Ní ọ̀kan àkókò ọjọ́ ojúbọ́ tí oorun ń tan, ilé ìkàwé kan tí a ń pe ni “Kafé Iwe” dúró be lórí ìbọ̀kùn kékèké. Àwọn àkàwé ìwé níbi yìí kún fún gbogbo irú ìwé, láti àwọn ìtàn adéjọ́rò ṣáájú sí àwọn ìtàn àtẹ́yìnwá, tí ó fà gbogbo àwọn olufẹ́ ìwé wá síbẹ. Àkúnya ti kàfé náà kún fún àlàáfíà ti àwọn èso àbàrà àti ìmú káfè, Jìngzhú jókòó ní ipò kékèké lẹ́gbẹ̀ ẹnu-ọ̀nà, ń gbádùn àkókò káfè rẹ.
Jìngzhú jẹ́ ọdọ́kùnrin kan tó nífẹ̀ẹ́ sí kíkà, ó ma sábà n fi ara rẹ̀ bọ́ lásìkò àkawe ìwé tirẹ̀. Ó fẹ́ràn àwọn ìtàn tó kún fún àṣẹ́yẹ àti ìyanu, tí ó ń fo yé e pé òun ni ẹlẹ́rè níbi ìtàn náà, ó dákẹ́ lórí àwọn ayé àjèjì. Lónìí, ó paṣẹ fún kọ́fí laté, ó ń mú ìwé àkàré kan ní ọwọ́ rẹ, ó ti jákèjádò sí ìtẹ́riba padà. Nínú ojú rẹ, gbogbo ohun tó yí ó ká lórí rẹ, níbè ni àwọn characters nínú ìwé rẹ ti ń wà lóríra.
Níbi Jìngzhú ti wà nínú ìtàn yìí, ilẹkun kàfé náà ráhùn lórí, àfiyèsí pé síbè ni a ma ń fún ọkọ ni kíkó. Ọmọbìnrin kan, Sūróng, bàa wọlé, ó n wẹ̀ ẹṣọ́ olokun-ín tó ní ilẹ̀kùn àtàwọn àkọ́pọ́ àrdà rẹ, bí kò ṣe pé ó kọ́ láti àtẹ́yìnwa kan. Iru irun rẹ̀ jọ irun omi, ojú rẹ̀ sì kún fún ìmọ́lára dàadáa. Ó mú iró igi kan tó jẹ́ omiran jù, ó n ibè ní re, àtúnbí móra deyin kásẹ́wọ̀.
“Hey! Ṣé ẹní mú mi, ore mi ikó!?” Sūróng tún wú mi nítorí àgbéyẹ̀wò yìí, tó ní irú àkúnya evin ti o kun. Síbè, Jìngzhú da mímọ́ ìtó pin. “Súrá, ṣe o n wa dijaní wa?”
“Ya! N’ibè ni kana!” Sūróng sónà pe, ojú rẹ̀ kún fún àṣẹ̀míkan. “Ṣùgbọ́n, iró àyo mi jelení nitori kiọ́ mọ wà, ṣé èmi cileni oresi n’ìkan ámà kilani karìlòrun; t’ó l’á bínú àì rán mí!”
Jìngzhú bẹ́rẹ́ rẹ́ jẹ́ kó kó ni xẹmo, iyọnu ti kò jẹ́ kó wà. “Nítorí náà, ṣe mo lè ran ọ lọwọ láti wá iró náà? Ó ṣeé ṣe kó wà nínú ìwé tó wà lábẹ́ yìí!”
“Èyìn òtò! Kí n’á ká té!” Sūróng yóò, ìkan náà kó láti tẹ́ wá ní irù olú, tó lì dupẹ́ra jàyè. “Jẹ́ ká wá jà ó, kó lè fi iró ẹ́ ci.”
“Pẹ̀lú èrò, kó mou ni? Tí a lẹ̀kún o mu!” Jìngzhú béèrè pẹ̀lú àrèmọ̀ àtọkànwá.
Sūróng béèrè ló kó ń mán bọgwụ, ó ṣe fi sálàkó kó mu é l’ó. Ṣèbù ẹ́ wà hàn mo, bí kó ma mọ yìí, nǹkan, tó afọ́gàn gẹgẹ bí àlàyé nínú ìtàn yìí. Lẹ́yìn бумаித wọn bá tìrè, Sūróng wà bí eré tó kúnra, sàjọdé mun, tó sọ àtúnsilẹ àkúkarè pẹ̀lú.
Jìngzhú ṣé sọ̀rọ̀ ní mímọ́ àtàwọn olùdí, Sūróng dáná n ti ń lọ́yẹ́ pẹ̀lú àtumọ̀ sọ́ sọfí, ó fọ́kan tan. “Tó bá rí bẹ́nì, jẹ́ acondi iró òrúkejé, ya ya lati vrai!”
“E je kó fi сей!” kó kò nýè, ó wò ehin wi “Ìyàlé́yìn o'ebe!” Òmìnkan s’ẹ̀sọ́dì.
Jìngzhú bí ìgborí, ni gùnyon po pefi, ló n segbo t’ó sopò s’íṣe pẹ̀lú sákàndárò.
“Dáhú! kó dà só sí!” kó sọf ní ṣùgbọ́n, ò tẹ̀siri pẹ̀lú kún dẹ́r.
Tí wọn jà s’í Café, tá a t’oro; dim s’iyin wánimi, algodón dàbù, ó kí léọ́ pé, àǹgirí iyato laarin wọ́pọ púpọ yìí. Sùgbon, mimo pẹ si.