ในบ่ายวันหนึ่งที่มีลมพัดเย็นสบาย ร้านกาแฟเก่าแก่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของกาแฟ โต๊ะและเก้าอี้ไม้ส่งให้บรรยากาศอบอุ่น รูปภาพเก่า ๆ บนผนังบอกเล่าเรื่องราวในอดีต ที่นี่เป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยประวัติศาสตร์ในเมือง มักจะดึงดูดคนหนุ่มสาวที่รักวรรณกรรมและตำนานให้มารวมตัวกัน
เด็กชายคนหนึ่งชื่อเซียนหลินนั่งอยู่ที่ตำแหน่งใกล้หน้าต่าง ย leaning against a soft chair. สายตาของเขาแสดงความตั้งใจและความอยากรู้อยากเห็น มองไปยังสาวน้อยเรืองแสงหน้าตาที่ดูโลภทั้งสองคนได้เปลี่ยนหัวข้อสนทนามาสู่ตำนานจีน เซียนหลินยิ้มเล็กน้อยเรื่องนี้ดูเหมือนเขาจะชำนาญดี ความรู้เกี่ยวกับตำนานของเขาไม่ได้มีเพียงผิวเผิน ซึ่งทำให้เรืองแสงมีความประทับใจมากขึ้น
เรืองแสงดึงเก้าอี้เข้าใกล้ และพูดด้วยความตั้งใจ "ถ้าฉันสามารถกลายเป็นเซียงเหอได้ ฉันจะให้ยาอายุวัฒนะกับทุกคน เพื่อให้ทุกคนมีชีวิตยืนยาว!" ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยอารมณ์โลภ และดูเหมือนว่ายานั้นกลายเป็นความปรารถนาที่เธอยากจะมี
"แต่เซียงเหอท้ายที่สุดกลับต้องอยู่คนเดียวในดวงจันทร์ ชีวิตที่ยืนยาวนั้นมีความหมายอะไร" เซียนหลินถามเสียงเบา รอยยิ้มของเขาค่อย ๆ สูงขึ้น คิดถึงการใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวของเซียงเหอ ทำให้เขารู้สึกเศร้าใจ
เรืองแสงไม่ยอมแพ้ จ้องมองเขา "ถ้าฉันสามารถพายามาโลกมนุษย์ แล้วทำให้ทุกคนมีความสุข นั่นไม่ใช่ความโดดเดี่ยวที่คุ้มค่าหรอ?" คำพูดของเธอทำให้เซียนหลินเงียบลงสักครู่ และคิดถึงตรรกะที่เรืองแสงพูด
ทันใดนั้นไฟในร้านกาแฟก็เริ่มกระพริบเหมือนมีกองกำลังลึกลับรวมตัวกัน ลมที่พัดอยู่ข้างนอกนุ่มนวลทำให้ใบไม้ไหลไปด้วยและมีกลิ่นหอมเบา ๆ เซียนหลินเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น จึงหันไปมองนอกหน้าต่าง และทันใดนั้นเขาก็รู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์ที่แปลกประหลาด คล้ายกับว่ามีสิ่งลึกลับที่กำลังจะเกิดขึ้น
"คุณเคยคิดไหมว่าถ้าเราจริง ๆ ได้พบกับวิญญาณที่มีตำนาน จะเป็นอย่างไร?" เซียนหลินหันไปถามเรืองแสงด้วยเสียงแผ่ว เบา ด้วยความหวัง
"วิญญาณ? นั่นไม่ใช่สิ่งที่เด็ก ๆ จะเชื่อหรอ?" เรืองแสงดูไม่สนใจ แต่ในใจของเธอก็ยังมีความปรารถนาที่จะพบเจอสถานการณ์เช่นนั้น
ในระหว่างที่พวกเขาสนทนา เสียงระฆังใส ๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าร้านกาแฟ ทั้งสองคนหันไปมองที่นั่น ชายสาวในชุดยาวสีขาวและผมยาวเหมือนคลื่นเดินเข้ามา รูปร่างของเธอผอมผ่อนและสง่างาม ดุจราวกับมาจากโลกของเทพ
เธอเดินอย่างแผ่วเบาผ่านโต๊ะ หญิงสาวพยักหน้าช้า ๆ พร้อมรอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้าของเธอ เหมือนรอยยิ้มของเธอสามารถละลายความทุกข์และความวิตกกังวลได้ ผู้คนในร้านกาแฟไม่สามารถไม่หันไปมองเธอได้ แม้แต่เจ้าของร้านยังดูรู้สึกประหลาดใจ
"นี่คือ... วิญญาณจริงหรือ?" เรืองแสงพึมพำด้วยความประหลาดใจ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ เซียนหลินเองก็รู้สึกตื่นตาตื่นใจกับสถานการณ์นี้ ทำให้เขานึกถึงตำนานที่เขาเพิ่งพูดถึงเมื่อตะกี้ ว่าเหมือนมีการจัดเตรียมล่วงหน้า
เด็กสาวเดินไปที่โต๊ะของเซียนหลินและเรืองแสง และพูดด้วยเสียงเบา "พวกคุณกำลังพูดถึงตำนานหรอ? มันเป็นหัวข้อที่น่าสนใจจริง ๆ" เสียงของเธอดุจเหมือนน้ำพุไหลหยดลงมา ทำให้หัวใจอบอุ่นขึ้น
เรืองแสงพยักหน้าหงึกหงัก "เราคุยเกี่ยวกับเรื่องของเซียงเหอ! ถ้าวันหนึ่งเราสามารถขอพรได้ ฉันหวังว่าจะได้ยาอายุวัฒนะ เพื่อให้ทุกคนมีความสุข!"
เด็กหญิงยิ้ม เหมือนเธอได้ยินบทเพลงที่ไพเราะที่สุด "ความปรารถนาของพวกคุณก็มีความบริสุทธิ์ แต่คุณรู้หรือไม่ ว่ายาอายุวัฒนะไม่ได้หามาได้ง่าย ๆ"
เซียนหลินเต็มไปด้วยคำถาม จึงรวบรวมความกล้าถาม "ทำไมเซียงเหอถึงเลือกที่จะอยู่ที่ดวงจันทร์ และไม่ยอมกลับไปโลกมนุษย์? วันนั้นยาอายุวัฒนะมีความลับอย่างไร?"
ดวงตาของเด็กสาวเปล่งประกายอ่อน ๆ เธอเอนตัวไปข้าง ๆ เหมือนกำลังนึกถึงอะไรบางอย่าง "การเลือกของเซียงเหอเก็บซ่อนเรื่องราวที่ไม่มีใครรู้ ยาอายุวัฒนะคือผลผลิตของความรักของเธอ แต่เซียงเหอกลับต้องการเลือกความโดดเดี่ยวเพราะน้ำหนักของความรู้สึกนั้น"
เรืองแสงหันเหใจลง "การที่เรามียาอายุวัฒนะหมายความว่าเราต้องสละความรักและมิตรภาพหรอ?" เสียงของเธอแสดงถึงความไม่สามารถยอมรับได้
เด็กสาวส่ายหน้าเบา ๆ "การรู้สึกพอใจในคนรอบข้างนี่แหละคือความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ความมีชีวิตยืนยาวที่คุณต้องการนั้น มันคุ้มค่ากับการจ่ายราคานี้จริงหรือไม่?"
คำพูดนี้ทำให้เซียนหลินรู้สึกขบคิด เขาคิดว่า คุณค่าที่แท้จริงของยาอายุวัฒนะอาจไม่อยู่ที่ผลลัพธ์ แต่กลับอยู่ที่ความรักและการเลือกสรรข้างหลัง เขานึกถึงเพื่อนและครอบครัวในชีวิตของเขา ซึ่งความรู้สึกนี้กลับเป็นสิ่งที่เขารู้สึกประทับใจ
"ฉันหวังว่าฉันจะสามารถดูแลคนรอบข้างในวัยหนุ่มให้ดี แทนที่จะมุ่งหาสิ่งที่ชั่วคราว" เซียนหลินอดไม่ได้ที่จะพูด สายเสียงของเขามั่นคงขึ้น และดวงตาก็มีความเข้มแข็ง
เรืองแสงพยักหน้าเห็นด้วย และดูเหมือนจะได้ทำความเข้าใจกับสาวน้อยปีศาจ "อาจจะ เราควรจะรู้คุณค่าของชีวิตในตอนนี้มากขึ้น"
เด็กสาวยิ้มด้วยความชื่นชม "ความตั้งใจของคุณอาจจะทำให้คุณเข้าใกล้ความจริงมากขึ้น จำไว้ว่าความรักและมิตรภาพคือยาอายุวัฒนะที่ดีที่สุดในชีวิต"
เมื่อเธอพูด เหมือนแสงไฟในร้านกาแฟนั่นจะอ่อนลงอย่างเต็มที่ ราวกับมีพลังงานที่มองไม่เห็นกำลังไหลอยู่ ในขณะนั้น กลิ่นหอมจากกาแฟบนโต๊ะเกิดกลิ่นหอมยิ่งขึ้น ทำให้รู้สึกอารมณ์ดี
"ถ้ามีพลังแบบนี้ ก็ให้ฉันได้อยู่กับเพื่อนเสมอ ไม่ต้องตามหาสิ่งลึกลับเหล่านั้นอีก!" เรืองแสงมีแววตาที่มั่นคง และยิ้มให้เซียนหลิน
"ใช่ เราควรจะทำในสิ่งที่เราต้องทำ และรู้จักคุณค่าของการมีคนข้าง ๆ" เซียนหลินพยักหน้า ความมั่นคงในใจของเขาทำให้รู้สึกพลังมหาศาล
ระหว่างที่พวกเขากำลังรู้สึกเช่นนี้ เด็กสาวยกมือขึ้นและมองไปยังหน้าต่าง ราวกับจะกล่าวอย่างเกรียงไกรแต่มีความอ่อนโยน "ทุกการเลือกคือการเริ่มต้นใหม่ รู้คุณค่าช่วงเวลาในตอนนี้ สิ่งดี ๆ ในอนาคตจะมาหาคุณ"
เมื่อเสียงของเธอลดลง ความสดใสของเธอในอากาศดูจะเลือนหายไป จนกระทั่งภาพของวิญญาณนั้นค่อย ๆ หายไปในแสงที่สลัว เหมือนกับละลายในบรรยากาศของร้านกาแฟ
หัวใจของเซียนหลินและเรืองแสงยังคงมีตราประทับลึกลับนั้น พวกเขามองหน้ากันและยิ้ม อาจจะการแลกเปลี่ยนนี้ทำให้พวกเขามีค่าในเส้นทางชีวิต
เมื่อเวลาผ่านไป แสงแดดในบ่ายส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ทำให้จิตใจของทั้งคู่สว่างไสว เหมือนทุกมุมในร้านกาแฟเก่านี้ล้วนเผยแพร่ความสุขและเวทมนตร์ของการพบปะ
โลกภายนอกยังคงวุ่นวาย แต่ในขณะนี้พวกเขากลับพบกับความสงบในใจ วิญญาณที่มีตำนานแม้ว่าได้จากไป แต่การคิดถึงสิ่งที่ให้ไว้จะไม่จางหายไป
กลิ่นของกาแฟยังคงลอยอยู่ในอากาศ มอบความกล้าหาญไม่รู้จบให้พวกเขา ช่วยให้เผชิญหน้ากับทุกช่วงเวลาที่กำลังจะมาถึงและแสวงหาความสุขของตนเอง พร้อมกันพูดคุยเกี่ยวกับอนาคตของพวกเขา