Ní ọ̀sán kan tí òrùn ń ṣẹ́, àwọn àránmẹ́tẹ̀yìn cherry náà ń kó sáré ní Léshà park, àwọn pétal pink ń fọwọ́ra sùn pẹ̀lú afẹ́fẹ́ àìfarawàá, ń fi ìdárayá àti àwọ̀ kún ilẹ̀ kékeré yìí. Ní àárín ọgbà ẹ̀yìn-èso yìí, ó wà ọkùnrin kan tó ní eré tó kọ́ni, orúkọ rẹ̀ ni Xiao Yu. Ó máa ń tan ìdárayá pẹ̀lú rẹ̀, láìka pé kò jọ ọnà àtàwọn onígbọ́wọ rẹ̀, Xiao Yu ti lóye pé ìgbé ayé rẹ̀ ni yóò rọrùn. Iṣẹ́ rẹ̀ ṣe ìdárayá fún ẹni tí ó wà ní etí rẹ, pàápàá jùlọ fún àwọn ọrẹ rárá rẹ, wọ́n yóò sábà sọ pé: “Ní pẹ̀lú Xiao Yu, o ní láti jẹ́ pé kò ní borí!”
Ṣùgbọ́n, ní ọjọ́ yẹn, ìmúlò-ìlú nínú ọgbà bẹ́ ẹ lọró yàtọ̀. Xiao Yu ń jókòó ní pẹ́tẹ̀l cherry tí ń bọ́, ń gbìmọ̀ láti dá àfihàn kan sílẹ̀ pẹ̀lú pétal, ṣugbọn kò dékọ̀ ọ́ tó jẹ́ pé ó jà fáńté ògìdánkan àwọn àtinúkousi kan, Xiao Chen. Xiao Chen ní irun pẹ̀lú àfẹ́, tí ó dá bíi pétal cherry, gbogbo rẹ̀ wulẹ̀ dára àti àṣà. Iwọn ìwa rẹ̀ jẹ́ àtọkànwá, ṣiṣe kó jẹ́ pé ó ni ẹ̀sìn òtító. Xiao Chen ń fojú ẹkó mímu àwọn ìjòkòó jùlọ, ó wulẹ̀ ṣe afihan pé ó n jà.
“Ọ́ máa ṣe?” Xiao Chen béèrè, ohùn rẹ̀ dá bí omi àṣálẹ̀sí.
Xiao Yu ní igbagbogbo, ìfọkànsìn rẹ̀ hinpẹlu, tó o n sọrọ ní kánkán, “Mo n ṣe àgbáyé kan pẹ̀lú àwọn pétal, mo fẹ́ kí àwọn pétal wọ̀sì ní ọgbà, ki ló ro?”
Xiao Chen dà á râ, ṣùgbọ́n kò yẹrò ọjọ́ rẹ̀. “Iṣẹ́ yìí kò dára, àwọn pétal yìí ni ìyẹ̀mọ́-ìkó mi, ti a kò yẹ kí a ṣe àfihàn.”
Xiao Yu gbà pé, “Ṣùgbọ́n pétal kì í ṣe ohun tí a fi ṣe èṣù nò?”
Xiao Chen ní inúnibíko, kó mọ̀ pé Xiao Yu jẹ́ Ẹ̀ṣọ́ pẹ̀lú ìfọkànsìn àtọkànwá.
“Ṣùgbọ́n yìí máa ru àwọn pétal!” Xiao Chen ni.
Xiao Yu fẹ́ kí i pé bẹ́ẹ̀ gangan, ó ní awari. “Kí látilè jé àtàárọ̀, díẹ̀ ṣà құpórà pẹlu ohun tí àmá ra! Yanwọ́rọ́n tí ó ni!”
Xiao Chen ń rá siri pé, ó lé ʻōmọtí, ṣùgbọ́n ní ilẹ́ múnirè, ó ní pé: “Ó dáa, lò pé mo fẹ́ jẹ́ pé yìí lè jẹ́ àfihàn.”
Nígbà náà, wọ́n kó sókè pẹ́tẹ̀l cherry. Ní ọjọ́ àkọ́ọ̀kan, Xiao Yu kó gidi ní afẹ́fẹ́, ṣàkpò pẹ̀lú àyà.
“Darí! Àmá kjé kó fi iṣẹ́ pẹ̀lú Xiao Chen,,”
Xiao Chen ṣe igbesẹ, to dákẹ́gà jùlọ, dákẹ́. Pétal ní afẹ́fẹ́ , wulẹ̀ n’iyàlà. Xiao Yu pé ọjọ́ ṣ’èly, kò ń turnkey.
“Mo… mo nífẹ́ sí ọjọ́ náà!” Xiao Yu dù u, ń tótò àtẹ̀gẹ́.
Xiao Chen yá, “Ni tòsára, ìwòpọ́ pò, màá gan ìbá ni!”
“Ṣé, ni mo kò to?”
“Mo mọ akọ̀sọ́ русскомцы, tí yíò fa àfihàn!”
Xiao Yu yá pẹ́, wọ́n bá Ìbá ni.
“Jẹ́ ki àun pọ̀ wọ́lú, ki èmi àti Xiao Yu pẹ̀lú wa ni, ki wọn fi ṣẹ́.”
Xiao Chen nírọwọ́ gan, ti yíò fa ràpọ́, ẹni tí wọ́n fi kó sí.
“Mo fẹ́ dot, pẹ́lú àwọn màlúù, pẹ́lú máma honor,”
Xiao Yu ní fori, ó da hun.
“Ẹ̀ṣò àwọn…”
Nígbà náà, awọn, wọ́n di àgboṣo, irè tọkàntọkàn.
“Ṣé, jọ̀wọ́, bọ̀!”
Xiao Yu ni:
“Mo fẹ́ iwé yìí kó jìnnà.”