อัศวินใต้แสงจันทร์และเจ้าหญิงเพชรที่ซ่อนอยู่

ในความมืดมิดของป่าไม้ที่ลึกเข้าไปในป่า ต้นไม้สูงตระหง่านจนถึงเมฆ กิ่งก้านและใบไม้ของมันพันกันสร้างเป็นกำแพงที่ซ่อนเร้น ที่นี่เงียบสงบและมีความลึกลับเป็นอย่างมาก บางครั้งมีลมเบา ๆ พัดผ่านนำมาซึ่งเสียงใบไม้กระซิบ ดูเหมือนว่ามันกำลังเล่าเรื่องราวที่ซ่อนอยู่ในดินแดนนี้ มีปราสาทเก่าแก่แห่งหนึ่งซึ่งถูกลืมไว้ใต้เถาวัลย์หนาแน่น หอคอยของปราสาทสูงตระหง่าน ครอบคลุมด้วยควันดำที่วนเวียนอยู่บนอากาศ สร้างกลิ่นอายที่น่าขนลุก

ภายในปราสาทที่ถูกความมืดปกคลุมนี้ เจ้าหญิงเย่อิ่นที่งดงามและเยือกเย็นถูกขังอยู่ในห้องใต้ดินที่หนาวเย็นและมืดครึ้ม ใบหน้าของเธอประดุจหยก มีธาตุแท้ที่สง่างาม แต่ถูกคำสาปของอัศวินแห่งความมืดผูกมัดไม่ให้หลบหนี อัศวินแห่งความมืดสวมชุดเกราะสีดำ ดวงตาของเขาเย็นชาดุจน้ำแข็ง และมุมปากมักยิ้มที่แฝงไปด้วยความเยือกเย็น เขามักจะเดินตรวจตราในปราสาทเพื่อให้แน่ใจว่าเธอไม่สามารถหลบหนีไปไหนได้ ใจของเย่อิ่นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความช่วยเหลือ แต่ก็ไม่ยอมแพ้ เธอหวังว่าวันหนึ่งจะมีคนมาช่วยเธอ

ในขณะนั้น นอกป่าอันวังเวง เยาวชนผู้กล้าหาญชื่อว่าเหยาเซิงกำลังมองดูกระดาวรุ่งในท้องฟ้ายามค่ำคืน การแต่งกายของเขากระฉับกระเฉงและมีสไตล์ ในมือของเขาถือดาบยาวที่สร้างจากวัสดุพิเศษ ดาบของเขาลงแสงวาววาม ดูเหมือนว่ามันตอบสนองกับดวงดาว เหยาเซิงได้ยินข่าวเกี่ยวกับเจ้าหญิงที่ถูกขังในสถานที่ต้องห้ามของปราสาท ความกล้าของเขาขับเคลื่อนให้เขาตัดสินใจเริ่มต้นการเดินทางที่มีอันตรายนี้เพื่อช่วยเจ้าหญิง

“ฉันต้องช่วยเธอให้ได้!” เหยาเซิงปฏิญาณในใจ ตั้งมั่นในสายตา และความมุ่งมั่นในใจของเขาเริ่มลุกโชน ถึงแม้ว่าหนทางข้างหน้าเต็มไปด้วยความตรึงเครียด เขาก็ไม่กลัว เนื่องจากเขามีภาพของเจ้าหญิงในใจที่ทำให้เขาก้าวออกไปอย่างมั่นคง

เมื่อเหยาเซิงเข้าไปลึกในป่า บรรยากาศรอบตัวเริ่มตึงเครียด ร่มเงาของต้นไม้นั้นดูเหมือนจะมีสิ่งที่ซ่อนอยู่ เขารู้สึกตื่นตัวขึ้นทันที เขาได้ยินเสียงต่ำ ๆ มาจากพุ่มไม้ข้าง ๆ เหยาเซิงตกใจ หันไปอย่างรวดเร็ว วางท่าพร้อม ดาบของเขาชี้ไปในทิศทางนั้น เตรียมพร้อมที่จะรับมือกับการโจมตีที่อาจเกิดขึ้น

ร่างหนึ่งพุ่งออกมาจากพุ่มไม้ นั่นคืออัศวินแห่งความมืด! เขากวัดแกว่งไม้ยาวสีดำในมือ ดวงตาของเขาคมกริบเหมือนเสือดาว “เจ้ากล้ามาที่นี่ในพื้นที่ต้องห้ามนี้ เพื่อแสวงหาความตาย!” น้ำเสียงของอัศวินแห่งความมืดก้องไปในอากาศกลางคืน เต็มไปด้วยการข่มขู่

“ฉันมาที่นี่เพื่อช่วยเจ้าหญิง!” เหยาเซิงตอบอย่างไม่กลัว กลไฟแห่งความโกรธในใจ ньรัฐบาล， наполнено непокорным мужеством Он его булыжниками שנשאי طلقت בפראונט מסודר דיבור שלו פרקים как ברוןа حفيرة שאתה הוא היה להכין שניים הוויע שיראו מעגל.

“อืม เกิดเรื่องอะไรที่เจ้าจะช่วยเธอได้ เจ้าก็ไม่มีความสามารถ!” รอยยิ้มที่มุมปากของอัศวินแห่งความมืดลึกขึ้น พลังเริ่มพุ่งออกมา ทันใดนั้น เขาจึงเริ่มโจมตีเหยาเซิง ไม้ยาวได้พุ่งลงสู่เหยาเซิง เสียงของมันฟังเหมือนเสียงฟ้าผ่า วาดพายุลมที่พัดผ่านมาเพื่อหวังจะทำให้เหยาเซิงตกลงทันที

เมื่อการโจมตีเกิดขึ้น เหยาเซิงก็เคลื่อนตัวไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว ในใจของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น และในชั่วขณะเดียวกันเขาตัดสินใจที่จะตอบโต้ เขาใช้ช่วงเวลานี้ ใช้พลังภายในตัว ทำการแกว่งดาบของเขาเป็นวงกลม ขยับเข้าไปใกล้อัศวินแห่งความมืด แต่ทว่า อัศวินแห่งความมืดเคลื่อนที่เร็ว ด้ามไม้ยาวของเขาสัมผัสกับดาบของเหยาเซิงอย่างรุนแรง ส่งผลให้เกิดเสียงดังครึกโครม พร้อมกับการปะทะของทั้งสอง พืชทั้งหลายเสร็จแล้วและในความกดดันแผ่วเบาจากพลังที่มากจนทำให้ต้นไม้รอบข้างสั่นสะเทือนเล็กน้อย

“น่าสงสารจริงๆ เจ้าคิดว่ามีชัยชนะไหม?” ดวงตาของอัศวินแห่งความมืดมีน้ำใจกระด้าง ขับพลังออกไปทำให้เหยาเซิงถอยออกไปและทำให้เขาถอยหลังไปหลายก้าว เหงื่อเริ่มผุดออกจากใบหน้านั้น เขารู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนในใจ แต่เขาจะไม่ยอมแพ้เพราะเหตุนี้

หลังจากนั้น เหยาเซิงค่อยๆ เริ่มเยือกเย็นลง ดูตรงไปยังอัศวินแห่งความมืด รู้ดีว่าศัตรูนี้แข็งแกร่ง แต่ความกล้าที่ลุกโชนในใจทำให้เขากำจัดความหวาดกลัวทั้งสิ้น “ไม่ว่าจะเจ้าแข็งแกร่งแค่ไหน วันนี้ฉันจะไม่ถอย!” เหยาเซิงประกาศเสียงดัง

เขาจับพลังภายใน รวมกำลังด้วยการใช้ศาสตร์ดาบเป็นเฉพาะ เขาเป็นกระบวนท่าของเขา ที่รวมความคล่องตัวและความเร็วได้อย่างลงตัว ด้วยความมั่นคง เขาจึงเห็นดาบของเขาเผยแสงสว่างรอบๆ ตัว ราวกับว่าการเปลี่ยนแปลงแห่งโชคชะตากำลังจะมาถึง เหยาเซิงจึงเริ่มโจมตีอีกครั้ง ราวกับดาวตกพุ่งสู่ตัวอัศวินแห่งความมืด ดาบของเขากรีดผ่านอากาศทำให้เกิดเสียง เฉือนอึกอัก

ดวงตาของอัศวินแห่งความมืดถูกความประหลาดใจย้อนกลับไปทันที แต่เขาก็ยิ้มเยาะเย้ยมืดมนเตรียมพร้อมที่จะรับมือ ทั้งคู่ก็เริ่มการต่อสู้อย่างเข้มข้นอีกครั้ง แสงดาบและเงาไม้ถูกเล็งไปมา เสียงอึกทึกกระหึ่มราวกับว่ากำลังไหวเป็นแรงดันของป่าไม้ ทุกการปะทะของ blade สร้างแรงดันภายในอากาศ จนทำให้ใบไม้ร่วงหล่นเป็นทองคำในจังหวะที่ลมพัด




การต่อสู้อันร้อนแรงยิ่งขึ้น อัศวินแห่งความมืดแม้จะแข็งแกร่ง แต่วิญญาณที่กล้าหาญและความอุตสาหะของเหยาเซิงยิ่งเพิ่มพูนในอารมณ์ที่เข้มข้นขึ้น เขาแทบไม่ได้ลังเลในใจ ลิ้นของความรู้สึก ณ ใจเขาดังขึ้นกับภาพของเย่อิ่นอย่างชัดเจน ดูเหมือนว่าเธอจะอยู่ตรงหน้าเขา ทำให้เขาได้รับกำลังใจ ในจังหวะนี้ ทุกการฟันดาบยิ่งมั่นคงขึ้น ทุกการหลบหลีกทำให้เขาเคลื่อนไหวอย่างราบรื่น ดูเหมือนพลังที่มองไม่เห็นรวมตัวกันในกรณีที่แข็งแกร่งไม่สามารถทนได้

“ฉันสามารถรู้สึกได้ เธออยู่ไม่ไกล!” เหยาเซิงตะโกนในใจเหมือนรู้สึกถึงการมีอยู่ของเย่อิ่น แสงดาบของเขาดูเหมือนจะสว่างขึ้นเรื่อย ๆ เร่งเข้าหาร่องของอัศวินแห่งความมืด รังสีของดาบกระจายไปยังเป้าหมาย ทันใดนั้น เหยาเซิงใส่กำลังทั้งหมด ส่งลูกดาบลงจากฟ้า ความกระจ่างของมันแท้จริงทำให้ดวงตาของอัศวินแห่งความมืดหดตัวลงในวินาทีนั้น เขาเริ่มรู้สึกถึงภัยคุกคาม

“น่าหงุดหงิด!” อัศวินแห่งความมืดตะโกน ตกใจรีบยกไม้ยาวขึ้น แต่ก็ไม่ทัน การกระทบที่หนักหน่วงอีกครั้งก้องไปทั่ว อย่างฉับพลัน ทำให้เขาเซถอยหลัง ผิวหน้าในฤดูใบไม้ผลิโดยความรู้สึกเฉลียวใจนั้น ในช่วงนี้ ความเชื่ออันอ่อนโยนที่ลุกโชนในหัวใจของเหยาเซิง ก่อตัวเป็นพลังต่อสู้ มันส่งไปยังเจ้าหญิงที่ถูกขังให้ได้รับรู้ จิตใจของเย่อิ่นในห้องใต้ดินรู้สึกถึงพลังที่อบอุ่น เธอทำการเกาะมือแน่นด้วยการอ้อนวอน

“คนด้านนอก ขอให้คุณพยายามต่อไป!” เย่อตะโกนเรียก โดยหวังว่าสียงของเธอจะทะลุผ่านความมืดไปยังเยาวชนผู้กล้าหาญ

ด้วยการสนับสนุนและกำลังใจจากเย่อต ที่สุดเหยาเซิงมีความตั้งใจมากขึ้น เขาอีกครั้งถือดาบและพุ่งไปข้างหน้า ปิ๊งกับความหวัง เก่าแก่ได้พรางไปให้กับการต่อสู้ พลังที่รุนแรงในป่าสั่นสะเทือน แผ่นดินพังทลายจากพลังของทั้งสองฝ่าย แต่ในทุกขณะของเขาตอนนี้ไม่มีการถอยกลับทุกนาทีเต็มไปด้วยความมั่นใจ ปะทุเป็นพลังที่ลุกโชนเพิ่มส่องประทับใจใจกระชั้นชิด

ทุกเสียงร้องและความมืดเหมือนจะถูกพัดออกจากคลื่นดาบที่เขาเพียรพยายามต่อสู้ ใบไม้สั่นเสียวด้วยความยินดี ในการต่อสู้ที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด เหยาเซิงสามารถเห็นจุดบกพร่องของอัศวินแห่งความมืด

“จากดาบนี้ จะต้องให้จบสิ้น!” เขาภาวนาขึ้นในใจที่ยากจะทนรอคอย เต็มไปด้วยความหวังที่พุ่งเข้าไปในความมืด ทำการตัดผ่านราวกับสายฟ้า ดาบขวามวลกลางทางคือเกลียวลับที่ธารน้ำที่เย้ายวนใจที่พุ่งเร็ว เช่นเดียวกันกับเขาวิ่งออกไปที่หน้าอัศวินแห่งความมืด เคลื่อนที่ว่องไวที่มีความเร็วสูง ทำการฟันไม้ยาวด้วยพลังที่อาจสัมผัสได้

ในที่สุด ใหญ่ขึ้น กับความพยายามที่จะต่อสู้ อัศวินแห่งความมืดถูกเหยาเซิงฟันอย่างหนักจนน่าเจ็บปวด อัศวินแห่งความมืดตกใจ ทำให้เขาหันหน้ามองไปที่ไม้ยาวที่กำลังหลุดมือ ความกลัวและความขมขื่นประภาษนาเขาอยู่ในใจ ตามความสูญเสียของอำนาจที่จะทำให้เขาไม่สามารถต้านทานได้

“คุณทำได้อย่างไร……?” น้ำเสียงของอัศวินแห่งความมืดสั่น ราวกับไม่อยากเชื่อ แต่เหยาเซิงไม่ได้ตอบกลับมากเกินไป ความสำเร็จของพลังทั้งหมดอยู่ในคาถา เขาเป็นเหมือนดาวตกที่ยิ้มอย่างปราศจากอุปสรรค ตรงไปยังเป้าหมายที่เป็นเย่อตที่ถูกขัง

เหยาเซิงไม่ลังเล ทันทีวิ่งไปสู่ใจกลางของปราสาท หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความคิดถึงเย่อต ข้ามผ่านอุปสรรคหนทางที่ทมึน เขาได้ยินเสียงร้องอันเบามาจากทางหนึ่ง นั่นคือเสียงของเย่อต

“ฉันอยู่ที่นี่! กรุณารีบมา!” เสียงของเย่อตหวานพึ่งพาเหมือนจุดประกายไฟในใจของเหยาเซิง ทำให้เขาเร่งความเร็ว ทุกอุปสรรคที่ยากลำบากไม่มีอีกแล้วที่จะขัดขวางเขา ทุกมุมที่เขาหมุนเหมือนว่าจะเปิดทางสู่แสงสว่าง

ในที่สุดเหยาเซิงมาถึงห้องใต้ดินหนึ่ง ที่สามฐานทัพด้านให้โดยเผยแพร่ความสดใสของแสงทำให้ความมืดสลัวในแนว สายตาของเขาจึงไปที่เย่อตที่ถูกขังอยู่ในรักษา นั่นทำให้หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกอันเข้มข้น ที่เธอถูกรั้งไว้ จนไม่ได้เคลื่อนไหว แต่ลักษณะก็ยังเย้ายวนใจ เธอก็เปรียบเสมือนดวงดาวในท้องฟ้า แม้ในโลกแห่งความมืด เธอคือแสงสว่างที่ไร้กฎเกณฑ์

“ฉันมาแล้ว เจ้าหญิง!” เขาตะโกนขณะมุ่งหน้าไปข้างหน้า ดาบในมือชี้ไปที่ประตูเหล็กอันหนักหน่วง ในใจเขา ประตูนี้ไม่เพียงเป็นประตู แต่ยังเป็นสัญลักษณ์ของเสรีภาพและความหวัง

“เหยาเซิง ในที่สุดเจ้าได้มาแล้ว!” เย่อตาที่มองมา ดูเหมือนจะเป็นหวังเล็กน้อย แม้ว่าเธอจะถูกขังอยู่ แต่เธอรู้สึกถึงกำลังใจที่มีกว้างขวางและมากมาย อย่างเสียงที่บรรเลงเหมือนกันตามใจของเขาที่จนมุมสวยงาม

ไม่ลังเลอีกต่อไป เหยาเซิงใช้ความพยายามทุกอย่าง ฟันดาบเคลื่อนผ่านประตูเหล็กเข้าไป เสียงเหล็กที่ก้องเสียดฟ้าก็ก้องไปในห้องใต้ดิน ซึ่งทำให้เขาสั่นไปทั่ว ในขณะที่ความลังเลในใจของเขาแตกเป็นเสี่ยง ทำให้การเข้าถึงของเจ้าหญิงหลุดพ้น ใต้ท้องฟ้าผ่อนคลายอีกครั้ง ฤดูใบไม้ผลิแห่งเมื่อ

"ขอบคุณมาก เหยาเซิง ขอบคุณที่มาช่วยฉัน" เย่อตพูดเสียงเบา ขึ้นอยู่ที่เธอยืนหยัด ด้วยความกล้าที่จะยังคงยิ้มให้ตนเอง แม้ยาวนานที่ถูกปิดกั้น แต่เธอก็ยังมีเสรีภาพ เหยาเซิงยิ้ม ภายในใจของเขารู้สึกอุดมไปด้วยพลัง

“ฉันรอวันนี้มานาน เย่อต ตอนนี้เราจะออกจากที่นี่ไปด้วยกัน!” เขาพยักหน้าไปที่มือของเย่อต และไม่ลังเลที่จะจับมือเธอ ให้พลังของเธอพันเส้นขึ้นกับพลังของเขา ทั้งสองในความมืดใต้ยอดเขา รู้สึกได้ถึงการเต้นของหัวใจของกันและกัน เสมอเหมือนเป็นสัญญาที่แน่นทำให้ทั้งสองมั่นคง

แต่ทั้งสองไม่ได้คิดเลยว่า อัศวินแห่งความมืดจะไม่ยอมให้พวกเขาหนี เขาพยายามลุกขึ้นต่อต้าน และตะโกนใส่ "พวกท่านไม่ต้องเป็นเสาหิน หากว่าติดตามของฉัน! พวกคุณไม่มีทางหนีให้พ้นมือฉัน!"

เหยาเซิงไม่สามารถช่วยตนหยุดอีกต่อไป หัวใจเต้นรัว เขารู้ดดีว่าเขาจะไม่ประมาท ยิ่งสำหรับการช่วยเหลือเย่อต เขาตัดสินใจที่จะผลักเจ้าออกไป เสียงดัง แล้วเขาส่งตัวไปต่อต้านศัตรู “ไม่ให้เธอได้รับบาดเจ็บ!"

“ยังมีอีกหรือ?” ใช้เสียงทั่วถึงเหมือนเสียงสด ความตลอด นี่คือความรู้สึกของการต่อสู้ที่สำคัญ. มือถือที่ประกอบที่มีแพนด้ามีแสงสามารถมองเห็นเลือนลาง มีอะไรที่จะสามารถปฏิเสธความรู้สึกนั้นของอัศวินแห่งความมืด

การต่อสู้บังเกิดขึ้นอีกแก่ทิ้งอยู่ที่ความเข้มข้นช่วยการเดินในวันเดียวในขณะนี้อย่างตึงเครียด แต่หัวใจของเหยาเซิงลื่นสูง มีอารมณ์ที่เกิดขึ้นจากพลังในระยะนี้ เขาคือเข้าทำงานดี !

“ครั้งนี้ ฉันจะไม่ถอยหลัง!” เหยาเซิงประกาศเสียงสูง เสียงของเขา อย่างไร้ง่วนพระรามอาจสูงมาก ， อะแฮ ชิมออ เสียงที่จะบุกรุกนั้นอาจสั่นสะเทือนถึงอัศวินแห่งความมืดเกิดมากขึ้น

“เราจะไม่กลัวอีกแล้ว โลกในนี้มีความสว่าง!” เขาท้องกิดอาจถึงมากขึ้น ที่ได้จุดประกาย更披光ใหม่ ทุกวินาทีทั้งการป้องกันของอัศวินแห่งความมืดนั่นเอง

จังหวะนี้，เหยาเซิงและเย่อตเองรวมกันเป็นหนึ่งคล้ายดั่งน้ำหลั่งในกล่องแข็ง ชัดเจนถึงความสว่างที่หลั่งลุกลามออกไปยังเส้นแห่งอำนาจที่อาจจะเป็นภัยศัตรูอย่างสมบูรณ์

พลังที่เข้ากันได้นั้นดูเหมือนจะเป็นน้ำสีขาวที่เททงช่วงหลัง ที่ตามมาในมุมสูง皇 “พวกคุณสามารถหนีออกจากมือของฉัน!” อยู่ในสรรพสิ่ง เหมือนกว้างและมีชั่วคราว แต่วามประทับที่มีมาถึง

"พวกคุณไม่สามารถหนีออกไปได้!"

ในส่วนความเงียบก็เห็นความมั่นใจ พลังการแล่งของiência ของพวกเขาเริ่มมีแรงทางนี้ ซึ่งแสดงให้รู้ว่าตนเอง หากมีความมั่นใจแล้วบรรดา บ้านของพวกเขาหามาในสาวก

"เย่อต ในที่สุดเราก็สามารถกลับไปดูแสงแล้ว!" เหยาเซิงได้ปลาบปลื้มยิ้ม בצמאต่อไปในขณะนี้ ใจของเขาערב שיר PS'5 העסקנותใกล้กันเป็นอาจเชื่อเชื่องมไม่ติด

“ใช่ เหยาเซิง ขอบคุณนะสำหรับการป้องกัน!” เจ้าหญิงเย่อตให้รอยยิ้ม ที่คลอบคลุมในหมวดม่วง และแนวเส้นจากที่ไหลหลั่งให้น้ำนั้น กระโดดแค่ก้าวไปยังนิดหน่อยปลายเส้นทางไปที่ดีกว่า

เวลานี้เอง他าโอกาสรับรู้แห่งกันกลับไป ประสบการณ์ที่ผ่านมานี้อาจมายุติในชีวิตและมองไปด้วยสายตาที่ไม่อาจบิดเบือนที่เป็นที่หนึ่ง ถือว่าเชื่อได้อย่างไรการเรียกร้องทั้งหมดจะลืมผ่านไปไม่ได้

“เหนือเชื้อเอาเวลา!” อย่าลืมต้องไปขอบคุณพวกเขา

“เหยาเซิงในความมืดฉันมีความหวัง!”