شب جنگل به طرز خاصی ساکت است. نور ماه از میان درختان عبور کرده و به آرامی بر زمین جنگلی پوشیده از مه لطیف میتابد. این مکان به نام جنگل یونسای معروف است و افسانههای بسیاری درباره آن وجود دارد. مه مانند گیسوانی لطیف درختان، خزهها و سنگها را در بر گرفته و تصاویری رویایی خلق میکند. در همین لحظه، در وسط جنگل سایهای نازک به آرامی ایستاده و در این نقاشی مبهم جای گرفته است.
اسم او ژینگژو است. بدنی لاغر که در پارچهای نازک به رنگ سفید ماه پیچیده شده و دامنش با مه صبحگاهی آمیخته است. با وزش نسیم ملایم، لبههای دامنش مانند امواج ابرها در حال نوسان است. موی سیاهش تا شانهاش رسیده و بر روی آن دانههای ریز و درخشان شبنم نشسته است. چشمانش به نور و سایههای جنگل خیره شده و عمیق و لطیف است. ژینگژو به آرامی دستانش را دور گردن یک گوزن زخمی حلقه کرده است. پشم نرم گوزن با چند لکه خون آغشته شده و او در کنارش به آرامی لرزان و کوچک شده است.
«نترس... من همیشه در کنارت هستم.» ژینگژو به نرمی دلداری میدهد، صدایش مانند آبهای بهاری لطیف است.
او به آرامی بر روی پشت گوزن نوازش میکند و از انگشتانش گرمای ملایمی میتابد. این نور به سختی دیده میشود، اما اگر دقیق نگاه کنید، متوجه میشوید که این نور ستارههای ریزی هستند که حتی هوا نیز تحت تأثیر لطافت او قرار گرفته و همه چیز در آرامش است.
زمان به طولانیترین حالت کشیده شده است، جنگل ساکت است و تنها گهگاهی صدای جیرجیرکهای شب در دوردست به گوش میرسد. همهچیز به شدت آرام به نظر میرسد. اما با وجود این، حال و هوای ژینگژو چندان راحت نیست.
«تو زخمی هستی، زخمت بسیار بد است، درست است؟» او به آرامی پرسید و به پای زخمی گوزن نگاه کرد. گوزن سرش را به پایین خم کرده و اشک در مژههایش جمع شده است، «من... خیلی درد میکنم. نمیتوانم حرکت کنم.»
ژینگژو دامنش را به آرامی بر روی زمین میاندازد و گوزن را بر روی آن قرار میدهد. او برخی از برگهای نازک و سبز را از کنار شاخههای درخت کنده و آنها را به شکل عصارهای نرم درآورده و به آرامی بر روی زخم گوزن میمالد.
«من هم زمانی زخمی شدم.» او در حین درمان زخم گوزن به آرامی گفت. «آن روز باد وزیدن گرفت، مادرم کنارم نبود و من گم شدم. یک روباه خاکستری مهربان در جنگل به من کمک کرد، بنابراین... من هم میخواهم مانند آن روباه خاکستری از تو محافظت کنم.»
با افزایش کلماتش به وزش شب، ژینگژو دمای کنارش را احساس میکند. گوزن دیگر نمیلرزد و به آرامی بر روی زمین دراز کشیده است. حبابهای چهار طرف به آرامی جمع شده و در نور ماه رنگینکمانی میدرخشند، زیبایی آنها نفسگیر است.
«ممنون، ژینگژو.» صدای گوزن مانند خزهها بسیار ریز و لطیف است، «من قبلاً از تاریکی و درد میترسیدم... اما اینجا خیلی گرم است، گویی تمام دردها دیگر آنقدرها هم سخت نیستند.»
ژینگژو با تاسف لبخند میزند: «من هم ترس دارم. میدانی؟ وقتی کوچک بودم و شبها بیدار میشدم، همیشه احساس میکردم که در این دنیا هیچ جایی متعلق به من نیست. پدر و مادرم خیلی زود درگذشتند و من به تنهایی در این جنگل بزرگ شدم. فقط خودم و این درختها، گلها و نورهای ریز در کنارم بودند. روزها اگرچه آرام بود، اما بسیاری از وقتها احساس تنهایی میکردم.»
«پس تو چگونه این همه شبهای تنها را گذراندی؟» گوزن با چشمان بزرگ و روشنش به دقت سؤالاتش را ادامه میدهد.
«شاید به این خاطر که هر موجودی در جنگل بار تنهایی مرا بر دوش میکشید.» ژینگژو با صدای ملایم گفت و چشمانش به درختهای سبز دوخته بود. «گاهی در شبها میدیدم که جیرانکها در حال رقصیدن هستند و سنجابها به بازی با من میپردازند. صبحهای بعد از باران، روی شاخها شبنم درخشان پدیدار میشود، و هر قطره یک رویا را در خود منعکس میکند...»
او به طور دقیق زخم گوزن را بررسی میکند و گیاهان دارویی را دوباره بانداژ میکند. «تو نیاز به استراحت داری، نمیتوانی فوراً بدوی. من امشب همراهت خواهم بود، تا زمانی که ماه بخوابد و تا زمانی که دیگر از شب نترسی... خوب است؟»
ناگهان نسیمی ملایم از میان جنگل میوزد و حبابها به آرامی جابهجا میشوند، و تمام جنگل را به طرز رازآلودی درخشان میکند.
گوزن به آرامی گفت: «با تو هستم، به نظر میرسد شب دیگر تاریک نیست.»
در این حین، جوی آب که تا الان آرام و بیصدا بود، صدای جیز و جیز را از خود خارج کرد. ژینگژو سرش را به سمت صدا بلند کرده و میبیند که یک روباه خاکستری با جثه کوچک از زیر سایه درختان به سمت آنها میآید. او به آرامی قدم برمیدارد و با آرامش به آنها نزدیک میشد، پوستش نرم و مانند نور و سایهای بافته شده به نظر میرسد.
روباه کمرش را خم کرده و به ژینگژو و گوزن ادای احترام میکند و صدایش به طور خفه و واضح میگوید: «شب به پایان رسیده است، لطفاً به من اجازه دهید برای این آرامش مراقبت کنم.»
ژینگژو سرش را به علامت تأیید تکان میدهد و با نرمی به روباه میگوید: «ممنون، شیکو. من به تازگی این گوزن را درمان کردم و او به آرامش و سکوت نیاز دارد. آیا میتوانی به من کمک کنی تا مرز جنگل را محافظت کنی و کسی به ما نزدیک نشود؟»
«البته که میتوانم. ژینگژو، هر وقت تو به این جنگل برمیگردی، من احساس میکنم که هر برگ درختان اینجا بیشتر از قبل زنده است.» صدای شیکو پر از احترام است.
«میدانی؟ شیکو در واقع نگهبان واقعی است.» ژینگژو به آرامی به گوزن معرفی میکند. «قبلاً من به طور تصادفی به یک بوته خاردار رفتم و نمیتوانستم راهی برای برگشتن پیدا کنم. این شیکو بود که به من نشان داد چگونه به جوی آب بروم و دوباره به مکانهای آشنا برگردم.»
گوزن با چشمان پر از قدردانی به شیکو نگاه میکند، «ممنون، شیکو. تو این سرزمین را حفاظت کردی و همچنین من و دوستانم را.»
در میانه تعریف و تمجیدها، شیکو با صداقت لبخند میزند: «تا زمانی که شماها در امان باشید، چیزی مهمتر از این نیست. ما همه بخشی از جنگل هستیم.»
شب به تدریج تاریکتر میشود و ماه به طور کامل روشن است. حبابها به نظر میآید که در نور ماه زنده شدهاند و همهچیز در جنگل درخشان است. ژینگژو دمای بدن گوزن را احساس میکند که آرامش یافته و نفسش به تدریج به آرامی میرسد. او به آرامی خم میشود و شروع به خواندن میکند، صدایش مانند امواجی است که به ساحل جنگل میخورد.
«باد به آرامی میوزد، ستارهها میدرخشند،
شب به آرامی فرو مینشیند، دیگر نگران نباش.
در جنگل من هستم، خوابها نور دارند،
تو در کنار من، فردا همچنان امیدی وجود دارد.»
گوزن چشمانش را میبندد و با آواز در آرامش به خواب میرود. شیکو در کنار یکی از جوانب جنگل دراز کشیده و با احتیاط به اطراف نگاه می کند. ژینگژو با توجه به آسمان شب خیره شده و یک شهابسنگ را که در حال عبور است مشاهده میکند و افکارش را با نور ستارهها به دور میاندازد.
«ژینگژو، آیا واقعاً هیچ وقت به ترک جنگل فکر نکردی؟» شیکو با صدایش را پایین آورد و در تاریکی پرسید.
او سرش را میسپارد: «این مکان خانه من است. من اینجا را برای سکوت و هر یک از تپشهای کوچک دوست دارم. هرچند گاهی احساس تنهایی میکنم و گاهی هم سرد، اما به محضی که جنگل نفس میکشد، من نیز جایی دارم. من آمادهام تا از هر روح نیازمند گرما مثل گوزن محافظت کنم.»
شیکو سرش را کج کرده و با نرمی میخندد: «اما تو هم به زمانی نیاز داری که از تو محافظت شود، درست است؟»
«بله.» ژینگژو به آرامی گفت، «من فقط امیدوارم که بتوانم به دوستانی که نیاز به کمک دارند، به بهترین شکل رسیدگی کنم. شاید یک روز من هم به شماها نیاز داشته باشم.»
در شب ناگهان قطرات ریزی از آب به زمین میافتد، گویی که صدای خدای جنگل است. «فردا خورشید طلوع خواهد کرد، و همه چیز بهتر خواهد شد.» ژینگژو این را در ذهنش میاندیشد و به خودش میگوید.
آسمان به تدریج روشنت میشود و شب به آرامی دور میشود. ژینگژو متوجه میشود که زمین به لایهای از نور نرم پوشانده شده است، حبابها به آرامی محو میشود و گوزن صدای نازکی را از خود خارج میکند: «ژینگژو، خورشید طلوع کرده است!»
او به آرامی گوزن را حمایت کرده و به او کمک میکند تا سرپا بایستد. «مواظب باش، بیش از حد فشار نیاور.»
نور صبحگاهی از بالای درختان میتابد و بر روی هر برگ یک لایه طلایی میافکند. ژینگژو به دقت پای گوزن را بررسی میکند و متوجه میشود که زخم قدیمی در اثر داروها به شدت بهبود یافته است. گوزن سعی میکند یک قدم بردارد و سپس به سمت ژینگژو نگاه میکند.
«کجا میخواهی بروی؟» ژینگژو پرسید.
«میخواهم به کنار خانوادهام برگردم، اما... نمیخواهم تو را ترک کنم.» گوزن با دلتنگی گفت. «آیا میتوانی به دیدن من بیایی؟»
ژینگژو با نوازش بر روی سر گوزن پاسخ میدهد: «تا زمانی که تو به من نیاز داشته باشی، هر جا که باشم، میآیم.»
شیکو به آرامی نزدیک میشود و با شگفتی به دم گوزن گاز میزند: «گوزن، خانوادهات در انتهای دیگر جنگل منتظرت هستند. من تو را برای برگشت به خانه همراهی میکنم تا نگران تو نباشند.»
«ممنون، شیکو!» چشمان گوزن دوباره پر از اشک میشود، «ممنون از شما.»
در نور صبحگاهی، شیکو به آرامی با گوزن به سمت دوردست میرود. ژینگژو به چهره آنها نگاه کرده و به آرامی آنها را در جنگل از دید میزند، و در دلش احساس گرمایی لطیف به وجود میآید. او میداند که محافظت یک احساس شگفتانگیز است؛ احساسی که تنهایی را به قدرت تبدیل میکند و عشق را در تاریکی به نور تبدیل میکند.
در این لحظه، ژینگژو همچنان در مرکز جنگل احاطه شده از حبابهای رویایی ایستاده و سایهاش با نور صبحگاهی دستخوش نسیم شده و لطیف و در عین حال قوی است. او به دستانش که از شبنم گیاهان مرطوب شدهاند نگاهی انداخته و به آرامی لبخند میزند.
«در جنگل هنوز موجودات زیادی هستند که نیاز به حفاظت دارند و محافظت من نیز مانند این نور ماه و حبابها، پایانناپذیر خواهد بود.»
با وزش اولین باد صبحگاهی، ژینگژو به سمت اعماق جنگل برمیگردد و تصویری محو از خود برجا میگذارد. نور خورشید از میان برگها پایین میآید، او مانند یک پری صبحگاهی، در مرز میان خواب و واقعیت، به صبحی که متعلق به هر روح تنها است، نظاره میکند.
داستان این شب به تدریج در حبابها و نور صبح ناپدید میشود و ژینگژو و جنگل تحت مراقبتش، در زمانهای دور به آرامی روایتهای یکدیگر را ادامه خواهند داد - شاید فردا، دوستان جدیدی به حفاظت او نیاز داشته باشند و شاید در صبح بعدی، نور امید بیشتری را درخشان کند. خوابهای جنگل با لطافت ژینگژو روشنتر شده و به یک لنگر آرام برای هر روحی که در شب به دنبال جایی برای تعلق است، تبدیل میشود.