Ninu oke awọn 平山, ọdọmọkunrin kan ti a npè ni Liuxing. Iwoye rẹ ni o ni eroja ti iduroṣinṣin ati ala kekere kan, o ni idunnu n wo iwaju òkè, ti afẹfẹ tin gboju le oju rẹ, o dabi pe o le ni iriri igbesi aye ati itan ti o wa ninu adagun. O ni idakẹjẹ kan lori ẹ̀kọ́ atijọ́, ẹ̀kọ́ ti a kọkọ si, ilọsiwaju ti o nfarahan daradara, bi o tilẹ jẹ pe ẹ̀kọ́ yii ni agbara ailopin ati awọn asiri.
Liuxing duro ni oke, aladun afẹfẹ n dun ni etí rẹ, o dabi pe o jẹ ikede itan. O ma n ronu ni akoko yii, pe oun ni alagbara kan ti n gba agbaye, ẹ̀ka ile-ọmọ rẹ ti n homosi si awọn ọta buburu, ki imọlẹ le pada sẹẹsi ilẹ yi. Inu rẹ kun fun awọn ala ti ọjọ iwaju, ṣugbọn o tun ni awọn iṣoro ati ikorira ti ko si ẹnikan ti mo.
“Liuxing, kini o n ronu lẹẹkansi?” Ohún tó kedere kan fa a rorun lati awọn ero rẹ. Tẹ́lẹ́pẹ́, Xueyao duro nitosi, irun re ti n fi afẹkẹyà, oju rẹ ni ẹrin ti o ni itẹlọrun. Inu Liuxing yi iwulo rẹ pada, ibiti Xueyao jẹ ki o ni inu didun.
“Mo n ronu, ti ọjọ kan ba wa nigbati mo le di olutaja gidi, bii oniwun ẹ̀kọ́ yii, ki n ma ṣe jẹ ọdọmọkunrin deede nikan.” Iwoye Liuxing bẹrẹ si di jinlẹ, gẹgẹ bi o ṣe n ranti awọn itan ti o ti kọja.
Xueyao sunmo si, o wo idakẹjẹ kan ti Liuxing ni, oju rẹ kọọkan ni iwa mimọ. “Ẹ̀kọ́ yi ni ọpọlọpọ awọn itan iyanu, ṣe iwọ ko fẹ lati wa, wa itan ẹ̀kọ́ naa?”
Liuxing rẹrin, lẹẹkansi o wo adagun ti o wa ni afẹmọ. “Mo ma n fẹ lati mọ ẹni ti o ti ni rẹ, bawo ni o ṣe de ọwọ́ mi. Boya o jẹ orukọ mi, ṣugbọn o kan gbọdọ mọ bi a ṣe le mu. ”
Bi akoko ṣe n lọ, Liuxing ati Xueyao pọ si ni imọran ti ẹwa ti ilẹ, afẹfẹ n sunmọ ati oorun n tan. Xueyao ma n tọka si awọn ẹiyẹ ti o n fo, tabi n sọrọ nipa awọn itan ti o gbọ, nigba ti Liuxing n fojusi lati gbọ, inu rẹ ti dide awọn ileri ti o ma n fẹ lati di ẹni ti o yẹ.
Kò pé ẹẹkan, wọn j'adun pọ ni etí odò, Liuxing ti mura awọn ipanu pẹlu ifẹ, Xueyao si mu awọn flowers ti o gba, ṣe ẹwa wọn fi si bẹti, eyi ti n fa awọn omi lati ni idaya funfun. Mejeeji ti wa ni igbiyanju laaye, gbagbọ pe wọn ti gbagbe awọn aisinipo ati awọn aiyede.
“Ti a ba le lọ ni ayeye, wa otitọ itan ẹ̀kọ́ yi, iwọ yoo ni itẹlọrun to!” Xueyao ni didan laaarin oju rẹ, ifẹ rẹ si ayeye ni fi mọ iñ pé.
Liuxing rẹrin, iwari ti o wà ni oyè olutaja, “A yoo wa awọn aririn-ajo ti o padanu, laibikita iṣẹ tabi ijoko ta a n ni, emi yoo daabobo rẹ.”
Ọrọ yìí fa ọkan Xueyao ni irẹlẹ, o ri iduroṣinṣin ati igboya ninu Liuxing, bi oyè yii ṣe n da gbogbo iwariri run. Liuxing ni aanu wo, bi wọn ṣe le pin kika iyalẹnu, iriri, ikun ọkan wa si, n mu ki ki o ṣakiyesi ayeye yii pẹlu Xueyao, ki o si fẹ lati ṣe irin-ajo yii pọ.
Lẹhin awọn ọjọ diẹ, awọn ero Liuxing ti di dídá. Ọjọ kan, o pinnu lati sọ fun Xueyao nipa ero rẹ. “Xueyao, mo fẹ lati wa ibiti ẹ̀kọ́ yi ti wa, boya a le wa si ibi ti a kọ tabi ṣe itan.”
Xueyao ni itara, ṣugbọn ṣubu ni ibanujẹ. “Ṣugbọn... ti a ba pàdé ewu, kini mo ṣe? Iwọ sọ pé iwọ yoo daabobo mi.”
Liuxing mu ọwọ́ rẹ, ọrọ rẹ ni iduroṣinṣin ati ti o ni itara, “Boya a ni o, mo le doju kọ gbogbo ipenija. Iwọ ni agbara ti o tobi ju mi lọ.”
Xueyao mu ọwọ́ Liuxing pọ, inu rẹ kun fun igboya ti ko le sọ, “Daradara! Mo fẹ lati duro pẹlu rẹ, dide netts si ayeye ti a ko mọ.”
Nitorinaa, wọn bẹrẹ irin-ajo wọn. Ni agbegbe adagun kan, awọn ọna igbo gbigbọọ ti o pọ si, awọn ọna ti o fi irun igbo ti ara wọn sansan, o ti gboogho, ni kọọkan ni aniyan oju wọn ni awọn arinrin-ajo ti o dapa lọwọ.
Nigbati alẹ wá, wọn fi ibùsùn kan si aaye ti o wọ́, mu ina giri, ina ni ipe si oju wọn, nibi. Liuxing n wo iwe kan ti o ti pẹ tani aniyen ni itan ti atijo, awọn sitika ti mu ki oju le kì ilẹ̀.
“Wo, eyi tọka si olutaja kan, ẹ̀kọ́ rẹ le sọrọ pẹlú irawọpọ, ko si igberaga ti o yọyọ.” Igbadun Liuxing yọ, oju rẹ ni ayofin ti iwari.
Xueyao ni igbadun, “Iwọ yan yi! Ṣe o ro pe a le wa iru ẹ̀kọ́ nkan? boya paapaa kan ti o ni iyanu?”
Liuxing rẹrin, “Mo gbagbọ, ti a ko ba fi ọkan silẹ, a le wa itan ti wa. Gbogbo eniyan ni anfani lati di alagbara, bi a ba ni igboya lati lepa awọn ala.”
Bi iru irawọ yi n tan, ọkan wọn ti di ija ti ko le fiyin mu. Ni ọkọ ti ana, Liuxing ati Xueyao bẹrẹ lati lọ si itọsọna tuntun. Wọn pẹ ni ilẹ-ọsin, abae, dani ni alẹ nyin, n wa si irawọ, oṣupa, pẹlu.
Lọ́dọ̀ ọjọ́ kan, wọn n gbe ni kuro ni ala, ni irawọ ti n sunmọ ti o sẹ́sẹ. Liuxing n wo irawọ, ati pe o ni iwoye irawọ kọọkan to n sọ.
“Liuxing, kini o n ronu?” Xueyao joko lẹgbẹ̀, n ni rẹwẹsi si.
“Mo n ronu, ṣe a yoo di awọn eniyan ti a daju?” Igbadun Liuxing ni afilẹjẹ, ṣugbọn oju rẹ ni ori iwuri. “Ṣe a itan wa yoo jẹwọn si awọn ti o wa lẹhin wa?”
Xueyao rẹrin, ni itẹlọrun kiniwasi, “Dajudaju! Bi a ba ni awọn ala, lọ si gängigen eyi ni a gbọdọ di awọn alagbara. Ti ọjọ kan, a ba di alagbara, boya a le daabobo ilẹ, tabi paapaa awọn eniyan ti a fẹ.”
Liuxing ni irọrun, ori mkuu ti o n fa iwulo, “kan mọ ni pe a gbọdọ ṣe ni.”
Lẹ́yìn igba diẹ kan, wọn rin si ilu ọjọ́ balogun, ibi ti eniyan ti n sọ itan kan ti ẹ̀kọ́ atijọ́. Ẹ̀kọ́ yi jẹ ti eewọ àìlàtàdó, pe nikan ni ẹni to mọye ni o le mu. Liuxing ni iwuri, sọ pé wọn pinnu lati ba awọn agba ile naa ṣe.
“Agba, ti a ba fẹ wa ere yi, a nilo igbese, base wa ni i, ti fi қиливатқан nla ẹni,” fa agbọna ń mu igberaga. “Ijẹnbin ipalemo ti wa ninuIkari ni.”
Liuxing ati Xueyao da bakan, yọmọ, wọn mọ pe ohun kan ti n bọ silẹ. Liuxing bẹrẹ lati ranti ti ilẹ rẹ, ti ba a tun iwa, bẹ́ẹ̀ ki o ba si ti paddo da. O ni gbogbo oriṣiriṣi awọn yiri lati bi niran.
“Ki ni a le ṣe? Bawa bẹ lọ?” Liuxing n ni ibanujẹ, iwariri si ni idan shay.
Agba naa fi ẹrin kan kun, “Ni irawọ alẹ, wa ọjọ́ ti o ti tẹlẹ, da ija fun otitọ. Nigba ti o ba n ri, awọn idahun le vin.”
Nitorinaa, Liuxing ati Xueyao bẹrẹ lati wa ni gbogbo alẹ, ririn ni fọ àwò. Wọn aa n dákẹ́rùn sijọ ni iró, n igba ire le.
O de wọn, Xueyao n parí, “Liuxing, emi kò ti gbo bẹ́ ẹ yí!” karun, a fi to t’ẹrẹsirin, “Mo gbagbọ pe, ki ni ayemi, a yoo le bọ́.”
Liuxing sọ, “Jẹ ki a mu si, àwa mejeji ni a ko.”
Ti wọn ti ji, Liuxing ti dide ni agbara ti o gbọn uni, tan fo ina pẹlu igboya, pe o mọ pe ẹ̀kọ́ ti ga, ti a ba fi sa Ọlọrun, ki o si pe, “A ti mura, ki a rin si ẹ̀kọ́, lẹhin yin to.”
Lẹ́yìn naa, Liuxing ati Xueyao ja si ara wọn, nwọ̀ iwọle ti odò ti iwari. Igbo n yooku iruju, awọn irọsẹ n mu ki o wa kesan, itani n mẹtayi naa.
Ni gbogbo igbesẹ, n ìya wọn n fa ohun tí wọn zambiri. Ni pacific grove once, dín Iwu ni ki wọn ni aiye Iro iye kan.
“Xueyao, jo kó àwa si!” Liuxing ni iwontunwonsi ti o n ṣe, ki Xueyao da n gbo teddy, mu idakẹjẹ.,
“Ken ni ti o fi pari!” Olupọdọpọ mbụ, jade ni imole, iyi pipe ni ‘e ti iṣere.’ Liuxing tan ahí, ni ti ikoko ti aigbona.
“Ní lọ, eyan mọnmọ, mọ pe kan ti mo le ṣe itirayyie a mọ,” sọ Xueyao, n ni iwariya.
“Àfi ká boibó ken,” wọn n n gbe ogun wal.
“Gbé èrè idakeji,” agugbo re ni jọba ti wa, bẹẹ́ a fẹ́ni.
Ni igunyin, Gi gbe Agba fi mi àfojúsùn ni aaye alẹ yẹn, ti petọ́pan mo ni mokomoko kan.
’<|vq_325|>