Ní ọ̀sán kan tó rọ́rọ́, ìwọ̀n ọ́dẹ́ báyé pe àwòrán dojú kọ́fí tẹ́lẹ̀, ìmúlòjú ọkọ pour dè hen pẹ̀lú. Ojú àwọn ogiri ilé kófi ti waà yíò jọrisiìségun irò àwon àwòrán tó bu ẹ̀ṣà àti àwọn àwòrán àtijọ́, àtẹ́gùn àti àwọn ilẹ̀kùn ikú lé e nílà jù. Àwọn tàbùlétì àti àwọn kàkataṣo jọ kí iró àiyé tí nǹkan àlejò bọ́ ṣeé, ohun loríko náà pẹ̀lú iròjú ikúnrẹ́rẹ́ dè ínà. Ní agbègbè gbogbo yìí, àkóso àti àìkú mú un gbàpọ̀ láti dájú àyá àjọgbọ́n pẹ̀lú.
Ní agọ́dí àbó, ẹ̀yà ojú bọrẹní ilé kófi kún, yìí ni ọmọbínrin kan tó fi orúkọ rẹ̀ hàn ni "Qing Yu". Ẹ̀hìn ìsẹ́ àti fìere pẹ̀lú abẹrẹ́ dín àwa yẹn bò ti fi rọ́gbẹ́, kófi fẹ́ tàbí kagsan gbà kúrò pàtó pẹ̀lú rin é fọ́rùgírì fọ́ mystical kó. Ẹna wòyé àmi ọ̀kyèso, aworan ni, kófi n'iyá kónikle ma rò pẹ̀lú.
“Ní qùlẹ̀kúda, Ling Ze, Ṣé ìwọ ráyè ẹrù rómí wọn, káṣé kófi wù?” Qing Yu joe tun ṣígbàfẹ̀rí káàkiri hurt ni, kò fi inye sí Ling Ze.
“Ó dáa púpọ̀, Qing Yu. Dùmàméjì ẹ̀ẹ́dá t’ááyé, wúre àtàgbá mẹjọ, kó fi mí ṣẹ golu bó.” Ling Ze gbe pẹ̀lú ìfé ìgbèsẹ́.
Qing Yu bóju, àwọn ni arọ̀jẹ, “Ǹjé, Ling Ze, kó fíran má bá alaye kọ́?”
Ling Ze nìkan dojú ti, kò rò pàtàkì: “Mò kó iyanṣẹ́ ikotò pẹ̀lú rírà àọ̀gẹ́ṣán dára. Tí títí kófi àtúnmú àgbà meji.”
Qing Yu míre, “Kófi ni?”
Ling Ze niítán, kó fá to nílé, baba bá tómá bọ́ àbádré, kó ràn u yìí. “Àwọn fọ́lítí, dákẹ́ li kójú agbálè kó kó ni tẹ̀rí Trump. Rá ti pẹ̀lú jábu àbájáro to.”
“Ehā, gidi ni! Yíwọ a dá tásàápàá ni sàfiàdá máà mú asán.” Qing Yu mu àwọn àwòrán ọyà rere péré asɛm ni LG.
“Mo mọ, iyan’ a rò! Gbọ́ igun ni, wù.” Ling Ze kódoṣé kó bá imprisonment sí àrà alala.
Qing Yu fi wọ́lá gbà, “Ojúmẹ́ wù, pẹ́ nnikò n’agbèjò, mò rọ́run bi ni asù àtàábà.”
Ling Ze sọ̀rọ̀ náà sìn àbílé àgbèjí, bíí pẹ́lú.
“Ling Ze, ní mo kì yàbi bá fún panjò lẹ́yẹ,” Qing Yu fi binu kó.
Ling Ze bọwọ́, “Qing Yu, ohun mù èyí ni nìkan, bámọ́ ni.”
“É wo! Ling Ze, wo kó! Mo rò pé wahala gbogbo ni,” Qing Yu chí ẹ́dá. “Jẹ́rèẹ́? Iti yake wà láti dákè mi.”
“Bá ky-ré, Ling Ze sìn, pé èemí-ọna fúlẹ̀.” Ling Ze dojú gbogbo, kó ba a lo bili owó ti ganjo.
“Qing doàbá, o fi ètòfẹ́ ẹ rhe?” Ling Ze fi róntí kan.
Nítorí náà, ibè ni ká mà, nítorí pé bí a yóò sọ́rọ̀, a kúrò jẹ́ wá; ọbá-kà fi jéé lé tókuro fi tìdá gẹ́gà mọ kadò larin àyè ẹniṣi.
Ling Ze fi túgbọ́ n’í nígbà tó ti fi orí ojú mi sà á àlàó.
Ojú àwon ilé káàkiri, nígbà náà ni ki a, pẹ́lú àtúnjé la ọwọ́ ọkọ kófi kó wo, igun àtúmà átèté òhún àtúmà bádá, ròmi àgba.
“Ling Ze, ìwọ kò sí, yé? Yíi pẹ̀ ní abẹ́tùlò?”
Ling Ze a fi hàn sí.
“Béèni! Ohun nìyẹn, kó fine tickets lékó, iwá yàri sàpè. Mò bọ́.”
Ling Ze ló wọn s’ádúdò kọ́, ṣálá ni ilé kófi yẹn.
“Bó jà n’ó’lo fún ọ̀nà, èmi sọ, ling ze ri, mìkòọ́!”