ในคืนที่ม่านคืนดูต่ำลงเหนือผิวน้ำของทะเลสาบ น้ำที่ส่องประกายสะท้อนดาวที่เต็มไปด้วยฟ้า อารมณ์ของเฉินเฉินและฮั่นหยูเหมือนกับน้ำในทะเลสาบ ถึงแม้จะสงบ แต่ก็ซ่อนความเคลื่อนไหวที่ลึกลับไว้ พวกเขานั่งอยู่ในเรือเล็ก ๆ และพายเบา ๆ มีเสียงพายที่สร้างคลื่นขาวสงบในน้ำ รอบตัวมีความเงียบสงัด ราวกับว่าลมก็ไม่กล้ารบกวนช่วงขณะนี้ ตะวันค่อย ๆ ลับขอบฟ้า น้ำในทะเลสาบราวกับเป็นกระจกขนาดใหญ่ สะท้อนแสงจันทร์และดาวเข้าด้วยกันในภาพที่งดงาม
"ระวังหน่อยนะ เฉินเฉิน ดูเหมือนในน้ำมีอะไรเคลื่อนไหว" เสียงของฮั่นหยูมีอาการสั่นเล็กน้อย มือของเธอจับขอบเรือแน่น สายตามองไปที่ผิวน้ำ เธอมีความรู้สึกที่ไวอย่างมาก ทุกความผิดปกติของพฤกษาหรือต้นหญ้าล้วนหลบเลี่ยงจากสายตาของเธอไม่ได้
"ไม่เป็นไร อาจจะเป็นแค่ปลา" เฉินเฉินพยายามทำให้เธอผ่อนคลาย บรรยากาศที่แปลกประหลาดและมีความตึงเครียดแผ่ซ่านไปยังพวกเขา เขาไม่สามารถทำให้เธอรู้สึกกลัวได้ เขากลืนลมหายใจอีกครั้ง มองไปที่เงาที่สะท้อนในน้ำ และในใจของเขาก็เริ่มมีความกังวลบ้างเช่นกัน
ทันใดนั้น ผิวน้ำก็เกิดคลื่นขึ้น เฉินเฉินและฮั่นหยูรู้สึกถึงการเต้นของหัวใจที่แปลกไป คลื่นดูเหมือนจะเข้าหาเรือของพวกเขาอย่างตั้งใจ เฉินเฉินรีบปรับทิศทางเรือ แต่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงความรู้สึกที่อึดอัดนั้นได้ เบื้องหลังคลื่นนั้น มีเสียงกระซิบที่แผ่วเบา เหมือนมีเรื่องราวในอนาคตที่จะเกิดขึ้น
"ฉันได้ยินมีเสียงเรียก เราควรกลับไหม?" ฮั่นหยูดูวิตกกังวล
"ไม่ ไม่ต้องกังวล เราแค่พายเรืออยู่ในทะเลสาบ" เฉินเฉินปลอบโยน "อาจจะเป็นน้ำ妖ที่มีชื่อเสียงนั้นกำลังมองอยู่นะ"
"น้ำ妖?" ฮั่นหยูมองเฉินเฉินด้วยความประหลาดใจ สายตาของเธอแสดงถึงความกลัว "คุณหมายถึงสิ่งที่จะดึงคนลงน้ำเหรอ?"
เฉินเฉินพยักหน้า แต่ในใจเขาก็ไม่เชื่อจริง ๆ อย่างไรก็ตาม เขาสัมผัสได้ถึงความไม่สบายใจของฮั่นหยูจึงเริ่มเล่าเรื่องราวที่ดูกล้าหาญ "น้ำยาส่วนใหญ่ไม่มีเจตนาร้าย พวกมันแค่กำลังมองหาเพื่อน ตามที่เล่าไว้ ถ้าคุณดีกับน้ำยาจริง ๆ พวกมันจะพาคุณไปดูโลกใต้น้ำที่ลึกลับ"
ในขณะนั้น เรือของพวกเขาก็ถูกน้ำพุขนาดใหญ่ตื่นตระหนกเฉินเฉินและฮั่นหยูต่างก็ร้องเสียงดัง เรือสั่นไหวเล็กน้อย เฉินเฉินรู้สึกตกใจจึงดึงฮั่นหยูและมองไปที่ผิวน้ำเพื่อตามหาสิ่งมีชีวิตใต้ผืนน้ำที่ไม่รู้จัก ในช่วงเวลานั้น ชีพจรของพวกเขารู้สึกถึงเสียงคลื่นในน้ำอย่างรุนแรง
"เห็นไหม! ที่ผิวน้ำ!" ฮั่นหยูชี้ไปที่ผิวน้ำด้วยเสียงที่มีความตื่นเต้นและประหลาดใจ สายตามองตามตำแหน่งที่เธอชี้ไป เพียงเห็นน้ำสีฟ้าสดใสกระเด็นขึ้นก่อนจะจมลงสู่พื้นน้ำเหลือไว้เพียงร่องรอยคลื่นจาง ๆ เฉินเฉินหัวใจเต้นแรง นี่คือน้ำยาที่ยอมรับกันหรือ?
"น้ำยามักมีรูปร่างอย่างไร?" เฉินเฉินถามโดยที่ใจเต็มไปด้วยความอยากรู้ ภาพที่เกิดขึ้นทำให้เขาลืมความกลัวไปชั่วขณะ
"ฉันเคยเห็นในหนังสือ น้ำยามีผมยาวสีเขียวและผิวใสเป็นมันวาว ราวกับเป็นการกลับตัวของน้ำในทะเลสาบ" ฮั่นหยูเสียงเหมือนกระซิบ มีสีสันลึกลับ "แต่ก็อาจจะเป็นสิ่งที่เราจินตนาการขึ้น มันจริง ๆ แล้วอาจมีรูปร่างที่ต่างกัน"
"จะลองเรียกดูกันไหม?" เฉินเฉินรู้สึกมีแรงดึงดูดใจ สถานการณ์ที่โรแมนติกนี้ทำให้เขาไม่สามารถหยุดความท้าทายได้ เขารู้ว่าการทำแบบนี้มีความเสี่ยง แต่ในใจคือต้นกำเนิดของความกล้า
"คุณแน่ใจหรือ?" ฮั่นหยูพูดด้วยความตระหนก แต่ก็ถูกความกล้าของเฉินเฉินกระตุ้น ทำให้ใจของเธอต่อสู้ภายใน
"ไม่ต้องห่วง เราลองดู" เฉินเฉินชักชวนเธออย่างเบา ๆ
พวกเขาหันหน้าไปทางน้ำสีดำ เฉินเฉินกล้าได้กล้าเสียยื่นมือไปและเรียกเบา ๆ ว่า "น้ำยา น้ำยา ถ้าคุณอยู่ที่นี่ กรุณาปรากฏตัว"
น้ำเริ่มมีคลื่นเล็ก ๆ ตามด้วยความเงียบเหมือนเวลาได้หยุดนิ่ง ทั้งเขาและฮั่นหยูกลั้นหายใจ เต็มไปด้วยความคาดหวังและความกลัว ขณะนี้น้ำพุที่รุนแรงมาทางพวกเขาอีกครั้ง ครั้งนี้รุนแรงยิ่งกว่าเดิม เฉินเฉินต้องยึดขอบเรือให้แน่น
"เราควรไปกันไหม? ดูเหมือนว่านี่ไม่ใช่เพื่อนของน้ำยา" ฮั่นหยูหน้าตาตึงเครียด
แต่เฉินเฉินไม่ถอยกลับ ความรู้สึกที่ตื่นเต้นได้กลบความกลัว เขามองไปที่ท้องฟ้ายามค่ำคืน ดาวระยิบระยับราวกับมีอยู่เป็นจำนวนมากกำลังมองพวกเขา ส่งเสริมให้เขาปลุกความกล้าขึ้น ดังนั้นเขาจึงพูดเสียงดังขึ้น "น้ำยา หากคุณอยู่ที่นี่ กรุณาบอกเรา!"
ในขณะเขาพูดประโยคนี้ คลื่นน้ำก็เกิดขึ้นอีกครั้งและสร้างคลื่นมนตรา ในขณะที่น้ำเริ่มตกอยู่ในสถานะตกลงมาทำให้เฉินเฉินและฮั่นหยูถอยหลังไปสองสามก้าว พร้อมกับการแบ่งแยกของน้ำราวกับว่ามีแรงกดดันที่มองไม่เห็นกำลังผลักดัน
"มาดูเร็ว!" ฮั่นหยูตะโกน แต่ในเสียงของเธอมีบรรยากาศของความตื่นเต้นและความคาดหวัง
ผิวน้ำเริ่มเผยให้เห็นภาพลักษณ์ที่งดงาม เชินเฉินและฮั่นหยูหยุดหายใจและรอคอย สิ่งที่ปรากฏขึ้นคือ น้ำยาที่สวยงาม คนนี้มีผมสีฟ้าเหมือนน้ำในทะเลสาบ ร่างกายของเธอสวมชุดที่สร้างด้วยคริสตัล น้ำส่องแสงในตัวเธอทำให้ดูทั้งจริงและฝัน
"พวกคุณเรียกข้าด้วยเหตุผลอะไร?" เสียงของน้ำยาราวกับน้ำไหล เป็นเสียงที่เสนาะหู บ่งบอกถึงความลึกลับบางอย่าง
"พวกเราแค่ต้องการรู้ว่าคุณต้องการเพื่อนหรือเปล่า" ชีพจรของเฉินเฉินเร่งขึ้น ขณะที่รู้สึกว่าเธอมองเข้าไปในลงในดวงตาของน้ำยาเหมือนพยายามมองไปในจิตวิญญาณของเธอ
น้ำยายิ้มเล็กน้อย น้ำไหลรอบ ๆ ตัวเธอ เสียงคลื่นทำให้ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยแสงอันมหัศจรรย์ "เพื่อนนะ นี่คืออารมณ์ที่มีค่ามาก! แต่ว่าพวกคุณก็กลัวเหมือนกัน ใช่ไหม?"
"ฉันไม่ได้กลัว ฉันแค่อยากเป็นเพื่อนกับคุณ" เฉินเฉินย้ำความตั้งใจ
"โลกที่ฉันอาศัยอยู่ แม้จะสวยงามมาก แต่ก็ไม่เป็นที่รู้จัก คุณต้องการเข้าสู่น้ำ เพื่อสำรวจสถานที่ในความฝันที่ไม่เคยเห็นรึเปล่า?" น้ำยายื่นข้อเสนอราวกับกลิ่นของดอกไม้ที่เย้ายวน
"ฉันอยากไป! ฉันอยากไป!" ฮั่นหยูตอบด้วยความตื่นเต้น มองไปที่เฉินเฉินด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวัง สายตาของเธอเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจแต่มีความตื่นเต้น
"คุณก็อยากใช่ไหม?" น้ำยาหันไปหเฉินเฉินเหมือนพยายามอ่านใจของเขา
"ฉัน..." เฉินเฉินรู้สึกรุนแรงต่อความอยากรู้และความตื่นเต้นที่กำลังมาเยือน หัวของเขาเต็มไปด้วยภาพของอนาคต "ดี เรายินดี"
น้ำยาราคาแสดงรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ และเริ่มโบกมือเบา ๆ น้ำในทะเลสาบเหมือนรั่วไหลออกจากเรือทั้งสองด้าน เหมือนกับว่าน้ำที่มีสีเขียวเป็นประกายเปล่งออกมา ห่อหุ้มพวกเขาด้วยแสงสีน้ำเงิน
"พร้อมหรือยัง? ตามฉันมา!" เสียงของน้ำยาคล้ายเหล่าเสียงระฆังกระซิบ พวกเขาหันมามองตากัน ความตื่นเต้นทำให้ทั้งสองคนรู้ใจ ไม่มีใครถอยกลับอีกแล้ว ทุก ๆ อย่างเต็มไปด้วยความดื่มด่ำ
เมื่อถูกน้ำกอดรัด พวกเขาก้าวเท้าออกจากเรืออย่างกล้าหาญ ร่างกายถูกรวมขณะตกลงสู่โลกใต้น้ำ
โลกใต้น้ำเหมือนความฝันอันกว้างใหญ่ เฉินเฉินและฮั่นหยูจมลงเรื่อย ๆ สามารถมองหน้ากัน ด้านในเต็มไปด้วยความกลัวและความอยากรู้ น้ำไหลกอดรัดพวกเขาเฉินเฉินรู้สึกได้ถึงสัมผัสของน้ำ เหมือนน้ำด้านนี้อบอุ่นราวกับกำลังอุ้มพวกเขาอยู่
ต่อหน้าพวกเขา สัตว์ใต้น้ำที่แปลกตาเริ่มเข้ามารอบตัว เหล่าปลาเหล่านั้นว่ายไปมาราวกับเป็นบทเพลงอันแสนสวยงาม ปะการังเต็มไปด้วยการเข่นฆ่าจากความงาม ผ่านการหักเหของน้ำปล่อยแสงวาบวับออกมามากมาย
"ดูสิ สวยมากเกินไป!" ฮั่นหยูตะโกนอย่างตื้นเต้น สายตาของเธอบ่งบอกถึงความร้อนแรงและความยินดี
"ความรู้สึกนี่มันมหัศจรรย์มาก ฉันอยากเห็นมันให้ชัดเจนมากขึ้น" เฉินเฉินมองตามปลาที่ว่ายอยู่หน้าตาอย่างตื่นเต้น ทุกรูปแบบของระบบประสาทเขาเรียกร้องความมีชีวิตชีวา
น้ำยานำพวกเขาไปเที่ยวชมในอาณาจักรใต้น้ำแห่งความฝัน เฉินเฉินและฮั่นหยูหลงใหลไปกับทุกอย่าง ลืมความกลัวเดิม ๆ และทุกความรู้สึกและความคิดก็รวมอยู่ภายใต้ความลึกลับของปรากฏการณ์นี้
"น้ำยา ที่นี่มันสวยจริง ๆ!" ฮั่นหยูไม่สามารถเก็บอารมณ์ความรู้สึกไว้ได้ เธอยิ้มออกมาด้วยความยินดี ขณะนั้น ปลาในน้ำก็เล่นอยู่รอบตัวเธอ ราวกับว่าพวกมันกำลังแชร์ความสุขกับเธออยู่
"นี่คือสถานที่ที่มีคนที่บริสุทธิ์ทางใจเท่านั้นที่สามารถพบเห็น" น้ำยาพูด แสดงท่าทางอ่อนโยน น้ำพลิ้วกระทบที่ใบหน้าของเธอเหมือนเสียงกระซิบ
น้ำที่สวยงามไหลมาราวกับฝนเหมือนร้องเพลงสรรเสริญความบริสุทธิ์ของพวกเขา เฉินเฉินและฮั่นหยูอยู่ในสถานการณ์นี้ ส่งให้เกิดความรู้สึกอ่อนไหวในใจ
ใต้ผิวน้ำ พวกเขาได้สำรวจอยู่บ่อยครั้ง เหล่าชีวิตต่าง ๆ ผ่านไปและกลับอย่างต่อเนื่อง ปะการังในน้ำเหมือนกับดอกไม้ที่บานในฤดูใบไม้ผลิ สวยงามในหลายสีสัน ที่นี่ความรู้สึกของพวกเขาจมลงในความลึกลับของธรรมชาติ ขจัดทุกความกังวลและความกลัวออกไป
"เฉินเฉิน เราจะอยู่นี่ตลอดไปไหม?" ฮั่นหยูมองไปที่ผิวน้ำ หัวใจของเธอคาดหวังมาก
"ฉันหวังเช่นนั้น แต่เรายังคงต้องกลับ" แม้ว่าใจของเขาจะไม่เต็มใจ แต่เฉินเฉินก็รู้ว่าความเป็นจริงมีอยู่ "แต่ฉันจะจดจำความดีงามที่นี่ตลอดไป"
น้ำยาหัวเราะเสียงดัง รู้สึกถึงบรรยากาศที่สงบในน้ำก็เริ่มมีชีวิตชีวา เธอเหมือนความเบาใจ "ในใจของพวกคุณได้บันทึกมิตรภาพของฉันไปแล้ว ความทรงจำนี้จะอยู่ตลอดไปในชีวิตของคุณ"
เมื่อฟังคำพูดของน้ำ ยู่เฉินเฉินและฮั่นหยูรู้สึกอ่อนไหวใจ สร้างค่าใหม่ให้กับความทรงจำนี้ ในความอุ่นของน้ำ พวกเขาจึงจับมือกันส่งผ่านความรู้สึกถึงกัน
ขณะนั้นเอง เสียงเพลงที่เบาเริ่มดังกระหึ่มในหู เฉินเฉินและฮั่นหยูแลกเปลี่ยนสายตากัน และพร้อมกันตามเสียงดนตรี พวกเขาเริ่มหมุนอย่างรื่อไหวราวกับกลีบดอกไม้ในสายลม ทำให้ความทรงจำที่ยากจะลืมเลือนถูกสลักอยู่ในใจ
เวลาผ่านไปอย่างค่อยเป็นค่อยไป เฉินเฉินและฮั่นหยูอยู่ด้วยกันในน้ำ จนกระทั่งผิวน้ำเริ่มกลับมาเห็นซึ่งแสงจันทร์ที่คุ้นเคย ราวกับบอกพวกเขาว่าเวลาได้กลับบ้านแล้ว สายตาของพวกเขาประสานกัน เข้าใจว่าเป็นการเดินทางที่ยากจะลืมเลือน
"จะกลับเร็วเกินไป?" ฮั่นหยูรู้สึกไม่ค่อยเต็มใจ
"เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและสวยงาม" เฉินเฉินยิ้มรับ ของที่ละมุนระหว่างแสงเช้าและเวทมนตร์ของทะเลสาบยังไหลไปมากมาย
น้ำยายิ้มอย่างอ่อนโยน แม้ว่าใบหน้าของเธอจะไม่ชัด แต่พวกเขาสัมผัสได้ถึง ความใจดีและความเอาใจใส่ของเธอ เมื่อเธอเชิญชวนน้ำอีกครั้ง ก็ทำให้พวกเขาเข้าสู่น้ำและลอยกลับไปยังท้องฟ้าเพื่อเริ่มต้นการเดินทางใหม่
"การลาไม่ใช่การสิ้นสุด แต่เป็นการเริ่มต้นใหม่" น้ำยาพูดเบา ๆ โบกมือให้พวกเขาอีกครั้ง "คุณสามารถกลับมาได้ ถ้าหากในใจของคุณมีมิตรภาพที่จริงใจ ฉันจะรอคุณที่นี่ตลอดไป"
เฉินเฉินและฮั่นหยูอยู่ในใจตื่นเต้นและส่งต่อความรู้สึกขอบคุณและอวยพรให้กัน พวกเขาพยักหน้าให้กับน้ำยาเป็นการตอบรับ ขณะที่น้ำผิวน้ำสงบลงเรื่อย ๆ เพียงมีความทรงจำที่เคลื่อนไหวอยู่ในใจ
กันและกันรู้ดีว่า ทะเลสาบแห่งคืนฤดูร้อนนี้จะยังคงอยู่เหมือนความฝัน มีค่าและไม่สามารถลืมเลือนได้ มิตรภาพกับน้ำยาจะปรากฏในชีวิตของพวกเขา เจิดจ้าและงอกงาม ในผิวน้ำของทะเลสาบใต้ฟากฟ้าของคืนจะกลายเป็นเสาหลักในจิตใจของพวกเขาตลอดไป