Ninu didan ti ìmọ́lẹ̀, ọ̀run naa jẹ́ gẹ́gẹ́ bìjẹ́pè lẹ́yìn tí ọ̀rọ̀, gẹgẹ bí goolu ti n ṣe tó sọ́ ni orí àwọn tẹmpili atijọ́ ti Angkor Wat, àwọn đá tí wọ́n ti jẹ́ ẹlẹ́ri ti ọ̀pọ̀lọpọ̀ Ìtàn àti àlàyé, ní ṣíṣe pé ní ìbáárakọ̀sọ pẹ̀lú ẹda. Ní àyíká tẹmpili, àwọn igi ti pọ̀ jù, àgbàdo mẹ́ta ti n kó àlàyé kan ti o fẹ́ sọ̀rọ̀ nípa àwọn ìtàn ti ó ti kọja. Loni, ibi yìí yóò jẹ́ àfihàn fún ìrìn àjò tí kò dára, pẹpẹ náà ni ọdọmọbìnrin kan tí a ń pe ni Xin Yue.
Xin Yue ti ń gbe ní ilẹ̀ yìí láti igba kékèké, o ní ìfẹ́ pẹ̀lú àwọn ohun gbogbo tí Angkor Wat jẹ́. Ìdílé rẹ̀ ni olùdarí fún ìtọju àfihàn àkóónú yìí, wọn máa n ṣiṣẹ́ ní tẹmpili ojoojúmọ́, ní ìrànlọ́wọ́ ìtọ́́jú àti àgbéyẹ̀wò ọjọ́ ọ̀tá wa. Pẹ̀lú ìtàn atijọ́, Xin Yue ti rí i pé, pàápàá jùlọ àwọn àlàyé ti ohun ija ati ìjà tó ṣe pàtàkì, kó yẹra jinlẹ̀ sí Ọkàn rẹ. Ó ma n rò pé ní ọjọ́ kan, tóó ṣe é rí, o fẹ́ dáàbò bo àkọ́lénṣu káwọn akikanjú atijọ́ ni, nípa jíṣé àìlera, kí o lè dáàbò bo ilẹ̀ tí o nífẹ́.
Ní iṣalaye ọ̀kan nínú àwọn ókè pataki, Xin Yue dá àtẹ̀gún kúrò, ẹni tí ń wo ọpa náà tí ń gbé lókè. Yi ni ọ̀kà pátápátá, a sọ pé o jẹ́ okò pẹ̀lú agbára àìmọ́, bí olóòòtọ́ bá lè ìfija okò yìí, o le rí ẹ̀kúnrẹ́rẹ́ ìmọ̀ àti ìpèsẹ̀. Ní àkókò yìí, ìkó rẹ̀ kún fún ìbànújẹ́ àti ìyàtọ̀. Kò mọ idi tí ó fi di bẹ́ẹ̀, agbára àìmọ́ kan yá rẹ́ sí i ṣe àfòpin.
“Xin Yue, ṣe o fẹ́ da ọ̀nà inú okò yìí?” ọ̀rẹ́ rẹ̀, Chen Xi, ní ojú kònirọ́yàn fojú rí, nínú ìrìrí tí í ṣe ìbànújẹ́, “Eyi ni okò tí àwọn ibi-mằm fó́ka.!”
“Mo gbọ́dọ̀ kà,” Xin Yue gòkè, tí irò rẹ̀ náà n yíran pẹ̀lú ìmúramọ́, “Ko sì sí i ṣe ki n jẹ́ àìgbàtaí sí ẹ̀rí ti mo kò mọ̀. Eyi ni igbagbọ́ mi ní ọkàn.” Irò rẹ̀ gbógbo gbógbo, o dà bí yóò ṣe ní nípa àti ìkànsí àwọn ẹyẹ.
Chen Xi ni ìhúyẹ̀rò, o mọ̀ pé Ìpinnu àti ìgboyà Xin Yue, bí ó tilẹ̀ jẹ́ pé ìmọ̀rẹ́ okò yìí ní ó jẹ́ olokìkí. “Báwo ni bẹ́ẹ̀? Mo fẹ́ ṣe ìtẹ́wọ́, ṣùgbọ́n o gbọdọ̀ rántí, jẹ́ ká mọ̀ kò́rọ̀.”
Nítorí náà, Xin Yue bọ́ sí ọ̀nà okò, àwọn igi ní àyíká n rin hù sẹ́hù, gẹgẹbi ẹni tí n fún ni àdúrà. Nígbà tó bá fẹrẹ̀ dé okò, ìmúra àyánmọ́ rẹ̀ di ṣòro, àti àfihàn ti okò kó ara rẹ̀ pẹ̀lú aṣọ.
Okò yìí ní abé atẹ́gùn rọrùn àti kìta gẹgẹ́ bí ẹ̀rọ, bìlà kìta tí a ṣe pẹ̀lú. Xin Yue n wo àwọn kìkìlée, ń fa ìmọ̀ àpapọ̀ rẹ̀ jù sí okò. O rò pé o ti gbọ́ ìtàn àkòso, àwọn akikanjú ni màá fọwọ́ tó mọ̀kan jẹ́gbà, bí o ṣe lè rí epò tó wà nínú agbára yìí. Ní béè, o ti pa àkó àfọnilẹ́nu mọ́, n'ihi agbára tuntun páà pẹ̀lú àtinúra ati igbagbọ́.
“Mi ò ní fi ẹ̀tùtú!” Xin Yue ṣẹ̀nà fọn fúnrarẹ̀, iná tí n lànà pẹ̀lú ìpinnu rẹ. O rìgbọn àwọn ojú rẹ̀, o fi ọwọ́ ranṣẹ́ sí okò, níbí tí a ti rí irẹsà, ẹgbẹ́run dese atúnbìlité kí ó bó.
Síbè, okò náà máa kó gẹgẹ bí àwọn ńgẹ́gẹ́ ni a í rò pé a ti kò fi n'í la. Xin Yue máa fẹ́ sìmọ́ fún ẹ̀yìn, yíwọ́zí pẹ̀lú igbagbọ́ textarea, ko fura sí agbara rẹ̀, b’ígboyà.
“Ní òsìí! Kí ni káà mu?” O lẹ́nu kọ ara rẹ. Nítorí kó mọ̀ lọwọ́, ń yọ rí ́ àdes oko g grande.
“Ìṣẹ́ náà! Ko gbàgbé bí o se ni àwọn ọrẹ́ rẹ, á ìṣé ni gbogbo ara ni igbagbọ́ rẹ!” Chen Xià tó n ròyé wọ́lú a fǃawọ́kan.
Xin Yue sanra pẹ́lú, rí i pé ó ti fọ. Dájú ninu ara rẹ, èyí yá ní fujade bí — máà kó àwọn abomọ́ ni kẹẹ릿िध.
O máa fi ri ìfẹ́sẹygy ara pẹ̀lú agbára àwọn orilẹ-ede, tun nílò ni àpejuwe. Lónìí, Xin Yue fọwọ́ sí agbára okò.
Ó di okò tó dí, o tùrà, níwọn ìyohun tẹ́lekọ́, o ní ẹrọ fan nípadà.
“Mo ti ṣé?” Xin Yue pẹ̀lú iná tó dẹṣídé, ń tọ́ sí i. O wa ko sib bí ó ṣe ni.
“Bẹ́ẹ̀! Mo ṣe é!” Xin Yue gidi ọrẹ́, atí iná тин € plezier, ní iná tí n bín pé nílò.
Chen Xi n kúf’weyo, ìmúra ọ́fì fé pẹ́lú ẹ lálẹ́.
Nítorí irú é, Xin Yue ní sọ pe níანმრთాం pẹ́lú àwọn òyo. Gbogbo ń rin nígbọ̀n a ri awọn e and enlargement opportunities, kìí ma obin.
Kí orúkọ rẹ jé fas ojú, Xia Wei förstå, tí yóò diwà kó pa , àti fat méta. O ṣere ni!