ในซอยเงียบสงบของเมืองซิลเวอร์โดม ท้องฟ้าที่นี่มักถูกปกคลุมด้วยหมอกบาง ๆ ส่งแสง gentle ออกมา ดอกไม้สองข้างทางบานสะพรั่ง แขนขาของดอกไม้สีชมพูลอยไปตามลมเบา ๆ เหมือนงานเลี้ยงระบำโรแมนติก หลินหยู่เหยาหรือน้ำแข็งนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่า มองหน้ากัน สายตาของพวกเขาแสดงถึงความรักและความเกลียดชังที่ซับซ้อน แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยบรรยากาศอันสงบ
แสงแดดที่ส่องผ่านช่องว่างของใบไม้ตกกระทบบนตัวพวกเขา สร้างเงาที่เต็มไปด้วยสีสัน หยู่เหยาหรือฝนเจ้าหญิงเลื่อนผมยาวออกจากหน้าผาก ยิ้มเล็กน้อย ซึ่งทำให้รู้สึกถึงเสน่ห์ที่สง่างามและมั่นคงของเธอ สายตาของน้ำแข็งเลื่อนลงไปยังใบหน้าของเธอ ภายในใจเขาคิดว่า การมีอยู่ของสาวน้อยคนนี้ทำให้เขาลืมความวิตกกังวลและความไม่สงบในชั่วขณะ
"ดอกไม้ที่นี่สวยมาก" เสียงของหยู่เหยาเหมือนน้ำพุที่ไหลผ่าน เธอชี้ไปที่ดอกไม้ยักษ์สีม่วงและมีแสงแห่งความสุขในดวงตาของเธอ "ทุกครั้งที่เดินผ่านก็มักสร้างความสุขให้ฉัน"
น้ำแข็งพยักหน้า ยิ้มเล็กน้อย "ใช่ ดอกไม้เหล่านี้เหมือนชีวิตของเรา บางครั้งก็เศร้า บางครั้งก็ทำให้เรามีความสุขอย่างที่สุด" น้ำเสียงของเขาอยู่ในโทนต่ำเต็มไปด้วยอารมณ์ เหมือนกับการแบ่งปันความลับในใจให้หยู่เหยา
หยู่เหยามองเขาด้วยความตั้งใจ คิ้วเล็กน้อยย่น "เรื่องเศร้าที่คุณพูดถึง คือการที่คุณต้องปกป้องสิ่งใดสิ่งหนึ่ง?"
น้ำแข็งเงียบไปสักพัก ก่อนที่จะเปิดปากพูดเบา ๆ "ฉันเคยมีอดีตที่เจ็บปวดมาก ในช่วงเวลานั้นฉันสูญเสียคนที่สำคัญมาก" ในแววตาเขามีเงาที่ปกคลุม แต่ก็ถูกแสงแดดขับไล่ "บางที ฉันอาจไม่เคยเปิดใจอย่างแท้จริง ความเจ็บปวดในใจยังคงซ่อนอยู่ ทำให้ฉันไม่สามารถตั้งใจมองไปข้างหน้า"
หยู่เหยามองเขาด้วยสายตาอ่อนโยน ยื่นมือไปจับมือของน้ำแข็งเบา ๆ "คุณไม่ต้องซ่อนอีกรู้ไหม บางทีคุณอาจลองปลดบันจินของตนเอง เพื่อนำตัวเองเริ่มต้นใหม่" เสียงของเธอนุ่มนวลเหมือนเสียงกระซิบเอื้อมถึงความหวังและการรอคอย
"ที่คุณคิดเช่นนี้ทำให้ฉันรู้สึกดีใจจริง ๆ" น้ำแข็งรู้สึกถึงความอบอุ่นของเธอ ควันแห่งความกังวลในใจดูเหมือนจะลดลงเล็กน้อย มือของเขาบีบรัดเบา ๆ ตั้งใจจะส่งผ่านความสดใสนี้ไปยังหยู่เหยา
พวกเขาจมอยู่ในบทสนทนา ดอกไม้ในซอยยังคงลอยไปตามลม เหมือนเพิ่มสีสันให้เรื่องราวของพวกเขา สายตามของหยู่เหยาไม่รู้ตัวไปมอง สังเกตเห็นเด็กสาวคนหนึ่งเล่นอยู่บนหญ้า เสียงหัวเราะใสบริสุทธิ์ ทำให้เกิดความรู้สึกอบอุ่นในใจ
"คุณคิดว่า ความสุขกับความเศร้า อะไรที่น่าจดจำมากกว่ากัน?" คำถามของหยู่เหยาเปลี่ยนบรรยากาศให้หนักแน่น น้ำแข็งจึงชะงักไป
"ฉันคิดว่าความเศร้าเป็นสิ่งที่ยากจะลืม เพราะมันจะตามเราเหมือนเงา ประทับในใจ" เขาตอบกลับเสียงต่ำ อีกครั้งที่แววตาของเขาเต็มไปด้วยความโศกเศร้า "แต่ความสุขกลับสั้นนัก เหมือนดอกไม้ที่บานในชั่วพริบตา แล้วลบล้างไปตามเวลา"
"แต่ความทรงจำแห่งความสุขจะสามารถมอบพลังให้เราเมื่อเราพบเจอกับความยากลำบาก" แววตาของหยู่เหยาพราวพร่างไปด้วยปัญญา คล้ายกับธรรมชาติที่สวยงามที่สุด น้ำแข็งไม่สามารถไม่คิดว่า บางทีในวันข้างหน้า เขาควรพยายามหาขณะแห่งความสุขในชีวิต
"นั้นเรามาหากันเถอะ" น้ำแข็งจู่ ๆ ก็ออกปากขึ้น มาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ไม่ค่อยเกิดขึ้น "เราสามารถไปสำรวจทุกมุมของเมืองนี้ ไปสัมผัสประสบการณ์ที่ธรรมดาแต่ควรค่าแก่การรักษา"
หยู่เหยาตื่นเต้นดั่งในฝัน ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น "ความคิดนี้ยอดเยี่ยมจริง ๆ ! ฉันต้องการไปเห็นสิ่งที่สวยงามมากขึ้นเรื่อย ๆ"
บทสนทนาของพวกเขาเริ่มเข้มข้นขึ้น ไม่ว่าเป็นความทรงจำในอดีตหรือความหวังในอนาคต ทั้งหมดนี้ดูเหมือนจะเชื่อมต่อกันเป็นภาพวาดที่สวยงาม เหมือนดอกไม้สองดอกที่เติบโตในความรัก
เวลาไหลผ่านโดยที่ไม่ได้รู้สึก ดอกไม้รอบ ๆ สาดแสงสักการะจากแสงอาทิตย์ที่วาววา น้ำแข็งกับหยู่เหยาหัวเราะกันอยู่ในซอย ดังเสียงกลมกลืนที่น่าจดจำ ลอยตามสายลม
"คุณเคยสังเกตไหมว่า จริง ๆ เราเหมือนดอกไม้เหล่านี้" น้ำแข็งเอ่ยอย่างมีความคิด "ในโลกที่เต็มไปด้วยการเปลี่ยนแปลง เราก็เป็นอย่างนี้เช่นกัน ปรับเปลี่ยนตามสิ่งรอบตัว แต่หากมีความหวังในใจเราจะแย่งชิงได้อีกครั้ง"
"ใช่แล้ว" หยู่เหยาเห็นด้วย "ทุกความล้มเหลวหรือช่วงเวลาที่ต่ำต้อย เป็นรากฐานของการเติบโต ทำให้เราเรียนรู้ที่จะภูมิใจในสิ่งที่เรามีในปัจจุบัน "
จิตใจของพวกเขาหลอมรวมกันในซอยแห่งเมืองซิลเวอร์โดม ความเจ็บปวดในอดีตที่เคยคอยตามหลอกหลอนไปไกลถูกแทนที่ด้วยความหวังอันอบอุ่น เสมือนพระอาทิตย์ที่หลั่งประจบเบา ๆ หน้าต่ออนาคต ที่พวกเขายืนมือกันไว้ หน้าหมายของการเดินในร่วมกันที่ไม่มีความกลัว
แสงพระอาทิตย์ตกค่อย ๆ จูบไปยังดอกไม้ในซอย ให้โลกนี้เต็มไปด้วยแสงสีทอง ในช่วงเวลานี้ เวลาก็แทบหยุดนิ่ง สัมผัสของอารมณ์ในใจกำลังเต้นอยู่ น้ำแข็งกับหยู่เหยามองกัน สายตาเต็มไปด้วยความปรารถนาและความหวังสำหรับอนาคต
"เวลาที่เช่นนี้ช่างสวยงามจริง ๆ" น้ำแข็งกลับมาสู่โลกแห่งความจริง กล่าวเสียงเบาและอบอุ่น "ใช่แล้ว แม้อาจจะมีความท้าทายในอนาคต แต่เราสามารถเผชิญมันด้วยกัน" เสียงของหยู่เหยามีกำลัง ทำให้รับรู้ถึงความอบอุ่นในหัวใจ
พวกเขาตกลงนัดกันอีกครั้งในครั้งถัดไป สัญญาไปสำรวจสถานที่ไกลกว่านี้ เพื่อชื่นชมความงามมากมายในชีวิต ในซอยนี้ ดอกไม้ที่โบกไซร้ดูเหมือนจะเติมเต็มอารมณ์ของพวกเขา พร้อมกับเสียงหัวเราะที่คงอยู่ในพื้นที่แห่งความสงบนี้
ไม่ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร จิตใจของหลินหยู่เหยาและน้ำแข็งจะยืนเคียงคู่กัน ก้าวเดินไปด้วยกัน ไม่กลัวต่อการเปลี่ยนแปลงในโลกนี้ เพราะความรัก ความเกลียดชัง และความขัดแย้งนั้นเป็นเพียงส่วนหนึ่งในกระบวนการชีวิต และเรื่องราวของพวกเขาเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น