนตะโกนด้วยความโกรธ ในวินาทีที่เขาจมอยู่ในความสิ้นหวัง เขารู้สึกถึงการตอบสนองของฮอว์กที่สุนัขเกรย์ฮาวด์แสดงถึงการสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวบางอย่างและคำรามต่ำดูเหมือนจะเตรียมจู่โจมไปที่กลุ่มชุดดำ
ไลออนมีความรู้สึกว่าเขาต้องทำการตัดสินใจในทันที เพราะว่ารู้ว่าเมื่อไรที่พวกเขาล้มลงอย่างว่าก็จะยิ่งถูกผูกติดอยู่เด็ดขาด เขากระโจนไปข้างหน้า ตรงเข้าหากลุ่มชุดดำ “ไม่ ฉันจะไม่ให้คุณทำอันตรายเขา!”
ในเสี้ยววินาทีนั้น ที่เขาคิดถึงความเสี่ยงไม่ได้ลดน้อยถอยจาง แต่กลับเพิ่มพูนความรุนแรง ความอันตรายได้ส่งต่อมาพร้อมกับอารมณ์ที่ร้อนระอุ ความตึงเครียดระหว่างทั้งสามท่านสูงขึ้นอย่างล้นหลาม ไลออนในใจมั่นใจว่าเขาต้องใช้ความเชื่อที่เข้มแข็งดึงตัวเองออกจากความกลัว
“ฉันจะไม่ให้คุณทำอะไรกับเพื่อนของฉัน!” ไลออนพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พยายามใช้พละกำลังแห่งความเชื่อมั่นเขาเลื่อนไปเฉือนความคุกคาม
“เด็กน้อยมาก คุณรู้ไหมว่าความเข้มแข็งที่แท้จริงนั้นไร้ความเมตตาขนาดไหน?” ชุดดำยิ้มอย่างเยี้ยมและในแววตาของเขานั้นแสดงถึงความตกใจอย่างเห็นได้ชัด เหมือนเห็นความกล้าหาญที่แอบซ่อนของไลออน
ในขณะเดียวกัน อามีร์รู้สึกถึงแรงกดดัน “เราไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้แล้ว ไปที่นี่ต่อเถอะ!”
ไลออนตรงนั้นรู้สึกดีทั้งหมด เหมือนได้เปิดประตูออกสู่อีกด้านของความจริง ทั้งสองรีบวิ่งไปในทิศทางของอามีร์ ด้านแฟนจากร่างของฮอว์ก อยู่ข้างหลัง และเดินตามเป้าหมายของเจ้าของ เมื่อข้ามเข้าไปในประตู เขาก็ได้เปิดออกมาสู่โลกใหม่
แสงแดดส่องลงมา เผยแผ่บนแผ่นดินที่พวกเขารู้สึกคุ้นเคยอยู่ คอยปราบหมอกและทำให้ความหวาดกลัวที่เคยมีหายไปในไม่กี่อึดใจ ไลออนรู้สึกถึงการชะลอความคับข้องใจที่ยังสะสมไว้ก็เริ่มที่จะเบาใจในที่สุด ทั้งสองมองหน้ากันและรวมกันมีกำลังใจให้กัน
“เราได้แล้ว!” อามีร์อดไม่ได้ที่จะรู้สึกปลอดโปร่งขึ้นมา
“นี่ยังไม่จบ” ไลออนกล่าวอย่างครุ่นคิดอยู่ในใจกังวล เพราะเขารู้ว่าการเดินทางนี้ไม่ง่ายและความจริงลึกลับจะยังคงซ่อนอยู่ อาจมีเหตุการณ์ใหม่เกิดขึ้นในอนาคต แต่เขาก็คาดหวังจะให้การเดินทางนี้เปิดโลกระบายซึ่งไม่เคยได้เห็น
เมื่อกลับไปอยู่ในหมอก เขาสามารถได้ยินเสียงน้ำไหลและความหวังภายใต้แสงแดดที่เต็มไปด้วยความลงตัว ยังเต็มในใจด้วยความกล้าหาญและความหวังสำหรับอนาคต ไลออนกับอามีร์เขียนเชื่อมโยงกันและออกเดินทางไปสู่การผจญภัยอันแปลกประหลาดใหม่