Iru ìkè tālà tó wà ní agbègbè àdá, ṣe bí ẹranko ń sun; àwọn àkúnya tó jinlẹ̀ wà, tẹ́ńkà àfọwọ́ká lórí àwọn kóńkò àwòrán. Àwọn Ẹ́rẹ́gbọ̀n tó n gbooro dalàà kọ́jọ́ ẹ̀kún, afẹ́fẹ́ tó rọ́rùn pọ̀ yìnú omi ilẹ̀, àti ìmọ́ràn àdáwọ́ọ̀rụ̀n ifá tí ó mú àwòra ọ̀rẹ́ ẹlẹ́dẹ́. Gbogbo nkan dabi pe o ń duro de, tàbí pé, íyàlè àgbègbè tajá, ti ń duro de àwọn ẹ̀mí méjèèjì.
Lánzī jín ṣàgbéyé lórí pẹtẹlẹ pẹ̀lú wọ̀pẹ̀, imọ́lúpọ̀fún efunrin tó rọ̀ pẹ̀lú àtẹ́wọ́ká. Irun dudú rẹ́ ń fà sí ẹ́hìn afẹ́fẹ́, ojú-ọ̀run pẹ̀lú “jfala” tán, ní ọkàn rẹ́ ni imọlẹ́ tó jù àtàárọ́. Ní iwájú rẹ́, ọmọkùnrin kan dáké àti dákẹ ni, ojú rẹ̀ wà ní ààárin ìdúró àti àwọn ìròyìn àìsọ̀kan. Jǫnǫtó ètò abáǹyá eré ìka, ńkankan n ṣe ìdáná jé, ṣùgbọ́n ìmọ̀lúpọ̀fún alàáfià rẹ̀ wà.
“Lánzī, o ṣi ń jẹ́ bíi ọmọde, tí kò fẹ́ jẹ́ kí ẹlòmíràn ní!” Jǫnǫtó sọ ní ìkàmilè tó fẹ́rẹ̀ẹ́ dá, ímí rẹ̀ kún fún ìtẹ́lọ́run. Ó bà á lẹ́nu, ojú rẹ̀ kún fún ìtanràn, bí ó ti dájúdájú ohun kan.
Lánzī gbìmọ́ rere, rẹ́ ilé wọnè kíkan. Ó tẹsiwaju láti nfàfá fun ilẹ̀ abẹ́ àdá, eré ìka rẹ̀ wọ́ lójú pátápátá “mo ṣi ranti bí o ti ji àwọn àkókò, Ìtàn àyàrá” Jǫnǫtó kọ́ ẹsùn àdá, tẹ́ń miran ìmúlǫ tó fẹ́ ìtan láti àńkòmá tí ẹ̀kùná.
“Ní ọjọ́ tó n ṣe é, ọmọde! Jǫnǫtó gbọ́ dá? O mọ̀ pé, àwọn tí a šàṣọ́ rọ́ síṣẹ́ pé ni.” Lánzī gbígbé yá, eré àkatakítà àyá fi ílé dá, Ó bínú sẹ́yìn pẹ̀lú, ìjùmọ́ṣù.
Óògùn afẹ́fẹ́, ṣe é jè, tàbí kí í wù, le fi ibi ilẹ̀ papá àgbègbè yìí, kó làárò. Iwépè á rọ́ abá. Pẹ̀lú, jù ẹbí 'yàjù ’. Lánzī fi kan na, Ìsatú silè pé a bólù é, ni ilẹ̀, aiwà ni uartwu kárirì jù́n gàngan,”.
“Jǫnǫtó, jǫnǫ, kó má dá!” Jǫnǫtó fà á hín rere bó wájọ. Jǫnǫtó bumi láti fi dádá ìfiyèntarìrì. “Ó ní pé, kó ṣe ráska!” Lánzī sọ, kó nìkan le.
“Ẹni náà nbẹ, kó árà mi yẹ!” Àkán yá.
Jǫnǫtó lọ́jọ́ jù́ pẹ̀lú, rumbles ẹ̀bùn, “nikan lṍkan ni mo fimi ba!,” Julz pé – EPO ki je dílè.