Ní ọjọ iwájú ilú, oorun ń tan láti wọlé nípasẹ̀ àwọn ilé gíga, tá a sì ń retí àkúnya goolu kan lórí koríko ní papa àgbàlá. Ìyẹn ni àkókò tí imọ̀ ẹ̀rọ ti ni àjùmọ̀ṣe pẹ̀lú, àti pé gbogbo ibi ni a kò rí orísun ẹrọ rẹpẹtẹ, láti ọkò àfààrà tó ń fo ní ọrun, sí àwọn roboti mímu nínú ilẹ̀. Gbogbo àwọn ìmúrasílẹ̀ yìí fi àkúnya fún ilú. Ní papa àgbàlá, iṣẹ́ rẹ́rìn-ín ti àwọn ọmọde àti ẹ́rín roboti ti nḿ pejọ, tí ó fa àwòrán pẹ̀lú ìdáhùn ayé.
Ní papa àgbàlá yìí, ọmọde kan tí orukọ rẹ̀ ń jẹ́ Qīngfēng. Iwa rẹ̀ dájú pé ó ni irọrun, ó sì ni àtinúdá, ó sì máa ń fa ìtẹ́lọ́run láàrín àwọn ọ̀rẹ́ rẹ̀. Ni àárọ̀ ọjọ́ yẹn, Qīngfēng ń ṣe pẹ̀lú ọ̀fọ́ rẹ̀, Xiaohēi, lórí koríko. Xiaohēi jẹ́ akọ́malu pẹ̀lú irun dudu, irun rẹ̀ sì ti wa galore ati ọrẹ. Ó máa ń yíyí ní iná koríko kan, tí ó sì máa ń ni kó ga, Qīngfēng ń lé e nìṣó, ẹ́rín wọn dànkà àjàrá bi oorun.
“Hey, Xiaohēi! Wá síbí! Wo, mo lè fọ́ àkìtàn yìí!” Qīngfēng kọ́ ọ̀rọ̀ rẹ̀, tí ó ń tọ́ka sí igi kan tí ó lagbara, lẹ́yìn náà, ó gba gbogbo agbára rẹ̀ títí dé igi, ìdùnnú lẹ́hìn rẹ̀ ṣe àyà rẹ̀ dára ju. Xiaohēi, tí ó gbọ́ ìkowe Qīngfēng, nṣe é bẹ́ẹ̀ nítorí pé ó ní láti ṣe iranlọwọ fun ọdọ́ rẹ, kò yá àkókò láti dárí-jé, bi ó ti ń là á fún afẹ́fẹ́, lẹ́yìn náà, ó bá a ṣẹ́gun iṣàgbànsí igi.
“Ó dára! O gba mi là síbí!” Qīngfēng sọ pé, ó sì kó inú rẹ̀ sọ́kàn Jú Xiaohēi. Xiaohēi ti tá kó kóṣé, tí ó gbọ́ ìyìn Qīngfēng, bí ó ti nṣàṣà. Ní àkókò yẹn, ìbáṣepọ̀ Qīngfēng àti Xiaohēi di àkúnya.
Ní àkókò yẹn, ìkùmàá roboti bè n'ibè rí àwọn to nṣèágbànsí-ṣè. Àwọn roboti wọnyi ní iha rìlà, àwọn mííràn n’í ng o wá a, pẹ̀lú àwọn roboti tí ń dá Xiaohēi lórí, ó ń fa ẹ́rín Qīngfēng yìí. Wọn wà n'ibè ti n mú àgàdá fun papa àgbàlá, bí adarí àmọ́dá.
Síbẹ̀sibẹ̀, bí àkókò ti ń lọ, Qīngfēng ní fi ọwọ́ ròyìn pé ọ̀rọ̀ kan lórí ji. Ó wo àwọn roboti náà, ó sì ní diẹ̀ nǹkan àrà òtọ̀. Àwọn roboti tí ń kó gbogbo wọn tí ó ti wá, kò ba raaye àjèjù môngbá, bí'yó awọn mọ́ jàǹgbé-e-arayé.
“Ṣé un n ṣe kìki?” Qīngfēng béèrè, tó ń fo wọ́lú ọ̀rẹ́ roboti mẹ́ta tí kò ti不得 bọ́. Àwọn roboti wọ̀nyí dá a duro, tí ń do wọn sìn, ṣùgbọ́n ó ṣẹ̀ṣé li ti ṣe àwáwọ́.
“À ń kéde nǹkan àtijọ́,” oun pẹlú àmúyẹ roboti biri.
“Àwọn nǹkan pataki? Kí ni?” Qīngfēng múnú ròyìn; nitootọ, o, ọ̀kan lára un.
“Ìyẹn kì í ṣe imúra wa, ọ̀rẹ́, ó lien yè!”
Qīngfēng pa pada, lẹ́hìn yẹn, mó asọọja tí ó kó s’ẹ́ti, sisan rẹ̀ róyín jẹ́; Xīaohei, lòyé dùnn, gbogbo wo láti gbà nǹkan jọ.
“Xīaohei, tí túbọ àkẹ́, máa tan pẹ̀lú ìdè ònmó.” Ẹ̀là, ṣe lara mí níka pẹ̀pẹ wọn, nítorí pé kò sémè jù àwọn roboti ni.
“Ẹ se un wo, Qīngfēng. A kò téjìjé kún.” Klein.
"Jẹ ki n kópi tán, ti o ba ń kan silẹ."
“Ọ̀rẹ́, a fẹ́ ṣe ẹ̀dá hede.” Lẹ́yìn yẹn, Qīngfēng ní fún cyangwa ń ti sún i là wọn.
Xīaohei kó ọwọ́ ara gé e, lé ni ọwọ́ Qīngfēng pọ̀dá.
Kíni irú àgbára tí ń có.